Ελπιμονή.
Ετσι γράφει μια φίλη στο περσοναλ στατους της. Αραγε η κρίση σε κάνει γλωσσοπλάστη?
Μάλλον η ανάγκη… λογικό δεν είναι? Νέες ανάγκες, νέες λέξεις να τις περιγράψουν.
Ελπιμονή λοιπόν. Αυτό χρειάζεται…
Να κάνεις υπομονή, για να αντέξεις και να έχεις ελπίδα επίσης για να αντέξεις. Αν δεν έχεις ελπίδα δεν μπορείς να έχεις και άλλη υπομονή, και αν δεν έχεις υπομονή πάλι δε μπορείς να ελπίζεις. Διπλή συνεπαγωγή.
Τα μηνύματα που λαμβάνω είναι θαμπά, ξεφτισμένα αλλά δε χάνουν τον τόνο τους, ίσως να μην κάνουν τόσο θόρυβο, μα συνεχίζουν να είναι μέσα στην απελπισία. Μου έρχονται εικόνες που μου είναι αδύνατο να τις συλλάβω, δε γίνεται να συμβαίνουν. Δε γίνεται στη χώρα μου τα παιδάκια να πηγαίνουν σχολείο και να πεινάνε, δε γίνεται. Γιατί στα golden 90s που εμείς μεγαλώσαμε αυτά δε γίνονται- γιατί διαβάζαμε για την κατοχή στα βιβλία.
Έχω την εντύπωση ότι ο καθένας ψάχνει τις δυνάμεις του και σα σε αυτοάνοση αρρώστια ψάχνει να βρει να την αντιμετωπίσει.
Κάπου μέσα μου δε θέλω να ξέρω, γιατί, γιατί κλαίω γοερά. Και όσα περισσότερα ακούω τόσο νιώθω να απομακρύνομαι- η άρνηση που εδώ και αρκετό καιρό (ίσως πάνω από χρόνια πια) με κυριεύει, μεγαλώνει. Δε θέλω όλα αυτά να με αφορούν, απομακρύνομαι, γυρίζω τη πλάτη γιατί δε θέλω να είμαι κομμάτι τους . Νιώθω ότι το μέλλον τους –αυτό που φτιάχνουν-, δε με αφορά. Ποτέ πια.
(ίσως και η λέξη μέλλον να είναι λανθασμένη, θανατικές ποινές προδιαγράφουν)
Θέλω να αξιώσω όλα αυτά που παλεύω τόσα χρόνια. Είναι αλαζονικό? Είναι κακό? Εγώ το βρίσκω δίκαιο. Και για μένα είναι αναγκαίο, για να μπορώ να υπάρχω… για να έχω ελπίδα, πρέπει να μπορώ να βλέπω κάπου φως. Και από την Ελλάδα μου έρχεται μόνο σκοτάδι. Όχι, τίποτε δεν είναι εύκολο- είπαμε τίποτα δε χαρίζεται. Αλλά μπορώ να πιστεύω στη δικαιοσύνη- αυτή είναι η ελπίδα μου.
Ξεφυλλίζω Ελύτη, ψάχνω να δω που έβλεπε αυτός το ελληνικό φως και από πέρυσι βασανίζομαι να απαντήσω στο τι είναι ελληνικότητα- αυτό το λευκό και το γαλάζιο του αιγαίου που οι δυο Οδυσσέες που γνωρίζω (ο πρωτότοκος ο ομηρικός και ο Ελύτης) είδανε… αλλά εγώ δε βρίσκω να δώσω ορισμό δικό μου. Είναι θολός, συγκεχυμένος και όχι δικός μου.
Πόσο θάθελα να μπορούσα να τον πιστέψω.....
Έλα Χριστέ και Κύριε, λέω κι απορώ,
τέτοιο τρελό βαπόρι τρελοβάπορο,
Χρόνους μας ταξιδεύει, δε βουλιάξαμε,
χίλιους καπεταναίους τους αλλάξαμε.
Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε,
μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε.
Κι έχουμε στο κατάρτι μας βιγλάτορα
παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα.
Ο. Ελύτης,Το Τρελοβάπορο
πονάει να βλέπεις βλέμματα φλογερά που γουσταρονται.
πονάει γιατί δεν απευθύνονται σε σένα και καλύτερα αυτά που βγαίνουν απο σένα να μη τα καταλαβαίνουν.
