Ενός λεπτού σιγή

Ντῖνος Χριστιανόπουλος  Ἑνὸς λεπτοῦ σιγή Ἐσεῖς ποὺ βρήκατε τὸν ἄνθρωπά σας κι ἔχετε ἕνα χέρι νὰ σᾶς σφίγγει τρυφερά, ἕναν ὦμο ν᾿ ἀκουμπᾶτε τὴν πίκρα σας, ἕνα κορμὶ νὰ ὑπερασπίζει τὴν ἔξαψή σας, κοκκινίσατε ἄραγε γιὰ τὴν τόση εὐτυχία σας, ἔστω καὶ μία φορά; Εἴπατε νὰ κρατήσετε ἑνὸς λεπτοῦ σιγή γιὰ τοὺς ἀπεγνωσμένους; (ἀπὸ τὴ Συλλογή: «Ἀνυπεράσπιστος Καημός»)

Chef-d'oeuvre

Opéra de Paris
ORPHÉE ET EURYDICE, 
PINA BAUSCH 

28

Το over απο το excitement

Τωρα 
Ξερω τι λείπει, το overexcitement. Και το νιώθω πολύ καιρό να λείπει. Πραγματα γινονται, πράγματα τρέχουν, εγω τρέχω, που ναι μεν μου κάνουν καλό ή τα περιμένω, ωραία θα είναι, ναι οκ, αλλά σα να με αφήνουν όλα αδιάφορη, μένουν σε επιφανειακό επιπεδο-δε με κάνουν over-excited.

Τοτε

Και το νιώθω καιρό αυτό. Το συνειδητοποίησα σε κάποιο ταξίδι. μέρη που έβλεπα για πρώτη φορά και σα να φαίνονται όλα τα ίδια. Η νέα εικόνα σταματά να σε εξιτάρει, να σε εντυπωσιάζει.   "ναι οκ ομορφο" μέχρι εκεί .δεν αρκεί. Εικόνες που περνούν από μπροστά σου διαδοχικά αλλά να μη τις ζεις...δε σε αγγίζουν. Και κάπως έτσι ένιωσα και περπατώντας στη Νέα Υόρκη. Όταν την είδα από ψηλά είπα ένα τρανταχτό "wow" αλλά μέχρι εκεί. Excited. Is excited enough?

Και θα το παραδεχτώ δυνατα για πρώτη φορά. Και στη σχέση μου αυτό έλειπε. Να περνάς όμορφα, ήρεμα, exciting αλλά σα να λείπει κατιτις.         Το "over "από το excitement. Ίσως δεν υπήρξε ποτέ (γιατί όλα άρχισαν πολύ κάπως...). Και σα να χαλάει αυτό όλη τη συνταγή. Και αυτό το λέω με τη βαθιά πληγή ακόμη να πονάει κι ας έχει πήξει το αίμα κάπως στην επιδερμίδα που παίρνει το χρόνο της να γιανει...

Σήμερα

Αυτό το over  στο excitement  λείπει και σε άλλους ανθρώπους που τυχαίνει να γνωρίζω, κι έτσι ξέρω οτι θα περάσουν κι θα φύγουν, και δε με νοιάζει- « δε μου κάνει διάφορα ». Είναι αυτό το over  που κάνει όλη τη διαφορά? Και το αστείο είναι ότι με ένα ή δύο απο αυτους θα μου έκανε διαφορά, θα με εκαναν overexcited, γιατί ίσως και να μπορούσα να τους ερωτευθώ. Αυτό είναι λοιπόν το μυστικό, το «over», ο έρωτας?  Τότε πρέπει να ερωτευθω για να βρουν όλα θέση κ νόημα?  Αλλιως Τι?

Περιπλάνηση αδιαφορη, excited ναι, αλλά με πράγματα κ ανθρώπους "που δε θα μου κάνουν διαφορά" κ ίσως μικρές στιγμές παροδικές και φευγαλέες overexcitement.

