30

Είναι ωραια η πολη το  βραδυ.

Είναι ωραια η φεγγαραδα πανω από τη θαλασσα.

Είναι ωραια να μιλας με αγνωστους.

Είναι ωραια να μιλας τη γλωσσα σου.

Είναι ωραια που γυρνας σπιτι κ μυριζεις λιγο τσιγαρο.

Είναι ωραια να βρισκεις τις φιλες σου από παλια και να μην εχει περασει μια μερα.

Είναι ωραια να καταλαβαινεις ποσο πολύ τις αγαπας κ ποσο σου εχουν λειψει.

Είναι ωραια να βρισκεις ένα δωρο στην καρεκλα σου.

Είναι ωραια να σου τραγουδα μια χορωδια 35 παιδιων « joyeux anniversaire ».

Είναι ωραια κάθε χρονο να προτιθεται κατι καινουριο.

Ειναι ωραια να μεγαλωνεις.

Πσ.

Περιεργο γεννεθλιο σαββατοκυριακο. Με δυο ζωες διαφορετικες, το πριν κ το τωρα να συναντιουνται στη θεσσαλονικη. Εκει που οι παιδικες μου φιλες βρισκουν τους μαθητες μου. Και εγω ειμαι καπου αναμεσα σε δυο φασεις, σε δυο ηλικιες και δυο ρολους.

Και επειδη φετος βρεθηκα πολύ περιεργα να συμπληρωνω τα τριαντα μου χρονια μεσα στα ευρηματα ενός εξαισιου τεμπλου ενός τυμβου της βεργινας, τι καλυτερο να γιορταζεις τη απαρχη της ζωης σε ενα μερος που σε κανει να συλλογιστεις την αρχης της κ το τελος της.

Μηνυματα από το παρελθον που δε ταιριαζουν κ ομορφα λογια κ ανθρωπους από το παρον. Από τη μια πολύ μακρια από τους δικους μου κ την ιδια στιγμη κοντα σε αλλους πιο παλιου κ αλλους ακομη του παροντος, mood : οσο πιο κοντα θα μπορουσα να βρισκομαι σε στατους διακοπων.

Το ρολόι

Ξερεις πως ξεχωριζεις τα ζευγαρια, με τη πρωτη ματια ? φορανε τα ιδια ρούχα, ή τα ίδια παπούτσια. Κατι τελος πάντων που είτε έχουν αγοράσει μαζί είτε το έχει προσφέρει ο ένας στον άλλον. Εμείς είχαμε το ίδιο ρολόι. Απο τις πολύ αρχές που το είχε προσφέρει, το δικό του και μου το χάρισε και είχε κ  αυτός ένα άλλο παρόμοιο. Αν και δε μου πολυάρεσε, δε του είπα ποτέ όχι, με έβγαζε απο το δίλημμα που για πολύ καιρό δεν έβρισκα να πάρω ένα και κυρίως μάρεσε που είχαμε ίδιο. Μάρεσε που το « εμείς » δηλωνόταν στο χώρο. Μετά είχαμε κ άλλα ίσως ρούχα που να άρχιζαν να μοιάζουν. Κάποια πάλι μου τα είχε προσφέρει και εκεί υπήρχε κάτι βαθιά που με ενοχλούσε, κάτι που διαισθανόμουν, ότι προσπαθούσε να με κάνει σαν αυτόν, να με προσαρμόσει σε αυτόν. Δε ξέρω να με κάνει πιο γαλλίδα ισως κάτι τέτοιο. Ο ίδιος το αρνιόταν αλλά ποτέ δε πίστεψα οτι ήταν τόσο επιφανειακό. Κάποια φορά είχα επιστρέψει κάτι πίσω και αισθανόμουν πολύ άσχημα και κακομαθημένο, αλλά ήταν σαν να αφήνομαι κ να είμαι κάποια άλλη όταν θα φόραγα κάτι που πιστεύω δε θα μου πήγαινε ή δε θα διάλεγα ποτέ. Αισθανόμουν οτι ήθελε να με δαμάσει. Ναί. Να με δαμάσει. Αυτή ειναι η λέξη. Και εγώ αντιστεκόμουν. Σε άλλα ίσως και να παραδινόμουν, αλλά κυρίως είχα μια άρνηση. Αντίσταση. Ίσως αυτό στο βάθος να του άρεσε.

Και το ρολόι, για να μη ξεφεύγω, δεν το έβγαλα από τα χέρια μου για τρια και πόσα χρόνια πια. και μάλιστα μου ήταν τόσο απαραίτητο που δε μπορούσα να βγω απο το σπίτι, και αν το ξέχναγα θα τοψαχνα συνέχεια στα χέρια μου. Κάθε μέρα τον έφερα πάνω μου. κυριολεκτικά, κάθε στιγμή. και μετά το χωρισμό, συνέχιζε να είναι εκει. Παντού. Και σκεφτόμουν εκείνα τα ζευγάρια,  που ήμασταν κι εμείς απο αυτα, που θα τα ξεχώριζες απο τα ίδια πράγματα, αν  βρισκόμασταν, θα δίναμε ακόμη την ίδια εντύπωση. Και πόσο λανθασμένη θα ήταν, αλλά και πάλι θα ταν μια δήλωση, ένα hommage σε ένα παρελθόν που δεν είναι πια παρόν.