Γιατί ζηλεύουν, όχι γενικά, αλλά ειδικά. Ζηλεύουν που βλέπουν «τα βλέμματα» που ψάχνουν να βρουν τα «αααλλα» βλέμματα που κάπου στο βάθος κοιτάνε.
Κι αυτό είναι ένα βαθύ, εσωτερικό άλγος. (τι λέξη κι αυτή! Πονά κι αυτή γιατί ξέρει να λέει αλήθειες… να αποτυπώνει συναισθήματα – είναι από τις λέξεις στη μητρική σου που νιώθεις…)
Και φτάνεις στο τέλος να χάνεις το βλέμμα που εσύ αρχικά έψαχνες γιατί δεν έχει πια κανένα νόημα… ίσως ποτέ να μην είχε έτσι κι αλλιώς..
«δεσποινίς, φαίνεστε πολύ θλιμμένη έτσι συγκεντρωμένη τόσο στα χαρτιά σας με σκυμμένο το κεφάλι», με ρώτησε το ονομά μου κι έφυγε…
Και πόσο δίκιο μπορεί να είχε… εγώ του χαμογέλασα για το δίκιο που είχε η κουβέντα του.
Βγάζω αυτές τις κουβέντες από μέσα μου, και τις ξορκίζω, γιατί το’χουμε πει, κανείς δε θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις…
Κι είναι κι άλλα που μπορώ να γράψω και να λέω… αλλά δεν μπορώ να τα γράψω εδώ. Γιατί είναι από αυτές τις σκέψεις που φοβάσαι να πεις δυνατά, να παραδεχθείς και κυρίως δε σηκώνουν κανένα σχόλιο.
Από την άλλη είναι φάσεις που περνάω συχνά σα σύννεφα- φυσάει λίγο και διαλύονται, συμβαίνει κάτι και είμαι πάλι χαρούμενη- ξεχνώ τα πάντα μέχρι ένα επόμενο σκοτεινό σύννεφο και κάποιον που θα με βρει θλιμμένη- που στην πραγματικότητα δεν είμαι.
Την ίδια στιγμή, το τιμινγκ που λέμε κ στο χωριό είναι πολύ άσχημο… για όλα, για τα πάντα…που παθητικά πιστεύω ότι θα περασουν όλα με το πέρασμα του χρόνου που θα τα βάλει όλα σε μια σειρά.
Είναι η μέρα που σφουγγαρίζω το συναισθηματικό μου πάτο και η ρομαντική μελαγχολία είναι δικαιολογημένη… θυμάμαι σκόρπιους στίχους από τη «Σονάτα του Σεληνόφωτος», (τι φεγγάρι απόψε! Ασε με να έρθω μαζί σου…), σιγοτραγουδώ κάποιους άλλους που ηχούν από τη φωνή του Κραουνάκη….
Μέμνησο λουτρῶν οἷς ἐνοσφίσθης
Αγαπητό μαγικό Τζίνι,
Θα ήθελα τις τρεις ευχές που δικαιούμαι. Για την ακρίβεια, για να μην είμαι κουραστική, θα ήθελα μια ευχή για τρεις!
Θέλω να με μοιράσετε ή να με πολλαπλασιάσετε (όπως θελετε) επί τρία! Νομίζω οι τρεις εκφάνσεις της αφεντιάς μου θα ήταν αρκετές. Παρακολουθείστε την κατανομή της εργασίας.
Η α θα πηγαίνει για μάθημα(που είναι υποχρεωτικό) και σε διαλέξεις (που έχει βρει τόσες!). επίσης, θα παρακολουθεί εκθέσεις και διάφορα άλλα εβεντ! Μέσα στις αρμοδιότητές της θα είναι όποια ενασχόληση με δημόσιες σχέσεις, σύσφιξη δεσμών φιλίας με τον περίγυρο, διατήρηση επαφών και δημιουργία νέων, υποχρεωτικές εμφανίσεις σε κοινωνικές εκδηλώσεις, καθώς και καφέδες/βόλτες /μαγαζιά και συχνά update και catch up, κυρίως με το κοντινό περιβάλλον.
Η β θα γράφει. Ναι, δεν χρειάζεται να κάνει κάτι άλλο. Μόνο θα γράφει. Ισως, ενίοτε, να συμπληρώνει επιπλέον σημειώσεις από τη βιβλιογραφία. Στο γράψιμο συμπεριλαμβάνεται και η διόρθωση και η μέριμνα για τα όσα έχει γράψει, την αποφυγή λαθών, περιεχομένου ή και συντακτικών/γραμματικών (γιατί φυσικά τα γαλλικά της πρέπει να ξεπερνούν στο επίπεδο τη μητρική της.)
