Style is knowing who you are, what you want to say and not giving a damn. (Gore Vidal) Style is the hallmark of a temperament stamped on the material in hand. (Andre Maurois )
30 Ιουλίου 2014
25 Σεπτεμβρίου 2013
Abstracted words
When you're too in love to let it go But if you never try you'll never know Je ne vais nulle part, m’entends-tu Ou personne ou tous deux ensemble, m’entends-tu Cette fleur de tempête et, m’entends-tu, Et d’amour Nous la cueillons une fois pour toutes Et elle ne peut s’épanouir autrement, m’entends-tu Sur une autre Terre, sur une autre étoile, m’entends-tu Le sol, l’air que nous avons touchés, N’est plus jamais le même, m’entends-tu
When you lose something you cannot replace
κι όσο αλλάζω σου μοιάζω Ainsi je parle de toi et moi Parce que je t’aime et dans l’amour, je sais Comment prendre la tête comme une pleine lune De toutes les directions Και οι άνθρωποι φεύγουν Και εμείς δεν αντιδράμε Μάθαμε να ξεχνάμε
Και να μένουμε μόνοι... Nobody said it was easy It's such a shame for us to part Nobody said it was easy No one ever said it would be this hard
Oh, take me back to the start This is the end Hold your breath and count to ten Feel the earth move and then Hear my heart burst again For this is the end
14 Σεπτεμβρίου 2013
The Eternal Sunshine of the Spotless Mind
"je sais que tu m'aimes, les soirs quand tu dors, tu me serres dans tes bras, tu me parles, tu me tiens et tu m'embrasses en réalité mais c'est dans ton rêve...je caresse tes joues-elles sont mouillées. Toute la soirée, tu me tiens, tu me laisses même pas un instant, tu bouges pas, et moi, je me mets sous ton épaule, dans tes bras comme un petit animal, tu me sens-je te sens toute la nuit, là."
22 Φεβρουαρίου 2012
I have no life
11 Σεπτεμβρίου 2011
Σεπτέμβρης ο Τρίτος
Εναλλακτικός τίτλος: status updates…
Δε μπορω τους Σεπτέμβρηδες τους συννεφιασμένους.. όχι έξω.. (γιατί σε αυτή τη χώρα έξω φθινοπωριάζει, πέφτουν τα κίτρινα φύλλα και θέλει μπουφάν) αλλά μέσα.
Κάθε Σεπτέμβρης είναι για να σου θυμίσει ότι «κάθε αρχή και δύσκολη» και όλες αυτές οι κοινότυπες μπαναλιτέ που απεχθάνομαι…
Αλλά θα πω μια άλλη μου μπαναλιτέ, ότι τίποτε δε σου χαρίζεται… και το ξέρω και το έχω μάθει, κάθε μέρα που έχει περάσει από αυτούς τους τρεις Σεπτέμβρηδες που με βρίσκουν σε αυτή τη χώρα επαληθεύεται εκ νέου αυτή η ατάκα… και γιατί πρέπει να σου βγει η ψυχή για πράγματα που είναι αυτονόητα? Για κάποιους είναι αυτονόητα… για μένα κάθε στιγμή θα μου θυμίσουν ότι είμαι ξένη σε μια ξένη χώρα, που τίποτε δε θα σου ανοίξει αγκάλες να σε καλωσορίσει- αλλά και ποιος σου είπε ότι είναι εύκολα τα πράγματα? Εγω το ξέρω πια ότι δεν είναι, μπορεί κάποιος από το βολικό σπιτικό καναπέ του έτσι να νομίζει…
Και αναρωτιέμαι… γιατί πρέπει να το περνάω αυτό κάθε φορά? Δεν το αντέχω… και γιατί όλα μαζί πρέπει να εμφανίζονται βουνό? Και τίποτε να μην ρέει και να ακολουθεί την πορεία του μόνο του?
Και έρχεται ένα status update από facebook (τα έχεις προσέξει?) που εμφανίστηκε στο πλάι την προηγούμενη Τρίτη “this day in 2010” και εμένα αυτό έγραφε δίπλα στο όνομά μου
”…….is back”
Και αυτός ήταν ο περσινός Σεπτέμβρης που κι αυτός ήταν δύσκολος… με την «μεγάλη επιστροφή», με άλλα άγχη και άλλες αγωνίες, άλλα δεδομένα που προοιώνιζε την εξίσου δύσκολη χρονιά που ακολούθησε.