Πολλές φορές σκέφτηκα να το αλλάξω, να το πετάξω ή απλά να μη το φοράω πια. Αλλά που να βρίσκω άλλο, δε μου πήγαινε η καρδιά να το πετάξω ασε που μου ήταν απαραίτητο! Αν και πλέον δε σήμαινε τιποτε, ήταν και παρέμενε το ρολόι του. Μέχρι φέτος τον ιούλιο που μια μέρα μετά την πισίνα, δεν το έβρισκα πλέον. Δεν το βρήκα ποτέ. Ισως να μην έψαξα πολύ. Ίσως και να το έκανα επίτηδες. Σκεφτόμουν οτι είναι η ευκαιρία να μου πάρω ένα ρολόι. Που θα το διαλέξω εγώ, που θα μου ταιριάζει εμένα. Ήταν η ευκαιρία να τον βγάλω εντελώς από πάνω μου. μέχρι και το ρολόι του που ακόμη έμενε. Δε θα έκανα την κίνηση μόνη μου, αλλά πλέον ήρθε ο καιρός που μπορώ να το κάνω και να πετάξω ο,τι τελευταίο έμενε.

Αρχισα να ψάχνω και αφού πέρασα ένα καλοκαίρι ελεύθερη ρολόι free, μόλις τις προάλλες βρήκα ένα που είναι ακριβως εγώ. Λιτό, απέριττο, χωρίς τίποτα, διακριτικό κ όμορφο. Δεν είναι κανείς άλλος. Είμαι εγώ. Και αυτό μου πηγαίνει πιο πολύ.

Ειμαι μεγάλη κοπέλα πια και μπορώ να παίρνω τα ρολόγια μου μόνη μου.

Η πρώτη μου φορά 7

Ich lerne Deutch und ich wohne in Berlin !!!

Das ist Berlin!!!

Dear Diary,

Απο το παραθυρο μου βλεπω τον πυργο, αλλος πυργος αυτος, τσιμεντένιος και περνάνε τα τρενα το ενα μετα το αλλο....

Σήμερα εκανα το πρώτο μάθημα γερμανικών στη σχολη. Οταν μπήκα μέσα είχα μια τέτοια άρνηση (που θελω παλι και μπλεκω!!!) μετα ολα ηρθαν σιγα σιγα, τα ήξερα αυτα που κάναμε και είχα ανεση και έπειτα όλοι άσχετοι ήταν οπότε μοιράζεσαι την άγνοια.

Κάνω μια έκθεση / μουσειο κάθε μέρα και περπατάω πάρα πάρα πολύ....μετα αφηνω τους φιλους μου να με πάνε σε μέρη αλλά δε ξέρω που με πάνε και μετά χάνομαι !Με εκνευρίζει που δεν ξέρω την πόλη και κυρίως που δεν ξέρω γερμανικά!ούτε το όνομα των δρόμων δεν μπορώ να πω, να απομνημονεύσω τη κατεύθυνση του μετρό ή τη διεύθυνση πού πηγαίνω καθώς είναι 3 ή 4 λέξεις μαζί καθε στενό!!!ναι, όλοι μιλάνε αγγλικά αλλά το βίωμα του Παρισιου με κυνηγά και δε θέλω να μη μιλάω τη γλώσσα ή να με κάνουν για τουρίστα/κατευθείαν!

Οι μερες ειναι μεγάλες και ηλιόλουστες και κανει και ζέστη! Αυριο θα παρω ποδήλατο...Ανακαλύπτω τους φτηνους φούρνους (75c η μηλόπιτα!!!!) και τα underground café ; έπεσα πάνω στο καλύτερο Burger που έχω φάει μετά τη Νεα Υόρκη....μπορεί και καλύτερο, για 3.90 !!!!

Καθως περπατω την πόλη, μου δίνει μια αίσθηση ηρεμίας. Χαλαρααααα που λεμε κι εμεις! Τα πάρκα της τα τεράστια και γαλήνια, τα quartiers της ειναι γειτονιες, μικροι δρόμοι, στενακια με καφε που ο κόσμος αράζει κυριολεκτικα έξω με τη μπύρα του, παιδιά που τρέχουν, ποδήλατα που διασχίζουν όλη τη πόλη!

Περυσι ακριβως τετοια εποχη ήμουν στη Νεα Υορκη και περπαταγα τα ατελείωτα block της. Αν μου τολεγες οτι θα βρισκόμουν ενα χρονο μετα να μαθαινω from stratch γερμανικα και να μένω Βερολίνο, δε θα το πίστευα....θα το θεωρούσα τρελό!πόσα δε θα πιστευα περυσι τετοια εποχή και θα θεωρούσα τρελά... ας είναι, das ist Berlin λοιπον!!!νιωθω οτι ακολούθησα τους οιωνούς που είχα. Δε μπορεί, κάπου θέλουν να με πάνε! Ήδη, με έφεραν ένας ένας εδώ. Κάτι θέλουν ίσως να μου πουν και θέλω να ακούσω.

