η Κάθοδος της επιστροφής

Paris

Μεταβαση: Παρισι για λιγο παραπανω από 24 ωρες…

Πραγματα- φορτωμα- πολλες βαλιτσες πολύ κουβαλημα (θα ερθει η ωρα που θα κουραστω και πραγματικα θα τα πεταξω όλα…) Πολλες χαιρετουρες, γλυκιες ευχες, φιλια σταυρωτα και αναμονη για την επομενη ανταμωση. Και παλι κουβαλημα και μαζεμα και βαλιτσα παλι 20 κιλων και πώς να χωρεσεις ολες σου τις ελπιδες για ένα ευχαριστο καλοκαιρι, ολη την αδημονια, την επιστροφη και την άλλη αγωνια για το γυρισμο…για τα aller και τα retour, μεσα σε 20 κιλα. Αναμεσα σε φορεματα και πολυχρωμες μπλουζες.

Και παλι δε προλαβαινεις- βαλιτσα και άλλη χωρα. Στο δρομο της επιστροφής και η επιστροφη θα έρθει με νεες εικονες -οξυμωρο για τις επιστροφες μου που με καταθλιβουν και μαρεσει αυτό το οξυμωρο.

Milan

Και πριν το καταλαβω ειμαι σε άλλη χωρα.

Όμορφοι περίπατοι σε δρόμους άγνωστους, βραδιά ρωμαϊκή σε σοκάκια μιλανέζικα. Νιώθεις την αλλαγή, οι άνθρωποι χαμογελάνε που τους σταματάς στο δρόμο, αν τους ρωτήσεις σου δίνουν οδηγίες σε σπαστά αγγλικά- κι αν δεν υπάρχουν κι αυτά, βάζω στην πράξη όλες τις γλώσσες που μιλώ, με λίγα λατινικά και την τοποδιάλεκτο του νησιού μου και καταλαβαίνω, μιλώ τα ανύπαρκτα ιταλικά που δεν ξέρω και συνεννοούμαστε- η πρόθεση να υπάρχει.

Venice

Είναι σίγουρα μια από τις πόλεις που κάποιος πρέπει να δει κάποια στιγμή στη ζωή του. το ίδιο λέω και για το Παρίσι, ίσως πω το ίδιο και για τη NY , όταν τη δω. Σα να ζεις σε παραμύθι ή σε carte postale. Περάσαμε 3 μέρες και μέσα σε αυτές χωρέσαμε 5. Πολύ περπάτημα, πολλές φωτογραφίες, πολύ παγωτό, πολύ pizza. Αυτά μπορώ να πω. Όλα τα άλλα τα έχω πολύ θολά στο νου. Έντονες εικόνες και τόσο γρήγορες εναλλαγές, ζέστη, ήλιος, υγρασία- θάλασσα, η Biennale (και οι 2 εκθέσεις, στρέμματα ολοκληρα που την είδα όλη τρέχοντας) όλα αυτά συμπιεσμένα που είμαι ζαλισμένη.

De retour

Μια βδομάδα, 4 χώρες, διαφορες πόλεις, 37 ώρες καράβι… και επιστροφή.

Πλους 37 ωρών για να πατήσω σε ελληνικό έδαφος, το ταξίδι δεν είπαμε ότι είναι ο σκοπός?

Χρειάζομαι αυτή τη μετάβαση για να συνειδητοποιήσω που είμαι γιατί όλα γύρω μου τρέχουν γρήγορα.

40 βαθμοί κελσίου… hmm, feels good to be back? Με το που έφτασα έτρεξα στη θάλασσα: μαγιό, πετσέτα, ξαπλώστρα κάτω από την ομπρέλα με καφέ παγωμένο- και είμαι τόσο κουρασμένη. Αλλα ξαφνικά δεν είναι ούτε από το ταξίδι, ούτε από την αυπνία. Νιώθω να με βαραίνουν ολοι οι μήνες, όλη αυτή η χρονιά, και νιώθω μόνο κουρασμένη, καταβεβλημένη….

Π.σ. λίγες ώρες μετά είμαι και πολύ πολύ ηλιοκαμμένη…

London calling

Ταξίδι, λεωφορείο, σύνορα και πολλές ώρες.

Οι γκρίζες σκεπές, κοιτώντας προς τον ουρανό, λαμπίριζαν περίεργα.

«YOU think everything is art. Is this art???”