Φέτος επέστρεψα την ίδια μέρα όπως και πέρυσι. Και με την ίδια μαγεία είμαι ακριβώς όπως και πέρυσι στον αέρα. Όχι δε θέλω να είμαι άδικη, γιατί οι άνθρωποί μου είναι πάντα εδώ. Και οι άνθρωποι κάνουν την πόλη που τη νιώθω τόσο home. I’m back home ή όπως φέτος έγραφε πάλι το status μου «de retour». Και μου είχαν λείψει… και μάλλον και εγώ τους είχα λείψει. Μου το μαρτυρούν οι βαθιές αγκαλιές και τα γεμάτα χαμόγελα.
Και δεν έχουμε αλλάξει we love to love or to hate each other και μας αρέσει. Και άλλα τέτοια πολλά γλυκανάλατα που την ίδια στιγμή που με σφύζουν με ένα αίσθημα πληρότητας, νιώθω το καράβι να γεμίζει νερά και εγώ να στέκομαι απλά να κοιτάω- γιατί δεν έχω όρεξη/ αντοχή/ υπομονή να παλέψω, κι ας το ξέρω ότι θα παλέψω, πάλι, και θα μου βγει η ψυχή.
Θα’θελα να’ταν λίγο πιο εύκολα όμως όλα… ή αν όχι εύκολα, (γιατί στην πραγματικότητα τα ευκολα δε μου αρέσουν) ας μη χρειαζόταν να με αφήσουν ψυχικά/ψυχολογικά (you name it) λειψή μετά.
Και μετά θυμάμαι το άλλο status update που εμφανίζεται στο ίδιο session “this day in 2009”
Ο Λάκης ο Γλυκούλης θα πάρει πτυχίο πιο γρήγορα απο μένα...
Like · September 11, 2009 at 8:58pm
Τι μου θύμισες τώρα? Εκείνος ο Σεπτέμβρης… (ήταν στη μέση, μετά και πριν τον ερχομό σε αυτή τη χώρα που είμαι τώρα) η εξεταστική του Σεπτέμβρη..εκείνου του «τελειωτικού» που πέρασα 9 στα 9 μαθήματα… και με έφερε με το ένα πόδι στο πτυχίο- ε δεν το λες ότι ήταν και εύκολος…
Και μετά βρήκα άλλη μια σημείωση της ίδιας μέρας πάλι από το 2009 που έγραφε ένα στίχο της Δημουλά,
Για σας θα κάνω μια καλύτερη τιμή είπε το Τίποτα στο Κάτι και κείνο, το ηλίθιο, το χαψε.
Και εγώ συνεχίζω να τα βάζω με το ηλίθιο κάτι που πιο πολύ από ποτέ κάνει παζάρια με το Τίποτα…
Ίσως και να’ χει συνηθίσει και αυτό με λυπεί ακόμη περισσότερο.
21 Μαΐου 2011
τω αγνωστω
17 Μαΐου 2011
another brick in the WALL

Δεν ειμαι μαθηματικος. Για την ακριβεια εχω να δω εξισωση από όταν εδωσα μαθηματικα γενικης παιδειας στην γ λυκειου (πριν πολλαααα χρονια) . Δε μπορω να κρινω αν ηταν δυσκολα η ευκολα αυτά που τους εβαλαν σημερα στις εξετασεις.
Η αδερφη μου όμως είναι (γινεται για την ακριβεια) μαθηματικος. Και η ιδια ειπε ότι τα θεματα αμφιβαλλει αν θα μπρορουσε να τα λυσει η ιδια (παρα την πανεπιστημιακη της ωριμοτητα και την «εμπειρια» της) σημερα.
Μπορω να κρινω τα θεματα της λογοτεχνιας… όταν ειδα ότι εβαλαν τον «Κρητικο» του Σολωμου, δεν εδωσα και πολύ μεγαλη σημασια… γιατι δε μ’αρεσει καθολου ο Σολωμος. Ναι, μετα από 4 χρονια στη σχολη κανοντας ΟΛΑ τα χρονια από διαφορετικες σκοπιες Σολωμο- Σολωμο και Σολωμο, νομιζω μπορω να πω πως τον σιχαθηκα ότι δε με εκφραζει . Η αληθεια είναι ότι δεν μπορω να καταλαβω τι ξερει και τι δε ξερει ενας μαθητης λυκειου, αφου, σημερα, κι ας μη θυμαμαι ιδιαιτερα το ποιημα, κατι θα εβρισκα να ελεγα… σκεφτομαι όμως, αν εμενα μου πηρε λιγη ωρα να καταλαβω τι ζηταει, δε ξερω ποσο ευκολα απαντα ο εξεταζομενος.