Love,

Δ.

"Ich bin eine Berlinerin"

#newHOME

#viewfrommywindow

#Berlin

#overexcitement

(at last!)

Απο την αλλη πλευρα της εδρας

Χτυπαει το κουδουνι, πρεπει να παραλαβω τα παιδια απο την αυλη. Δεν πολυξεχωριζω αναμεσά τους. Ειμαι ισως λιγο πιο ψηλη, εχω κι εγω backpack οπως αυτα. Καταλαβαινουν το νεοφερμενο της οψης  μου και οτι ειμαι η καινουρια τους καθηγητρια. Τα ακολουθω ως την ταξη.

Η ταξη γεμιζει. Περιμενα καμια δεκαπενταρια παιδια κι ομως αυτα συνεχιζουν να μπαινουν συνεχως κι αλλα κι αλλα....η ταξη ειναι φουλ, καλε αυτα ειναι πανω απο 30!!! Δευτερα γυμνασίου. Τι θα τα κανω ολα αυτα ? δεν πρεπει να μου παρουν τον αερα, θα με καβαλήσουν!!! Πανικος....

Δεν εχω ιδεα τι εχουν κανει στο παρελθον, αρχιζω με τα ευκολα για μενα. Γραμματικη. Επαναληψη, να δω αν εχουν ιδεα, επαναληψη και για μενα. Οχι δεν θα μπερδεψω τις κλισεις και τις συζηγιες αλλα εδω τα λενε διαφορετικα αυτα...

Γραφω το ονομα μου στον πινακα. Καποια κοριτσακια χασκογελανε. Εχουμε το ιδιο ονομα!!!κοιτα να δεις!!!τη λενε κι αυτη Δανάη....βρε δυο πριγκιπισσες του Αργους πως βρεθηκαν στην ιδια ταξη.

Το παιζω κουλ. Ναι η γραμματικη ειναι η πεπατημένη... δεν εχουν πολυ ιδεα απο λατινικα... πολυ βασικα. Τα αγορακια αρχισαν τα πειραγματα. Τα κρατησα ηρεμα, δεν τα λες ιδιαιτερα ψαρωμενα κιολας, αλλα νομιζω ηδη καταλαβαν οτι ερχομαι απο αλλη παιδαγωγικη και θαχω αλλη προσεγγιση.

Οι καλοι μαθητες μπροστα. Τα «αλάνια » στο τελευταιο θρανίο. Τα περισσοτερα κοριτσια, φυσικά. Περιεργα  ονόματα. Φοβάμαι μήπως δεν μπορώ να προφέρω κάποιο απο αυτά. Να κι ενας Ιππόλυτος, ενας Λυσίας, μια Δανάη.

Πρέπει να τα προσέχω όλα, να τους δίνω σημασία εξίσου. Ειναι πολλά.

Αλλά είναι διαφορετικά από την άλλη πλευρά της έδρας. Εγώ έχω τα σκονάκια μου να μην πω καμια βλακεία, αυτά τα σηκώνω στον πίνακα, τους βάζω να κλίνουν γραπτώς και προφορικά δυνατά.

Μ’αρέσει. Παλι καλα με καταλαβαιναν, δεν ειπαν τιποτα ουτε για την προφορά μου ουτε για τα γαλλικά μου. Σαν να μη το προσεξαν οτι εχω το petit accent μου. Γιατι ξερεις ποσο σκληρα μπορεί να είναι τα παιδιά, αλλά όλα καλά

« Madame » « Madame » μου φωνάζουν και μου ακούγεται τόσο αστείο....

Η ωρα περνάει τόσο γρήγορα. Χτυπάει το κουδούνι και ποιος τα κρατάει.

Κι αυτό ήταν. Βγαίνοντας έχω ένα χαζό χαμόγελο στα χείλη, μ αρεσε. Βγαίνοντας καταλαβαίνω τον πονοκέφαλο της υπερδιέργερσης και της αυπνίας που για να είμαι εδω τις 8 δεν κοιμήθηκα πάνω από δυο ώρες.

Πριν απο δέκα χρόνια έδινα πανελλήνιες, ήθελα να μεταμπαλαδεύσω πνεύμα για δουλειά, να κάνω ανθρώπους. Ποιος να μου το λεγε οτι δέκα χρόνια μετά θα βρισκόμουν στο Παρίσι, ποιος να μου το έλεγε θα ζούσα ήδη εδώ κάπου στα πέντε χρόνια, ποιος να μου τό λεγε οτι θα βρισκόμουν να κάνω και να γίνω αυτό που τότε ονειρευόμουνα, τάξη, παιδιά, βιβλία λατινικών και αρχαίων (και μάλιστα οτι θα το διπλοσκεφτόμουν και δε θα ψηνόμουν γιατί θα με αποσυγκεντρώσει....). Ισως αν μου το έλεγε κάποιος, μάλλον θα μ αρεσε η ιδέα, δε θα το πολυπίστευα, θα χαμογελούσα και θα λεγα « ναι, γιατί όχι ». μου φαινεται όμως περίεργο και το σκέφτομαι κάθε φορά που έχω στα χέρια μου κάποιο βιβλίο απο τη σχολή, καλή ώρα, και το προορίζω στους μαθητές μου. 