Η γ θα οφείλει να διαβάζει για να βελτιώνεται η β, να διαβάζει κυρίως βιβλιογραφία μη συναφή με το θέμα το οποίο ασχολείται η β. έτσι απλά για να βελτιώνεται. Επίσης, πρέπει στις αρμοδιότητες της να αναλάβει την έρευνα και τη μέριμνα για την αποκατάστασή της α και της β για την επόμενη χρονιά.
Προς αποφυγή οποιασδήποτε χρήσης δικαιολογιών περί ανέφικτων επιθυμιών/ευχών, αγαπητό Τζίνι, θα ήμουν στην ευχάριστη θέση να σας προτείνω κι άλλες επιθυμίες μου που θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν και να επιλύσουν πολλά προβλήματα.
Λύση 1
Μπορείτε να καταργήσετε το 24ωρο. Η ημέρα θα μπορούσε (και θα έπρεπε) να έχει περισσότερες ώρες.
Λύση 2
Μπορείτε να καταργήσετε τον ύπνο. Ναι, μάλιστα. Όχι εγώ να τον καταργήσω μόνη μου στον εαυτό μου, αλλά καθολικά. Να γίνει καθολικά περιττός. Ετσι και αλλιώς είναι από τα πιο περιττά πράγματα του ανθρώπου, να μη χρειάζεται να κοιμάται τη μισή ζωή του.
Προσωπικά δεν έχω να σας προτείνω άλλες λύσεις. Με την ικανοποίηση οποιασδήποτε από τις παραπάνω επιθυμίες, θα σας είμαι απεριόριστα ευγνώμων.
Μόνο που θα σας παρακαλούσα να έχω απάντηση άμεσα, γιατί στέρεψα από άλλες ιδέες. Προς το παρόν εφαρμόζω κάτι μεταξύ της λύσης 1 και 2, αλλα για να είμαι ειλικρινής, δεν είναι τόσο αποτελεσματικές. Όλα τα παραπάνω πρεπει να γίνουν όμως- και δεν εχουμε χρόνο. Πρέπει ταυτόχρονα. Κι αυτό επίσης το προσπάθησα, μα ή στραβα αρμενίζω ή στραβώνει ο γιαλός.
Θα βρίσκομαι στην αναμονή της απάντησής σας,
Με εκτίμηση,
Δ.
Υ.Γ. επίσης, θα μπορούσατε να μεταφράσετε αυτό το γράμμα
Και να το στείλετε στην καθηγήτριά μου.
Συνήθως ο λόγος μου δεν είναι πολιτικός. Άλλωστε, παραδέχομαι ότι δεν είμαι όσο διαβασμένη θα ήθελα στα πολιτικά, όμως, θέλω να ελπίζω ότι έχω πολιτική συνείδηση. Αυτή διαμορφώνεται από τα καθημερινά πράγματα από την πληροφορία που δεχόμαστε, το περιβάλλον μας, τα ερεθίσματα, και τη διαδικασία να επεξεργάζεσαι όλα αυτά και να κρίνεις.
Έμενα τα ερεθίσματα είναι αυτά κυρίως που κινητοποιούν τη σκέψη μου, και γι’αυτό χαίρομαι ιδιαίτερα όταν υπάρχουν γεγονότα, κουβέντες και πράγματα που με βγάζουν από το ροζ κόσμο μου που είναι γεμάτος με διάβασμα, με τέχνες και με γράμματα.
Και εδώ αυτές οι μερες ειχαν αρκετη αναμπουμπουλα και τροφη για σκεψη και κυριως για κουβεντες.
To Σαββατοκύριακο που μας πέρασε υπήρχε μια προγραμματισμένη εκδήλωση εδώ στην εστια προς τιμη του σκηνοθέτη, τον Κ. Γαβρά η οποια θα περιείχε προβολή ταινιών του (3 το Σάββατο και 3 την Κυριακή. Το Σαββατο το βραδυ μάλιστα θα ήταν παρόν και ο ίδιος ο σκηνοθέτης.