Αναρωτιέται το 5χρονο αγοράκι μέσα στο δωμάτιο της arte povera του Tate Modern – καθώς έχει βαρεθεί και περπατά βαριεστημένα πάνω- κάτω. Η μαμά του και η αδερφή του περιπλανώνται αποσβολωμένες κι αυτό κάθεται πάνω σε ένα κουτί που δε ξέρει κανείς να του πει αν πρεπει να σηκωθεί, αν κάθεται πανω σε «έργο τέχνης» ή όχι . τα αθώα μάτια του απορούν και αγανακτούν θέτοντας την πιο θεμελιώδη ερώτηση της σύγχρονης τέχνης: Is this art?

Κάθε φορά το Tate με εκπλήσσει ευχάριστα. Αυτή τη φορά με έφερε μπροστά από τη σειράUntitled(Bacchus) του Twombly που δεν το περίμενα καθόλου.

Πολλοί βγαίνουν και μπαίνουν στην αίθουσα, επαναλαμβάνουν μια λέξη “ecstasy”. Αυτό γράφει στο συνοδευτικό κείμενο δίπλα στους πίνακες. Αυτό θέλει να δηλωσει ο ζωγράφος, τη διονυσιακή έκσταση και μέθη, την τρέλα και τη μανία. Και αυτό είναι. “there are all the same” παρατηρεί ένα κοριτσάκι. Κι όμως, έτσι νόμιζα κι εγώ όταν είδα το Camino Real, την τελευταία σειρά του Τ., είπα ότι επαναλαμβάνει το ίδιο μοτίβο, ότι ο ίδιος επαναλαμβάνεται… που αλήθεια είναι, αλλά άλλο έφταιγε σε αυτή τη σειρά που το καταλαβαίνω τώρα. Από εκεί έλειπε αυτή ακριβώς η έκσταση. Η τρέλα, η ζαλάδα, το κόκκινο, ο πόνος, το αίμα, η φωτιά, ο πανικός. Εδώ φλογερές γιρλάντες αρχίζουν από τη μια άκρη του δωματίου και τελειώνουν στην άλλη. Το χρώμα τρέχει και θαρρείς ότι στο πάτωμα σχηματίζει λίμνες χρώματος (ή αίματος). Ρευστότητα, ταχύτητα, δύναμη, αστάθεια και εξισορρόπηση σα το μπεζ φόντο να νικά και να εξουδετερώνει το κόκκινο- όσο έντονο και κυρίαρχο κι ας φαντάζει.

Προμελετημένο τυχαίο. Ο θεατής εγκλωβίζεται μέσα στους κόκκινους κύκλους που δεν έχουν αρχή και τέλος, του επιβάλλουν να πάρει μέρος στη μανία.

Βουτιά στο υποσυνείδητο. Του Τwombly ή του δικού σου?

Μου έκανε εντύπωση. Δευτέρα πρωί, κατά τις 8 παρά, στην central line του μετρό. Μόνο κουστουμαρισμένοι κύριοι να διαβάζουν εφημερίδα. Δε λέω, και στο Παρίσι τέτοια ώρα κάποια αντίστοιχη εικόνα θα είχες αλλά μου έκανε εντύπωση το τόσο κουστούμι… ίσως δεν χρησιμοποιώ τη γραμμή 1 τόσο πρωί και να μη μπορώ να κρίνω… αλλα μόνο κουστούμι, εφημερίδα (κανένα βιβλίο) ή ipad? …πολύ ipad… Παρίσι έχουμε μείνει απλά στο iphone, το εθνικό κινητό ΟΛΩΝ των Γάλλων.

3 βραδιές στο Notting Hill

Για την ακρίβεια 4…μεγαλη ιστορία…

Ταξίδι αστραπή- πσκ στο Λονδίνο. Με λεωφορείο. Εμπειρία… κι είχα αποζητήσει τα λεωφορεία της ελληνικής επαρχίας που ήταν πάντα δεύτερη φύση μου, που θέλουν 7 ώρες να φτάσουν στον υπόλοιπο κόσμο (Αθήνα).

Τώρα τουλάχιστον πέρναγες και σύνορα… και μια θάλασσα από κάτω. Χαλαλι οι τόσες ώρες…(για να μην πω για την τιμή που είναι σίγουρα φτηνότερα από τα κτελ που κάνουν δρομολόγιο από το βορά στην Αθήνα).

Μάζεψα πράγματα, πακετάρισα, έκλεισα όλο το χειμώνα μου σε πολλές βαλίτσες, περισσότερες κούτες και άπειρα μικρά κουτιά,

Δεν μπορώ τις απότομες αλλαγές. Αυτές τις αλλαγές δηλαδή που δε μ' αρέσουν και δεν τις μπορώ και έχουν κόστος

Και γιαυτο έγιναν όλα τελευταία στιγμή – ήξερα ότι θα γίνει έτσι- γιατί δεν θα μπορούσα να το κάνω αλλιως…μετα στη βιασύνη δεν έχει συναισθηματισμούς γιατί δε σκέπτεσαι

πέταξα 2 ρούχα σε ένα μικρό σακ βουαγιαζζ και έτρεξα ως την τρελή να προλάβω το λεωφορείο.

Περίεργη διάθεση. Το μάζεμα, ο χειμώνας, η μετακόμιση, σκέψεις, οι πατσαβούρες, αποχαιρετισμοί, μικροί και μεγάλοι φόβοι και πάντα αυτή η δύναμη που απαιτείται να πεις αντίο. Και πάντα μου λιγοψυχώ… και όταν λιγοψυχώ προτιμώ να μη σκέπτομαι… προτιμώ να φεύγω… να φεύγω πρώτη για να διασκεδάζω τις εντυπώσεις.

Και με όλα αυτά νωπά στο νου και στα μάτια, αλλάζω εικόνες. η ξαδέρφη με περιμένει, και ξαφνικά ένα άλλο home.

Φυσά άλλο αεράκι, ακόμη σκιάζουν κάποιες σκέψεις αλλά δε με νοιάζει. Βγήκα από το μετρό, άλλη πόλη στην επιφάνεια. Νέες γνωστές εικόνες αλλά διαφορετικές. συνειδητοποίησα ότι έμεινα πάνω από 6 μήνες στην ίδια πόλη, χωρίς διάλειμμα. Σχεδόν χωρίς να βγω από το δωμάτιο… μου ξενίζει που δε μιλανε γαλλικά και εγώ πρέπει να αλλάξω γλώσσα αλλά όλα μου βγαίνουν γαλλιστί από το στόμα.

Κι όλα τα άλλα αρχίζουν να ξεφτίζουν… τα μάτια γεμίζουν με χρώματα από το Tate μέχρι να πονέσει το κεφάλι και να ζαλιστώ.

Μα τι καλό τάιμινγκ αυτό το φευγιό πάλι! Και πάλι τη γλιτώνουμε την κατάθλιψη τη σωστή στιγμή

Ήταν σύντομο βεβαία… τι να πρωτοβάλεις να χωρέσεις… είδα πολλές εκθέσεις και φόρτισα- τροφή για τα μάτια και το νου. Έβαλα ξενύχτια με κουβέντες ή με κλαμπινγκ μέχρι το πρωί… έβαλα φαγητά και μακριές κουβέντες με φίλους, έβαλα μουσεία και εκθέσεις… ένα τεράστιο κυριακάτικο brunch…

Αυτά χώρεσαν…

Πήρε πάλι 7-8 ώρες να γυρίσω στο σταθμό της επιστροφής. Αυτή τη φορά για δική μου επιστροφή, επιστροφή ή μετεπιβίβαση? Κάτι τέτοιο…

Cy Twombly dies

Ben Quinn

• guardian.co.uk, Tuesday 5 July 2011 20.54 BST
• Article history

American painter Cy Twombly at the Louvre museum in Paris. Twombly has died aged 83. Photograph: Christophe Ena/AP

Cy Twombly, the US artist whose graffiti-style paintings on large canvases established him in the eyes of many as the heir to Jackson Pollock, has died in hospital in Rome at the age of 83.

After emerging from the New York art scene of the 1950s, he was to cultivate and be inspired by a life-long association with Europe's history and culture, and is regarded as a key figure among a generation of artists who strived to evolve beyond abstract expressionism.

Born Edwin Parker Twombly Jr in Lexington, Virginia, in 1928, he took on his father's nickname, Cy. A student of a number of US art colleges, he travelled extensively in Europe and was to be influenced in later years by his service as a cryptologist in the US military.

After spending much of the 1950s in New York, where friends included Jasper Johns and Robert Rauschenberg, Twombly left for Italy.

His work was shown at the Venice Biennale in 1964 before he began drifting away from expressionism and embarking on the abstract sculptures that were to become closely associated with him.

The artist, who had been living in Italy, was hospitalised in Rome last week, according to Eric Mezil, the director of the Lambert collection in Avignon.

An exposition of Twombly's photographs opened last month at the Lambert collection. An exhibition of his work and that of Nicolas Poussin, whom he admired, started last week at the Dulwich Picture Gallery in south London.

One of the most important exhibitions of his work in decades took place at Tate Modern in 2008. It included his Quattro Stagioni (Four Seasons), A Painting in Four Parts (1993-94).

"Ah, it goes, is lost," Twombly had scrawled in pencil on one of the four tall canvases, in a reflection of some of the themes to which he often returned: time, love and doomed desire.

http://www.guardian.co.uk/artanddesign/2011/jul/05/artist-cy-twombly-dead-at-83