Ενδορφίνες

ενδορφίνες. 

ντοπαμίνη.

wanderlust. 

overexcitement.



4 λέξεις για το '14. λέξεις-ευχές, λέξεις-ορμόνες, λέξεις για να γίνουν πράξη (-εις), λέξεις-(συν)αισθήματα, λέξεις-ελπίδα.

ΠΣ. και μάλλον φαινυλαιθυλαμίνη, αυτή δίνει αυτό το αίσθημα της ευφορίας που είχα κάτι δόσεις τις τελευταίες μέρες, μέχρι να εξατμιστεί τελείως it feels good....

Vols/arrivées/départs

Arrivés au bout de l’année, nouveau départ ? Promesses de l’année passée, promesses non tenues.

On va où ? OU ?

…d’accord, on y va.

Αυτο το ποστ πριν 2 μερες θα ταν πολυ διαφορετικο

Το 2013 μου πηρε κατι πολυ πολυτιμο, δικο μου και πολυ μοναδικο, ετσι πιστευα. Για να το πηρε ομως ηταν να φυγει...με πηγε ομως, με ταξιδεψε και στην ακρη της γης...με εστειλε και στα εγκατα της με καταθλιψη, μου πηρε ομως και 10 κιλα (if we stick to the positive side !), μετά μου έφερε κλεφτά φιλιά και « σημάδια » που με αναγκαζουν να αναθεωρήσω και να πω οτι ισως να μην είναι τοσο άσχημα και οτι πρεπει να ξαναπατήσω play στο υπολοιπο της ζωής μου. Ετσι το 2013 με φερνει στο φευγα του να σκεφτω οτι « I’m back » ; the old me is back….εχω ενα κοσμο μπροστα μου που πρεπει να κατακτηθει, ξεκινω μόνη μου. Αλλα στην πορεία με περιμένουν κι άλλοι πολλοί να παρασύρω στο δρόμο μου ή να σκοντάψω πάνω τους. Βάζω στο νου προορισμούς και πράγματα που είναι μπροστά μου και τα βάζω στο σχέδιο. For the year to come.

 if you were here, I’d be home now. (έλεγε ενα γραφιτι)

 But since you are not, I got to find my way…

Ps. Oh yes, Greeks do it better. Or in Greece, we do it better

Η πρώτη μου φορά 6

 Το Πανεπιστήμιο

Και αυτη η φορά είχε πολλές πρωτιές μαζί. Πτήση για το Τέξας, προσγείωση στο Austin, μια πόλη που πριν λίγα χρόνια δεν ήξερα καν την ύπαρξή της. Τώρα κατευθείαν προσανατολίζομαι στους δρόμους της, κατευθύνομαι στο κέντρο της. Το πανεπιστημιακό campus στο χάρτη μοίαζει τεράστιο, στην πραγματικότητα είναι πολύ περπατήσιμο. Είναι καταπράσινο, έχει λίγο κόσμο τριγύρω καθότι η περίδος των finals, πιο πολλοί είναι μάλλον οι σκίουροι που τριγυρνούν άκρως εξοικιωμένοι με τον κόσμο.... πολλά καφέ με χλιδάτες εγκαταστάσεις για διάβασμα και ξεκούραση...2 ή 3 starbucks με χώρους για διάβασμα, fast-food μεξικάνικο ή γιαπωνέζικο το αντίστοιχο της δικής μας ταπεινής (αλλά σίγουρα πιο νόστιμης και υγιεινής) λέσχης. Έχω λίγες μέρες στη διάθεσή μου να τακτοποιήσω κάθε γραφειοκρατική εκκρεμότητα, εγγραφές, πάσο, βιβλιοθήκη, να δω τον εδώ καθηγητή μου, και φυσικά άλλο ένα international office που αυτή τη φορά μου μιλάει για visa σύνορα και χαρτια για είσοδο και έξοδο από τη χώρα! Να λοιπόν και η student card μου, για την ακρίβεια λέει πάνω visitor researcher με τη σφραγγίδα του UT που για αυτούς είναι γνωστό Πανεπιστήμιο (ή λες να ξέρουν περισσότερο την ομάδα football του γιατί ίσως και να μετράει πιο πολύ huh ?)