Ετσι, ένα κίνημα από φοιτητες και εργαζομενους που εδράζεται εδώ στο Παρίσι θεωρησε σκοπιμο με αφορμη τη βραδυα αυτή να παρεβρεθει , να διαδηλωσει και να δειξει τη συμπαραστασή του για τους 300 μεταναστες στην Αθηνα που κανουν απεργια πεινας .
Εγω προσωπικα θεωρησα την κινηση αυτή παρα πολύ σωστη και καίρια, ως μια συμβολικη πραξη συμπαραστασης και διαμαρτυριας για κατι που συμβαινει τωρα, σε μια βραδια που ολη η (ελληνικη) αφροκρεμα των Παρισιων θα ερχοταν να δει και να χειροκροτήσει το Γαβρά- να του πει ποσο καλα τα λεει για τους μεταναστες (Ο Παραδεισος στη Δυση), να μιλησει για την ελευθερια (Ζ) και για τους αγωνες «εκεινα τα χρονια»….παντα παρεβρισκόμενη, τονίζω, σε μια κουτουρέ, φιλολογική βραδυά.
Ε όχι! Αυτά τα παιδια θελησαν να μιλησουν για το σημερα! Γιατι στην Ελλαδα υπαρχουν μεταναστες που είναι παρανομοι και τους εκμεταλλευομαστε (ολοι μας) και δεν υπαρχει προνοια και δεν υπαρχει καμια πολιτικη. Γιατι υπαρχουν προβληματα και ειναι κοροιδια να βλεπεις από αποσταση ωραιες ταινιες στο cinema για κακομοιριδες που σκυλοπνιγονται , κλεινοντας τα ματια και τα αφτια για το τι γινεται στο ιδιο σου το σπιτι.
Και τονιζω η αφορμή ηταν οι ταινιες που μιλουν για την παρανομη μεταναστευση, θεμα που εχει θιξει ο σκηνοθετης, αφορμη που εδινε πασα να μιλησεις για το σημερα.
το ότι εμεις οι ιδιοι ειμαστε μεταναστες σε μια άλλη χωρα που ειτε φυγαμε μονοι μας ειτε μας εδιωξε η δική μας χώρα, που ευελπιστούμε να βρούμε δουλεια, να δουλεψουμε εδώ και να γινουμε οι ιδιοι οικονομικοι μεταναστες, είναι αααλλου παπα ευαγγελιο!
Αυτό λοιπον ηταν το context. Και όλα αυτά πριν φτασει ο Παγκαλος στο σπίτι.
Δεν το ήξερε κανείς ότι επρόκειτο να φανεί. (τυχαίο? ΔΕ νομίζω!)
Τεσπα… το θέμα είναι ότι εφάνη (και στην πραγματικότητα είναι πιο χοντρός από ότι στην τηλεόραση!)
Ε, τι περιμένατε ότι θα γίνει? Να τον χειροκροτήσουμε? Πως περίμενε να του φερθούμε? Σαν να είναι σε στούντιο?
Όχι… κανεις μας (γιατι εκει θα βαλω και τον εαυτό μου μέσα) δε θα μπορούσε να δεχθεί να βρίσκεται στην ίδια αίθουσα με τον αντιπροεδρο της κυβερνησης! Αυτης της κυβερνησης, που φταιει και για τους εν λογω μεταναστες, και για εμας που ειμαστε(και θα γινουμε) μεταναστες , για τις Τροικες και ολους αυτους που πεινανε και θα πεινασουνε , για ολο αυτό το πολυτιμο εργο 20 ετων!
Ε ποσο το μαλακα μπορεις να κανεις? Ποσο συνενοχος μπορεις να εισαι με αυτό?
Και περα από όλα αυτά που συμβολίζει και εκπροσωπει ο κ. Παγκαλος, l’etat de la decompossition morale de la politique grecque actuelle (την κατασταση της ηθικής αποσύνθεσης της σημερινης ελληνικης πολιτικής)- για να χρησιμοποιήσω μια φράση του Μ. που πολύ καλά τα ειπε- , είναι ο ανθρωπος που εχει πει τα οοσα εχει πει το τελευταιο διαστημα και κυριως για μενα, είναι η πιο γλοιώδης φυσιογνωμία που ενσωματώνει την αλλαζονία της εξουσίας.
Θαρρω τη συνέχεια ή την εχετε ακουσει ή την είδατε στο βιντεάκι που τραβήχτηκε. Κανεις δε θα ηρεμούσε αν δεν έφευγε ο Παγκαλος από την αιθουσα. Μπορουσαμε να κανουμε σινεματογραφική/ποιητική βραδυα σα να μη συμβαίνει τιποτα?