Για να ξαναρθω στα μαθηματικα, εκεινη τη τελευταια φορα που ελυσα εξισωση, εδωσα ένα γραπτο για 19.8. Ημουν από αυτά τα κοριτσακια που ηθελαν να γινουν φιλολογοι μετα… γιατι αγαπαν τη γλωσσα τους και την ποιηση, γιατι ηθελαν να μπουνε σε σχολεια και να μεταλαδαμπευσουν πνευμα- όπως ενιωθα από τοτε ότι ειχαν κανει σε μενα μεγαλοι Δασκαλοι μου, και πρωτα από όλα η ιδια μου η μανα.
Ειμαι ένα τυπικο δειγμα, απαλλοτριωμενο, που ενσωματωθηκε αριστα στις απαιτησεις και τις ορμηνιες των δασκαλων της και ευκολα περασε στη σχολη που ηθελε. Αυτή η πειθαρχια μου του τοτε με κανει να τιναζεται ολο μου το είναι, σημερα και κάθε χρονια που βλεπω τα θεματα των πανελληνιων. και νιωθω σα να ξαναγραφω κάθε φορα. γι'αυτο και αρνουμαι να μπω στην παραπαιδεια να ετοιμάζω καθε χρονια παιδια για τη μηχανη του κιμα...
Και συμμεριζομαι την αγωνια και τη στεναχωρια και το αγχος ολων αυτων που δινουν.
Κι όταν μαλιστα ακουω από παντου τις κριτικες των ειδικων και μη «Τα χαντακωσαν τα παιδακια»
Νιωθω να κλαιω και γω μαζι τους.
Κι αναρωτιεμαι… γιατι? Γιατι σε τιμωρει ένα τετοιο συστημα που βρωμαει από το νηπιαγωγειο? Γιατι να περνας ολο αυτό για να μπεις σε μια σχολη που θα βγεις χειροτερος από ότι μπηκες?
γιατι στην τριτη λυκειου ισως να ξερα καλυτερα αρχαια όταν εδινα εξετασεις παρα σημερα… γιατι το πανεπιστημιο, για μενα, απετυχε να με κανει εκπαιδευτικο, απετυχε να με κανει επιστημονα. Απλα με βασανιζε, αναλογα με το κεφι κάθε καθηγητη και τις λαθος περισπωμενες μου. Ετσι, οσο περισσοτερο εμενα εκει, τοσο περισσοτερο με απωθουσε αυτό που με αυταπαρνηση υπερασπιζομουν όταν το διαλεξα. Και τι με εκανε? Δε ξερω… μου εδωσε ένα πτυχιο… ένα πτυχιο που ουτε κι αυτό μπορω να το κανω τιποτα.
Γιατι λοιπον αυτό το αχρηστο συστημα των εξετασεων? που παιζει με τις ζωες των παιδιων…. Παιζει με ονειρα και καταστρεφει το μελλον τους… ?
Αλλα θα μου πεις, ανεβαζει τον πηχη στις εξετασεις, για να μειωσει τον αριθμο των εισακτεων, να κοψει θεσεις, αρα λιγοτερα τμηματα, αρα οικονομια!!!!!ειναι καπως ετσι οσο απλοικα το σκεφτομαι?
Αλλωστε τι να τους κανουμε αλλους επιστημονες αφου δεν θαχουν ψωμι να φανε?
14 Μαΐου 2011
Πανελλήνιες
Σημερα αρχιζουν οι πανελληνιες, δινει ο αδελφος μου.
Και τον φανταζομαι πως μπορει να είναι αυτή τη στιγμη που θα ιδρωνει και θα ξειδρωνει.
Και ολοι μας μας θυμομαστε αυτή τη μερα που αρχιζαν οι πανελληνιες.
Προσωπικα, ακομη δεν εχω ξεπερασει τοσα χρονια μετα το σοκ τους. Διναμε, βλεπεις, ένα ολοκληρο μηνα για δυο χρονιες. Σιχαινομαι τις εξετασεις γιατι ακομη δεν εχω ξεπερασει αυτό το σοκ, αυτό το αγχος, αυτή την πιεση. Και από τοτε αρνουμαι να ξαναδιαβασω ετσι. Από την άλλη ισως δεν ηταν για ολους τοσο εντονη εμπειρια οσο για μενα… ισως εμενα το μεσα μου δε το αντεξε και το πηρε τοσο βαρια….
Και Τοσες άλλες εξετασεις… τοσοι ιδρωτες, τοση πιεση… χαρτια στο τοιχο…τοσα ξενυχτια…
Από πού να παρεις κουραγιο…
Βλεπω τον αδερφο μου… και καπου στο πισω μερος του μυαλου μου σκεφτομαι μηπως δεν αξιζει το τοσο αγχος…η τοση πιεση…
Και τι να του πεις…. είναι τοσο στην αρχη…
«Θα περασει κι αυτό… ηρθε η ωρα να τελειωσει το μαρτυριο…» του λεω…
Βλεπω εμενα, 7 χρονια μετα τις πανελληνιες… με χειροτερο αγχος και πιεση… που δε δινω σημερα αλλα δεν εχω κοιμηθει (παλι) πανω από 3 ωρες για να προετοιμαστω για το ραντεβου με την καθηγητρια μου το οποιο θα αποβεί πάλι καταστροφικό….
Μαη μήνα μου βρίσκει ακόμη προβλήματα μεθοδολογίας…και εγω πλέον κουράστηκα..
Βλέπω τα όρια μου…τα ξεπερνώ, και το ξεχνάω μετά μεχρι να φτάσω στο σημείο να τα ξαναυπερβώ…
Ποτε θα σταματησουμε να δινουμε πανελληνιες?
Στερευει η στερνα με την ενεργεια… κουραστηκα…. Πρεπει να μαθω γιατι κοπιαζουμε….
Μετά το ραντεβού με την καθηγήτρια περασα ώρες περπατώντας και προσπαθώντας να σκεφτώ τι δουλειά θέλω να κανω τωρα που μεγαλωσα…και δε βρισκω καμια…
Βασανίζομαι και σκέφτομαι ότι θα έπρεπε να είχα γίνει μηχανικός πριν 7 χρονια που εδινα πανελληνιες… για να δουλευα από οποιο σημειο του κοσμου ηθελα… ισως να ημουν δυστυχής αλλα θα ηξερα τι δουλεια με περιμενει αυριο…
Από την άλλη αφουγκραζομαι το κοσμο γυρω μου όταν «κλαίγομαι»…
«ολοι τα ιδια είμαστε…» μου απαντάνε…
Αλλα δε μου κανει για απάντηση… δεν το αντέχω… γιατι τοσα σκατα πτυχία στον τοίχο?
Γιατι να πω στον αφερφο μου λοιπον να κανει κουριαγιο που μολις μυρίζει λιγο από το Γολγοθά μπροστά του?
Ισως πρεπει να ερωτευτώ παράφορα… ισως πρεπει να αρχισω τα ναρκωτικα…
Πρέπει μια ντόπα για να το αντέξεις ολο αυτό…
Σε 2 βδομάδες τερμα τα ψέματα…τελος. Το memoire πρεπει να είναι ετοιμο…και εγω ψαχνω τα κουράγια μου….
Μετα από κάθε deadine το σώμα μου και το μυαλό μου χρειάζεται 2 μέρες να ξαναπάρει μπρος… δε συνεργάζεται...
Ισως το αγχος να βγει παραγωγικό- αλλά μεσα μου εχω χασει την εμπιστοσύνη σε μένα, εχω κουραστει, και εχω παραδοθεί- δεν με πιστεύω ότι μπορω να αλλάξω πράγματα.
Κουράστηκα.
Περιμένω κάθε μέρα το απόγευμα που θα πάω κολυμβητήριο… είναι το ένα μισαωρο-μια ώρα μεσα στη μερα μου που μου δινω ένα διάλειμμα. Μες το νερο δε σκεφτομαι τιποτα. Το απολυτο τιποτα. Μετράω τα πάνω κάτω μόνο. Βασικά μαθηματικά μέχρι το 5.
Μεχρι να γυρισω σπιτι να παρει παλι το σώμα μου το κυρτό ποζισιόν του.
Είναι δυο βδομαδες αυτό μόνο.
10 Μαρτίου 2011
Μαγικό τζίνι
Αγαπητό μαγικό Τζίνι,
Θα ήθελα τις τρεις ευχές που δικαιούμαι. Για την ακρίβεια, για να μην είμαι κουραστική, θα ήθελα μια ευχή για τρεις!
Θέλω να με μοιράσετε ή να με πολλαπλασιάσετε (όπως θελετε) επί τρία! Νομίζω οι τρεις εκφάνσεις της αφεντιάς μου θα ήταν αρκετές. Παρακολουθείστε την κατανομή της εργασίας.
Η α θα πηγαίνει για μάθημα(που είναι υποχρεωτικό) και σε διαλέξεις (που έχει βρει τόσες!). επίσης, θα παρακολουθεί εκθέσεις και διάφορα άλλα εβεντ! Μέσα στις αρμοδιότητές της θα είναι όποια ενασχόληση με δημόσιες σχέσεις, σύσφιξη δεσμών φιλίας με τον περίγυρο, διατήρηση επαφών και δημιουργία νέων, υποχρεωτικές εμφανίσεις σε κοινωνικές εκδηλώσεις, καθώς και καφέδες/βόλτες /μαγαζιά και συχνά update και catch up, κυρίως με το κοντινό περιβάλλον.
Η β θα γράφει. Ναι, δεν χρειάζεται να κάνει κάτι άλλο. Μόνο θα γράφει. Ισως, ενίοτε, να συμπληρώνει επιπλέον σημειώσεις από τη βιβλιογραφία. Στο γράψιμο συμπεριλαμβάνεται και η διόρθωση και η μέριμνα για τα όσα έχει γράψει, την αποφυγή λαθών, περιεχομένου ή και συντακτικών/γραμματικών (γιατί φυσικά τα γαλλικά της πρέπει να ξεπερνούν στο επίπεδο τη μητρική της.)
Η γ θα οφείλει να διαβάζει για να βελτιώνεται η β, να διαβάζει κυρίως βιβλιογραφία μη συναφή με το θέμα το οποίο ασχολείται η β. έτσι απλά για να βελτιώνεται. Επίσης, πρέπει στις αρμοδιότητες της να αναλάβει την έρευνα και τη μέριμνα για την αποκατάστασή της α και της β για την επόμενη χρονιά.
Προς αποφυγή οποιασδήποτε χρήσης δικαιολογιών περί ανέφικτων επιθυμιών/ευχών, αγαπητό Τζίνι, θα ήμουν στην ευχάριστη θέση να σας προτείνω κι άλλες επιθυμίες μου που θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν και να επιλύσουν πολλά προβλήματα.
Λύση 1
Μπορείτε να καταργήσετε το 24ωρο. Η ημέρα θα μπορούσε (και θα έπρεπε) να έχει περισσότερες ώρες.
Λύση 2
Μπορείτε να καταργήσετε τον ύπνο. Ναι, μάλιστα. Όχι εγώ να τον καταργήσω μόνη μου στον εαυτό μου, αλλά καθολικά. Να γίνει καθολικά περιττός. Ετσι και αλλιώς είναι από τα πιο περιττά πράγματα του ανθρώπου, να μη χρειάζεται να κοιμάται τη μισή ζωή του.
Προσωπικά δεν έχω να σας προτείνω άλλες λύσεις. Με την ικανοποίηση οποιασδήποτε από τις παραπάνω επιθυμίες, θα σας είμαι απεριόριστα ευγνώμων.
Μόνο που θα σας παρακαλούσα να έχω απάντηση άμεσα, γιατί στέρεψα από άλλες ιδέες. Προς το παρόν εφαρμόζω κάτι μεταξύ της λύσης 1 και 2, αλλα για να είμαι ειλικρινής, δεν είναι τόσο αποτελεσματικές. Όλα τα παραπάνω πρεπει να γίνουν όμως- και δεν εχουμε χρόνο. Πρέπει ταυτόχρονα. Κι αυτό επίσης το προσπάθησα, μα ή στραβα αρμενίζω ή στραβώνει ο γιαλός.
Θα βρίσκομαι στην αναμονή της απάντησής σας,
Με εκτίμηση,
Δ.
Υ.Γ. επίσης, θα μπορούσατε να μεταφράσετε αυτό το γράμμα
Και να το στείλετε στην καθηγήτριά μου.