                        

Οι άνθρωποι

Πολύ καλοσυνάτοι, φιλικοί, φιλόξενοι. Στο Πανεπιστήμιο ήταν εντυπωσιακός ο επαγγελματισμός τους και η αποτελεσματικότητά τους, με μια κουβέντα, με ένα μαιλ, την επόμενη  ώρα ή μέρα το οποιοδήποτε θέμα είχε λυθεί, όπως και στην Ελλάδα ένα πράμα!!!ο καθηγητής μου επίσης απλός, καλοσυνάτος, διαθέσιμος, αν και αρκετά γνωστός, καμία έπαρση, έκανε σαφές ότι ήταν εκεί για να συζητήσει, για να βοηθήσει.....

Η πόλη

Η πόλη είναι ένα concept, μια έννοια που αντικρούεται με οτιδήποτε ένας δυτικοευρωπαίος έχει στο νου του και με ξενίζει απίστευτα, με κουράζει και με απωθεί (ήδη)! Οι δρόμοι μετρούνται με αριθμούς, κάθετες και παράλληλες και η διευθυνσή σου δεν είναι άλλο απο μια συντεταγμένη. Αν και υπαρχει η έννοια του downtown ένα κέντρο δηλαδή της πόλης, αυτό δεν έχει τη λειτουργικότητα ενός κέντρου που θα συγκεντρώνει υπηρεσίες ή μαγαζιά. Όλα μετρούνται σε driving distance, είκοσι λεπτά με το αμάξι είναι κοντά ενώ από τη μία άκρη του Houston (για παράδειγμα) ως την άλλη είναι η απόσταση Πάτρα-Κόρινθος( !!). Οι μεγάλοι δρόμοι, high-ways, μεγέθους του περιφερειακού του Παρισιού, γνωστός κ ορόσημο για την πόλη καθώς είναι το όριο της με τα περίχωρα, δεν είναι παρά ένας απο τους πολλούς αυτοκινητόδρομους που η αμερικάνικη πόλη έχει μέσα στο κέντρο της. Έχεις την εντύπωση ότι έχεις απομακρυνθεί 1 ή 2 ώρες απο το κέντρο και ότι είσαι στα περίχωρα ωστόσο δεν βρίσκεσαι παρά στη νότια ή τη δυτική πλευρά της πόλης!

Έχει πάντα βουή, πολλά πολλά desibell, πολλά αυτοκίνητα και καφε to go !

Size matters !!!

Και αν το μέγεθος είναι κάτι, THIS IS BIG. Everything is BIG, η πόλη, τα αυτοκίνητα, οι μερίδες στο φαγητό, στην coca cola, στον καφε, στα παγάκια, οι ίδιοι οι άνθρωποι, όχι όλοι, αλλά αν κάποιος είναι χοντρός, δεν είναι απλά χοντρός, είναι υπέρβαρος ! και σκέφτομαι, δε παει όλη ευρώπη να ανακυκλώνει τα χαρτιά της και το πλαστικό της και developement durable και κουραφέξαλα, όσο αυτή εδώ η χώρα καταναλώνει απερρίσκεπτα this big, με τα μεγάλα αυτοκίνητά της και τα trucks της (γιατι cherokee είναι οτι πιο μικρό είδα στους δρόμους να κυκλοφορεί) να καίνε τόνους diesel, το περιβάλλον δεν έχει καμία ελπίδα....

Νομίζω για σήμερα θα αφήσω τη λίστα αυτή να τελειώσει εδώ αν και θα έχω στη συνέχεια να προσθέσω πολλά, όσο θα τους ζω τους εδώ απο λίγο πιο κοντά!

NYC

"I want to wake up in that city 
That doesn't sleep"

Πείραμα

λίγο χρώμα.....

n.serota:
So, what is the purpose of art?

Gerhard Richter:


for surving this world. one of many, many.... like bread, like love.

μόνο αυτό. αρκει.

happy new year...

Η πρώτη μου φορά 5

Φάση 1^η

Ξύπνημα- ξυπνητήρι στις 5.

Φάση 2^η

Μετρό- τραίνο- μετρό- πανεπιστήμιο.

Βρέχει- ουρανός γκρι. Το campus ζωντανό αλλά ξένο- κάτι θυμάμαι από τις προάλλες που ήμουν εδώ και δε δυσκολεύομαι να βρω το αμφιθέατρο. Ναι. Πρώτη μου φορά 5. (θυμάσαι την 4? Laaast year).

Καθώς περιπλανιέμαι ό,τι μου φαντάζει οικείο δε μ’αρέσει- μου θυμίζει τη πανεπιστημιούπολη της Πατρας, και δε μ’αρέσει η Πάτρα- yep we got on the wrong foot: αρχίζουν κάτι ρητορικές ερωτήσεις «τι κάνω εδώ, τι θέλω εγώ εδώ, γιατί εδώ….» και όλα μου βγάζουν μια αρνητικότητα. Πιο πολύ νιώθω το περιβάλλον ξένο- όπως θα μου πεις ταιριάζει σε μια πρώτη φορά, αλλά είχα πολύ καιρό να αισθανθώ αρνητικά για αυτό το ξένο… συνήθως το ξένο και το άγνωστο με κάνουν overexcited και αυτό υπερκαλύπτει κάθε άλλη σκέψη- όχι τώρα. Είναι διαφορετική αυτή η φορά.