Μια από τις κυριες ηθελε να δει το Γαβρα, και τα παιδια που φωναζαν την ενοχλουσαν, γιατι η κυρια ηξερε από αγωνες γιατι ειχε κανει Πολυτεχνείο! Και σημερα λοιπον κυρία μου τι κάνετε, μελετάτε περασμένα μεγαλεία?
Ολη η βουλή Πολυτεχνείο εχει κανει! Και ολο το βαρος της ευθυνης για την κατάντια μας σήμερα στις πλάτες της γενιάς σας κυρία μου πέφτει…ναι όλων εσάς που κάνατε Πολυτεχνείο! Και σημερα λοιπον, 40 χρόνια μετα. Εσεις κάνατε αγώνες και τελειώσατε το «καθήκον» σας. Σημερα, από εμάς, τι περιμένετε να κάνουμε?
Οι αντιδρασεις οι φωνες ήταν πάρα πολύ έντονες, με 2-3 παιδιά που μίλησαν πάρα πολύ καλά και αξιζαν ολο το χειροκρότημα που πήραν και με επιλογο όλων, να φωνάζουμε όλοι ΕΞΩ, ΕΞΩ γαλλιστι και ελληνιστι, μέχρι να ξεκουμπιστεί. Βεβαια φευγοντας, σα το παππου του το διχτατορα, ο κ. Παγκαλος είπε «Ακυρώστε τη βραδυά» και ετσι και εγινε.
Αυτό είναι το γεγονος. Και πολύ σωστα περιγραφεται από τα παιδια στην ανακοινωση που εκαναν αμεσως μετα.
Ο κ. Παγκαλος απαντησε, φυσικά, αλλα,
1) ήταν σε ααααααααααλλη βραδυά
2) έχει ξεχασει τα γαλλικά του
Δεν βρισκω άλλη εξηγηση. Πισω από όλο αυτό ο ιδιος βρήκε αναρχικους, βρηκε τρομοκράτες, βρήκε Γαλλους, βρήκε (φυσικά) το ΣΥΡΙΖΑ.
Εγω παντως δεν είδα κανενα από ολους αυτους.
Και ήθελα να αραδιάσω τις σκεψεις μου , κυριως γιατι δε ξερω τι ακουστηκε στην ελλαδα και πως παρουσιαστηκε.
Δε θα θελα να σχολιασω τιποτα άλλο. Ουτε και την συμπεριφορα του ιδιου του Γαβρά. Θελουμε ολοι να ελπιζουμε ότι υπερψηφιζει την κινηση των παιδιων κι ας εφυγε με τον Παγκαλο.
Η σταση του εμενα μου αφηνει ένα ερωτημα … ποια είναι η θεση, λοιπον, ενός πνευματικού ανθρωπου, ενός καλλιτεχνη, ενός σκηνοθέτη, για ολο αυτό που συμβαινει στην Ελλάδα? Ποιος είναι ο ρόλος του? και η τέχνη, ποιος είναι ο ρόλος της στο ζωντανό σημερα?
Μηπως αυτά τα ζητήματα θα επρεπε να θικτούν σε μια βραδυα παρουσια του Γαβρά, παρα να τον χειροκροτήσουμε για το έργο του?
Θα μου πεις εσυ τι κανεις? Όχι, εγω δεν ειμαι αγωνίστρια, ουτε το παίζω. Ευτυχως παντα υπαρχουν φωνες που ξερουν τι λενε και θα ετσι πρεπει να ακουγονται.
Εγω πριν φυγω φροντισα να δωσω δυο πενταλφες μουτζες πισω μου και να τους στειλω να γαμ**** ολοι…
Και το εκανα πολύ συνειδητα. Για όλα αυτά που δεν αντεχω και δεν ανεχομαι. Και πανω από όλα γιατι δε μ’αφηνουν να ονειρευομαι και να ελπιζω.
Ειμαι πολύ συνειδητά αδιάφορη- γιατι στο βαθος με λυπει και με πονά το ότι συμβαίνει.
Θα φροντίσω το μελλον που μου ετοιμάζουν να μη με αφορά.
Αλλα μαλλον από ότι φαινεται από το παραλληρημα μου, δεν είναι τοσο ευκολο να κοψεις τα δεσμα με τη μαμα πατριδα. Γίνεται?