Ps. Overexcitement, ειναι απο τις λέξεις που μ αρεσουν πολυ στα αγγλικα! Απλη και τοσο περιεκτικη. Ακριβής. Συμπυκνώνει τοσα αισθηματα και συναισθηματα, τοση ενεργεια, και σαν να μην ειναι αυτο ολο αρκετο προσθετει και το over για να του δωσει μεγεθος, ογκο και θορυβο.

Μια αλλη λεξη που συνδεω αυθορμητα, μ αρεσει το ιδιο και δεν μπορω να τη μεταφρασω ουτε και αυτη ειναι το mindblowing. Παλι λεξη που δεν την αντεχει το μυαλο, το κεφαλι και σκαει ιτ μπλοους!

#moment

Το μετρο εχει σταματησει και εγω καθομαι στο παραθυρο και  χαζευω εξω. Ενας γλυκουλης νεαρος ειναι στην απεναντι αποβαθρα και περιμενει το μετρο προς την αντιθετη κατευθυνση. Τον κοιταω, και καταλαβαινω οτι το καταλαβαινει, με κοιταει κι αυτος. αφηνω το βλεμμα μου πανω του για μερικες στιγμες αλλά γυρναω ψιλοαδιαφορα απο την αλλη. (έχει ομορφα ματια γαλανα, καπως αξυριστος με τον υπολογιστη στο χερι). Το μετρο ειναι σταματημενο ακομη.λιγο αποτομα, ξαναγυρναω το βλεμμα μου προς σε αυτον και βρισκω τα ματια  του πανω μου, κανει οτι δε με βλεπει αλλα το ξερω οτι με κοιτα. Η ματια μου τωρα ειναι αδιακριτη, του χαμογελαω  σα να του λεω « ξερω, οτι ξερεις οτι ξερω... » , ενα χαμογελο συνενοχο.... Μου χαμογελα κι ο ιδιος με τον ιδιο ακριβως τροπο. Σκαω στα γελια καθως το μετρο φευγει, κοιταζομαστε και γελαμε. 

#Flerting  #Χαμογελα  #Αγνωστοι # παιχνιδι #ομορφια  #η πολη 

The first kiss

Θα χετε δει αυτο το βιντεακι που εγινε ενας ψιλοχαμος... δε με ξετρελανε η ιδεα αλλα με εκανε να σκεφτω, ισως και να αποζητήσω τη « μαγεία » του πρώτου φιλιου...και το περιεργο ειναι οτι οσες φορες και να βρεθεις με εναν ανθρωπο, αυτο, εκεινο το πρωτο φιλι μένει παντα το πρώτο. Αυτο που θα θυμασαι ως το πρώτο. Ομορφο. Ασχημο. Απότομο. Περίεργο. Τελειο. Ταιριαστό. Άβολο. Ειναι το πρώτο. Και έπειτα είναι αυτά τα πρώτα φιλιά, the first-last kisses που ισως και να πίστεψες πως ήταν της  ζωης σου το πρωτο, τελευταίο φιλι...ή εστω και να την ειχες σκεφτει αυτη την πιθανότητα...ναι ποσο βλακας!αραγε υπάρχουν αυτά τα φιλιά, είναι δυνατό να υπάρξουν, και για τους δυο ?

Κι έτσι αρχισα να θελω να βγάλω απο μέσα μου ιστορίες, απο το συρτάρι θαμμένες, που ήθελα να σιγουρευτώ οτι τις θυμάμαι. Αλλά πως μπορεί να τα χα ξεχάσει. Αλλωστε ένα πρωτο φιλί, η πιο μεγάλη μαγεία και δύναμη που κρύβει είναι η ελπίδα. Είναι αρχή. Κι ας ξέρω το τέλος αυτών των πολύχρωμων ιστοριών (‘η και όχι τόσο πολύχρωμων) δεν έχει σημασία. Μπορεί στην τελική να μην ξέρω, ακόμη, το τέλος....

Σε ενα στενο. με πας απο στενά και απόστενα εκείνο το ζεστό απόγευμα του Μάρτη, μετα απο ενα φουλ πρώτο ραντεβου. Καφες, φαι, πάμε προς το μετρό, εγω δεν το χρειάζομαι θα πήγαινα με τα πόδια ομως ήξερες οτι θα σε ακολουθήσω, κι εγω σε ακολούθησα απο περιεργεια να δω πως θα τελείωσει το rdv μας. Και τελείωσε εκει που άρχισαν όλα. Στον δρόμο των Αρετών. Αργότερα θα μου πεις οτι ήξερες πού με πηγαινες, σκόπιμα. Τα χέρια σου με περικύκλωσαν, τα κατάλαβα να με ψιλαφίζουν διακριτικά, με σταμάτησες, and you were all over me. Λιγες μέρες μετά θα βρεθώ να γράφω ό,τι φοβόμουν, ότι θα με διαλύσεις. Και είχα τοσο δίκιο, να φοβάμαι. Ναι θα πήγαιναν, σαν σήμερα δυο χρόνια. An arbitary thing to celebrate....Σε ενα παρτυ. Και την πιο περίεργη και απροσδόκητη στιγή με φιλάει.  Με ξαφνιάζει τόσο που νιώθω όλο μου το σώμα να αντιδράει σε αυτό αντανακλαστικά! Κι είχε τόσες ευκαιρίες, αλλά απο όλες, εκείνη τη στιγμή, μπροστά σε όλους του τους φίλους. Not that bad afterall ….Σε ενα καμμένο after. Χορεύουμε, μας εχουν αφήσει μόνους και ήθελε να μου δείξει κάτι à la française που ίσως να ξερα....Εξω απο ενα Ελληνάδικο. Ξημερώματα, σχεδόν, σε ξερω λιγες ωρες. Μιλάς στο τηλέφωνο και με τραβάς πάνω σου, μαλακά, ήρεμα, διεκδικητικά, αντρίκια. Οι προθέσεις σου ήταν ξεκάθαρες απο νωρίς και αυτό μου άρεσε σε σένα. Το ξερα οτι ήθελες να κλείσεις βιαστικά το τηλέφωνο and everything felt so right. Ισως μερικά φιλιά αργότερα με κάνεις να συνειδητοποιήσω πολλα πράγματα και σκέφτομαι οτι είσαι για φέτος ο Αγιος Βασιλης μου. για αυτο το κλικ που εγινε εκεινο το βραδυ μέσα μου. Σε ενα αυτοκίνητο. Λεμε βλακείες, που και οι δύο τις λέμε απλα για να έχουμε κατι να πουμε και στην ουσία μπορεί κ να μην ακούμε καν. και με βουτάει. Αλήθεια με βουτάει. Αυτο είναι το ρήμα.... Σε ενα club ή κάτι τέτοιο. Βγαίνουμε προς τα έξω και οι δύο μας έχουμε μείνει τελευταίοι πισω. Με πιάνεις απο το χέρι και με σταματάς, το ξέρω. Το ήξερα γυρνώντας οτι χωρίς λόγια θες να με φιλήσεις. Ακουμπάς το μαγουλό μου  και προς στιγμή σκέφτομαι οτι ισως θα μπορούσα να το αποφύγω, αλλά ποιον κοροιδεύω, δεν θέλω να σε σταματήσω. Μαρεσεις πολύ για την ακρίβεια και ισως να μην ταίριαζε να είναι εκεί μέσα το πρώτο μας φιλί. Αλλά ήταν σα να μη γινόταν να μη με φίλαγες. Και εγω δε θελω τίποτε να τελειωσει εκει. Ισως και να μην είναι τίποτε, πέρα από αυτή τη στιγμή. Δε ξέρω. 

 πσ. μ ν η μ η 

        ανα   μ ν η σ η 

        α μνησια 

Live!

                                 
Darkside    

Das ist München!