Αισθάνομαι η ίδια ξένη- και στο Παρίσι ξένη είμαι αλλά δικό μου το Παρισάκι… η πρωτοκλασάτη και αρχαιοπρεπέστατη Σορβόννη ήταν αλλιώς, όπως και το alternative Paris 7…

Φάση 3^η

Πρώτη Journée Doctorale.

Πήγα και κάθισα στην πιο άκρη του αμφιθεάτρου, μακριά και απροσπέλαστα από όλους- καμία διάθεση για κοινωνικοποίηση- θέλω να τελειώνουν, και να γυρίσω σπίτι.

Μας υποδέχονται ως υποψήφιους διδάκτορες- doctorants, future docteurs. Και τονίζουν συνέχεια ότι πια δεν είμαστε φοιτητές- τωρα λέει είμαστε στην έρευνα- είμαστε ερευνητές και θα εκτιμηθούμε για την ερευνητική μας δουλειά και όλα αυτά που προϋποθέτει ο «τίτλος» αναγνωρίζονται ως προσόντα. Δεν έχει άλλο λέει… δεν μπορείς να πας παραπάνω- φτάνεις στην μύτη της πυραμίδας.

Από την άλλη είμαστε ερευνητές και διδακτορικοί της ιστορίας, της κοινωνιολογίας, της φιλοσοφίας, των τεχνών και των γραμμάτων, και αναγνωρίζουν ότι δεν υπάρχουν υποτροφίες… (πως λοιπόν να ζήσει αυτός ο ριμαδοερευνητής?)

( **ανάθεμα τη μανία μου να γεμίζω την πείνα μου, σα τη κατσίκα, με χαρτί- έλεγε ο Καζαντζάκης….)

Αλλά μας προτρέπουν να ψάξουμε για δουλειά ( αφου αυτοί δεν μπορούν να πληρώσουν για την έρευνα που τους κάνουμε) αλλά όχι stage και μικροδουλειές…. Κάτι στον τομέα μας για να είμαστε σε επαφή με το αντικείμενό μας…και είμαστε λέει employant- μπορούμε δηλαδή να μας προσληφθούμε σε ….κάπου (δεν-ξέρω-πού), με τα κεκτημένα μας- με τα μαστερ μας και τα πτυχία μας, χωρίς να μας εκμεταλλεύονται και να μας υπο-πληρώνουν.

Όταν όμως στο διάλειμμα προσέγγισα το διευθυντή να τον ρωτήσω για υποτροφίες και πού θα μπορούσα να κοιτάξω με ρώτησε τι κάνω και αλήθεια δε θυμάμαι να έχω δει εδώ και καιρό πιο δύσπιστο και εγκρατές βλέμμα- όχι προς εμένα, αλλά για την ανύπαρκτη απάντηση που δεν είχε να μου δώσει. «εεμ δύσκολα πολύ δύσκολα τα πράγματα σε αυτό που κάνετε σε τέτοιους καιρούς…»

Και είναι τοσο κρίμα… κρίμα ναι κρίμα… (δεν έχω άλλη πιο βαριά λέξη να πω) που έχεις ανθρώπους δημιουργικούς και με τόση όρεξη να δουλέψουν και να χωθούν σε βιβλία και σε βιβλιοθήκες- να γουστάρουν αυτό που κάνουν και να τους κόβεις τα φτερά…

Και αλήθεια πολλές φορές με κάνουν να αναρωτιέμαι και η ίδια τι κάνω και για τι…που στερεύω πια από απαντήσεις- αλλά εμένα αυτό είναι το sine-qua- non της ύπαρξης μου- το έχω αποδεχθεί και ότι άλλο θα με κάνει κάτι που δεν είμαι εγώ- και άντε να το εξηγήσεις…

Να γιατί η 5^η φορά είναι αλλιώς. Γιατί είναι στον κόσμο των grown ups. Σου μιλάνε για αγορά εργασίας, ανταγωνιστικότητα, για μια καλή δουλειά που θα σε ακολουθεί για όλη σου τη ζωή. Τι θέλει? Πολλή δουλειά… πολύ διάβασμα, τύχη και… δημόσιες σχέσεις- ταξίδια, δημοσιεύσεις, κύκλο…. Κι έτσι μπορεί και να βρεις και δουλειά…

Φάση 4^η

Και γιατί τα λέω όλα αυτά? Δε ξέρω… ξέρω στο βάθος ότι θα σκάσω και θα χορέψω αφού μπήκα στο χορό- και θα επιβιώσω (θα προσπαθήσω δηλαδή), γιατί κανένα χορό μέχρι τώρα δεν έχω αφήσει στη μέση και τους έχω χορέψει όλους μέχρι τέρμα. (μόνο που σε ρωτάνε- κι αναρωτιέσαι- αν αξίζει…)

Ας είναι… σα τις κατσίκες….

Φάση 5^η

Στο τέλος της μέρας εκεί λίγο πριν μπω στο τρένο του γυρισμού σα δια μαγείας έφυγε η μαυρίλα (μου). Γέμισα λίστες με things-to-do για αύριο και από αύριο το πρωί σαν ανάγκη να σκιαγραφίσω το μονοπάτι που πρέπει να ακολουθήσω… ψάχνοντας τα βήματα ένα ένα… ξέρω γω… με τύχη λίγο… προσπάθεια, και πολλή δουλεία…

Moving forward

(Αυτό σκέφτομαι. Αυτό σκέφτομαι όταν τρέχω σαν την τρελή μες το μετρό. Αυτό όταν τελειώνει κάθε μάθημα. Αυτό επαναλάμβανα όταν ήρθε το confirmation γράμμα για την εγγραφή μου στο διδακτορικό. Αυτό κι όταν συνάντησα τον καθηγητή μου πρώτη φορά και μου έδωσε homework.)

Περίεργος μήνας, της τακτοποίησης. Όχι ότι είναι στη θέση του κάτι ήδη αλλά σιγά σιγά βρίσκω ρυθμούς και διαγράφω την πορεία μου. Δουλεύω. Δουλεύω αρκετά, κι όπως με κάθε τι που καταπιάνομαι, οδηγούμαι στα άκρα… συναίσθημα ευθύνης και συνέπειας. Πάλι δε κοιμάμαι, αλλά στ’αλήθεια δε με νοιάζει (τόσο) -γιατί μέσα μου είμαι ήσυχη- Η κούραση είναι επιφανειακή- δηλαδή σωματική.

Βρίσκομαι σε μια φάση που με ό,τι καταπιάνομαι μ ’αρέσει… Το γουστάρω αυτό (-α) που κάνω και στο βάθος μ’ αρέσει που τρέχω. Νιώθω να μεγαλώνω, ή καλύτερα, νιώθω ήδη μεγάλη. Κι αν το καταφέρω όντως θα είμαι πολύ χαρούμενη. Νιώθω να προσπαθώ να σταθώ μόνη μου στα πόδια μου (κι ας είναι όλα κόντρα), χωρίς να βαραίνω τις πλάτες άλλων. Αυτό με γεμίζει δύναμη, ή ανακούφιση, και με όρεξη θέλω να συνεχίσω. Νιώθω ότι μπορώ να είμαι καλή σε αυτό που κάνω και χαίρομαι την προσπάθεια που πρέπει να καταβάλω. Κάθε μέρα έχει πολλά πρόσωπα, διαφορετικές κουβέντες, κάτι διαφορετικό ως σκέψη με το οποίο θα γυρίσω σπίτι και είναι αναπτερωτική ανανέωση αυτό.

(Votre demande d’inscription en 1ere année de doctorat a été validée par le Conseil de l’Ecole Doctorale…)

Ίσως να είναι η καλύτερη φάση του διδακτορικού, ναι αυτή που μπορεί ακόμη να μην έχει αρχίσει καλα καλά. Πρέπει απλά να διαβάζω… να διαβάζω και να διαβάζω… αυτό πρέπει… αλλά αυτά μάρέσουν να τα διαβάζω… είναι όπως σε κάποιο βιβλιοφάγο να τον βάζουν να τελειώνει λογοτεχνικά βιβλία συνέχεια… αυτό πρέπει να κάνω… μόνο που έχει πιο πολύ φιλοσοφία και θέλει λίγο σκέψη (και τις σκέψεις μου)… πρέπει να βλέπω εκθέσεις και να χρησιμοποιώ το ξεκούραστο μάτι για να σκέφτεται καθαρά…

Το θέμα μου το γουστάρω. Νιώθω να καθρεφτίζομαι μέσα σε αυτό. Διαλεξα κάτι που το έχω φέρει στα μέτρα μου… σα να μου μοιάζει… πολλά πράγματα μαζί, πολυσυλλεκτικό, διαθεματικό, καθόλου προαφανές… ( γιατί κι εγώ νιώθω να μην είμαι ένα πράγμα… αλλά πολλά – όπως ισως πολλοί- και δε μ’αρέσει ένα πράγμα αλλά πολλα). Πρόκληση και περιέργεια για το τι θα βγει στο τέλος και που θα με οδηγήσει η έρευνα… είναι μονοπάτια που δεν έχω ξαναβαδίσει και θα έχει χόρτα και λάσπη το πέρασμα…

Και κυρίως δε μπορώ να ξεχάσω αυτό το περίεργο συναίσθημα που ένιωσα όταν συμπλήρωνα στα χαρτιά τον τίτλο της Ecole Doctorale…έγραψα καλλιγραφικά Histoire de l’art…

Και μέσα μου ξέρω πως εκείνη την ώρα είπα «εδώ είμαι»… αυτό είναι. Αυτό ήθελα να είναι – παντα- από τότε που κόλλαγα τις ζωγραφιές μου του νηπιαγωγείου στο ρόζ μου δωμάτιο ή ετρεχα σε εκθέσεις με τη μαμά- και δε θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο.

Και έτσι νιώθω- οι στιγμές αυτού του τελευταίου μήνα αυτό να μου λένε… moving forward.

(και πρέπει να το πω? Σε αυτές τις εποχές που μας έμαθαν να μη σκεφτόμαστε πλέον το μέλλον, δοξάζουμε περίτρανα το παρόν…)

Καληνύχτα…

gerhard richter

joan mitchell

cy twombly

Été indien* και “εγώ μένω ακόμη εδώ”

Είμαι με το τιραντάκι ή λίγο πιο πριν ήμουν με το σορτάκι και τη σαγιονάρα.

Είναι 1^η οκτώβρη και είναι καλοκαίρι. Έτοιμη για την 3^η μου Nuit Blanche**, και όσο θυμάμαι την πρώτη που είχε τέτοια παγωνιά και δεν είχαμε χοντρά μπουφάν!

Σήμερα είχε 30 βαθμούς και κυριότερα, διάθεση καλοκαιρινή. Γιατί πέρασε ο Σεπτέμβρης ο περίεργος, με το τρέξιμο και το άγχος και την ανισσόροπη διάθεση και τις μεταπτώσεις, με την πίεση και την ανασφάλεια. Φευγει και αφήνει τα πράγματα κάπως τακτοποιημένα.

Λες και μπήκε ο Οκτωβρης και τα έσβησε όλα αυτά. Τώρα μπαίνουν λίγο λίγο όλα στη θέση τους. Η εγγραφή, το διδακτορικό, ο καθηγητής, τα μαθήματα, το σπίτι.

Οι βαλίτσες οι καλοκαιρινές άδειασαν και γέμισαν τις ντουλάπες μου. Εγκαταστάθηκα. Ηρέμησα. Και νιώθω τόσο έντονη την ανάγκη να χορτάσω και να απολαύσω αυτή την ηρεμία μου. Θέλω να κάνω βόλτα στην πόλη, να περπατήσω, να τη νιώσω λίγο, να ψυχανεμιστώ τι μπορεί να μου επιφυλάσσει για φέτος. (μα φοράω αμάνικο!)

Και ξέρω καλά ότι ο κυριότερος λόγος που θέλω να απολαυσω την καλοκαιρινή μου διάθεση είναι γιατί αύριο δεν ξέρω τι «καιρό» θα έχει… μήπως έχουν αλλάξει όλα… μήπως κάτι άλλο πάει στραβά.

και η Nuit Blanche είναι ιδανική για τέτοια βόλτα. Ορδές κόσμου γεμίζουν τους δρόμους… έξω είναι ένα μικρό πανηγύρι σε κάθε γωνιά. Μεθυσμένοι τριγυρνούν στους δρόμους ή απλά αράζουν κατάχαμα… μουσικοί επίσης με τις μπάντες τους μαζεύουν τριγύρω τους κόσμο… πολλοί σχηματίζουν τεράστιες ουρές για να μπουν (δωρεαν) σε μουσεία…

εγω διάλεξα να περιπλανηθώ σε αγαπημένους μου δρόμους, να πάρω να φάω αγαπημένες λιχουδιές για να με κακομάθω, να δω στα γρήγορα μια έκθεση (μα πόσο μ’αρέσει να πηγαίνω στα μουσεία 12 το βράδυ!) και να συνεχίσω να περπατώ μέχρι που τα τακούνια μου δε με βαστούσαν άλλο…

τις 3 τη νύχτα με πήρε κάποιος φίλος μου τηλ… που το τηλέφωνο μου δεν έβγαζε αναγνώριση ποιος ήταν, να με ρωτήσει που είμαι και τι κάνω και να πάω οπωσδήποτε εκει που ήταν πως γινόταν χαμός και ήταν τέλεια… κι εγω βέβαια ήμουν στο κρεββάτι μου και ακόμη δεν ξέρω ποιος μπορεί να’ταν!

και εγώ μένω ακόμη εδώ- 4 χρόνια μετά…

*Été indien

Expression d’origine américaine et canadienne, l’été indien ou l’été des Indiens (en France, l’été de Vireux ou l’été de la Saint-Martin) est une période de temps ensoleillé et radouci, après les premières gelées de l’automne et juste avant l’hiver. Elle se produit en octobre ou au début de novembre dans l’hémisphère nord, et en avril ou au début mai dans l’hémisphère sud. Elle est aléatoire et peut durer de quelques jours à plus d’une semaine, ou ne pas se produire du tout certaines années.

An Indian summer is a meteorological phenomenon that occurs in the autumn. It refers to a period of considerably above normal temperatures, accompanied by dry and hazy conditions, usually after there has been a killing frost. Depending on latitude and elevation, the phenomenon can occur in the Northern Hemisphere between late September and mid November.

** Nuit Blanche (All-Nighter, literally White Night, in French) is an annual all-night or night-time arts festival. A Nuit Blanche will typically have museums, private and public art galleries, and other cultural institutions open and free of charge, with the centre of the city itself being turned into a de facto art gallery, providing space for art installations, performances (music, film, dance, performance art), themed social gatherings, and other activities.