υπερδιέργεση σαν σε πυρετό, η φλογα πάνω από το κεφάλι μου πρέπει να καίει(που λέει και ο Καζαντζάκης). Ο Kiefer δίνει ο ίδιος μαθήματα στο College de France!!!!και δεν το ήξερα και ανυπομονώ για το επόμενό του που είναι σε 2 βδομάδες. Το φεγγαρι με κοιταει καταματα αποψε. Εισβαλλει στο δωματιο και αδιακριτα με παρατηρει. Δεν εχεις αναρωτηθει ποτε αν τυχαινει και βρισκονται καποια ζευγαρια ματια από απεναντι να σε κοιτουν? Για αποψε ελυσα την απορια μου… είναι η πανσεληνος. Είναι ολόγεμη και κανει τη στροφη της στο κομματι του ουρανου μου. Και μολις εισεβαλε από το παραθυρι. Θελω να σβησω τα φωτα και ν’αφησω το φως να μπει μεσα – σαν εικονα από τη σονατα του σεληνοφωτος θα’ναι… Αυτό ήταν!! η καθηγήτρια μου μού έδωσε το χρονοδιάγραμμα για το υπόλοιπο της χρονιάς και περιμένει να της παραδώσω την πτυχιακή -120 σελίδες- (memoire) τις 6 Απρίλη και υποστηρίζω για το μεταπτυχιακό τέλη Μάη(που για να καταλάβεις γενικά αυτό γίνεται στα άλλα πανεπιστήμια είτε αρχές Ιουλίου είτε και Σεπτέμβρη)χρειάζεται κάποιο σχόλιο επιπλέον για το τι σημαίνει αυτό??? κατά την περίοδο της εξεταστικής η εστία ήταν σιγαστήριο. η μικρή βιβλιοθήκη δε μας χώραγε όλους και το σαλόνι είχε μετατραπεί σε προέκτασή της. δεν άκουγες τίποτε άλλο απο αναστεναγμούς και μουρμούρα για το διάβασμα που κανείς δεν προλάβαινε να βγάλει-μ'αρέσει αυτή η σύμπνοια και το χειρότερο του άλλου κάνει το δικό σου βέλτιστο. παρακολουθώ ένα μάθημα που μιλάει για το περπάτημα (marcher) και την επιρροή του στην καλλιτεχνική δημιουργία(πού να σου εξηγώ τώρα!)και με έκανε προχθές να θέλω τόσο έντονα να περπατήσω στην πόλη, να την εξερευνήσω.. να την μάθω, να την παρατηρήσω. να έχω τη φωτογραφική και να αποτυπώσω το ρυθμό της με το φακό μου. Στα αφτιά μου ηχούν βιολιά! Σημερα το βραδυ στην Opera, ένιωθα τα μάτια μου αποσβολωμένα να αφήνονται μαγεμένα στους ήχους των βιολιών και στη χάρη των κινήσεων. Τα κορμιά ακολουθούσαν μια μια τις νότες και θαρρείς ότι στην ουσία πάταγαν πάνω σε μια νοητή προέκταση του πεντάγραμμου. Αν κάνω εικόνα τη μουσική στο νου, αυτή τη μορφή δίνω, σαν αυτές τις ίδιες κινήσεις που σήμερα ζωντάνευαν στη σκηνή οι χορευτές. Και ο Vivaldi ήταν το πρώτο μου κλασικό άκουσμα, στην ηλικία των 4, στο νηπιαγωγείο όταν η κ. Α. με είχε ντύσει φθινόπωρο..με ένα μουσταρδί ύφασμα, με θυμάμαι να τρέχω για να μου κολλήσει πάνω τα καφέ φύλλα- δε θυμάμαι ούτε την παράσταση ούτε τίποτε άλλο. Μόνο ότι μ’ άρεσε πολύ η μουσική και από τότε ήξερα να ξεχωρίζω τις Τέσσερεις Εποχές. Την πρώτη φορά που ακουσα live τα βιολιά αυτά με θυμάμαι να ανατριχιάζω και να βουρκώνω. Πάντα, δηλαδή, αυτό μου συμβαίνει κι ας είναι νότες που με συνοδεύουν στο διάβασμα ή στο βαθύ μου soulsearching- στο βάθος ίσως να μένει το παιδικό μου άκουσμα.
soundtrack:
