Vols/arrivées/départs

Arrivés au bout de l’année, nouveau départ ? Promesses de l’année passée, promesses non tenues.

On va où ? OU ?

…d’accord, on y va.

Αυτο το ποστ πριν 2 μερες θα ταν πολυ διαφορετικο

Το 2013 μου πηρε κατι πολυ πολυτιμο, δικο μου και πολυ μοναδικο, ετσι πιστευα. Για να το πηρε ομως ηταν να φυγει...με πηγε ομως, με ταξιδεψε και στην ακρη της γης...με εστειλε και στα εγκατα της με καταθλιψη, μου πηρε ομως και 10 κιλα (if we stick to the positive side !), μετά μου έφερε κλεφτά φιλιά και « σημάδια » που με αναγκαζουν να αναθεωρήσω και να πω οτι ισως να μην είναι τοσο άσχημα και οτι πρεπει να ξαναπατήσω play στο υπολοιπο της ζωής μου. Ετσι το 2013 με φερνει στο φευγα του να σκεφτω οτι « I’m back » ; the old me is back….εχω ενα κοσμο μπροστα μου που πρεπει να κατακτηθει, ξεκινω μόνη μου. Αλλα στην πορεία με περιμένουν κι άλλοι πολλοί να παρασύρω στο δρόμο μου ή να σκοντάψω πάνω τους. Βάζω στο νου προορισμούς και πράγματα που είναι μπροστά μου και τα βάζω στο σχέδιο. For the year to come.

 if you were here, I’d be home now. (έλεγε ενα γραφιτι)

 But since you are not, I got to find my way…

Ps. Oh yes, Greeks do it better. Or in Greece, we do it better

The Happy Show

exposition@ Gaité Lyrique

Πάλι μπροστά μου οι ίδιες λέξεις....ή περίπου οι ίδιες λέξεις-νοήματα σε περίπτωση που προσπαθούσα να ξεφύγω...Amour-Union / Amour-Passion….

Γιατί σε αυτή τη γλώσσα δεν έχουν λέξεις να αποδώσουν τον δικό μας έρωτα και αγάπη ; Eros/Agapé ?

Γιατί εγώ την αγάπη μπορώ να την αισθανθώ μόνο με ένα τρόπο να αγαπάς....δυνατά, ολοκληρωτικά, απόλυτα. Ξέρω να δίνω μόνο έτσι, μονόδρομος. Και με τον ίδιο τρόπο έχω νιώσει να αγαπιέμαι. Τον έρωτα ; τον έχω νιώσει...αυτό που περνάει ο άλλος απο δίπλα σου και σου κόβονται τα πόδια, χλωμίαζεις, πεταλούδες στο στομάχι και παλμοί στο 100 κάτι, αυτό εννοούμε ; ναι, τόχω ζήσει αλλά ποτέ σε σχέση, δε ξέρω ποτέ τι γίνεται στη συνέχεια αυτού του έργου, ποτέ δε μεταφράστηκε σε envie σαρκικό, έμεινε στο κεφάλι με αστεράκια, καρδούλες και ελέφαντες. μπορεί για καλό μπορεί για κακό...who knows....αργότερα αυτά τα βιώματα τα ονόμασα καψούρα... τι εκπληκτική λέξη κι αυτή! Και άντε να τη μεταφράσεις...

Και τι είναι όταν θέλω να σε δω, όταν μου λείπεις κάθε στιγμή με κάθε αφορμή, όταν είσαι παντού με ένα εμμονικό τρόπο, όταν κανείς δε μπορεί να καλύψει την απουσία σου, όταν ξυπνάω δίπλα σε κάποιον άλλον μα δε με νοιάζει, όταν σε έχω ανάγκη και νιώθω μιση, όταν σε σκέφτομαι συνέχεια και σε ψάχνω ανάμεσα στους περαστικούς ; δε ξέρω τι είναι- ξέρω ότι είναι κακό.

Αλλά nevermind. 

Pause

PS. Σας ευχαριστώ και τις δυο, πολύ, για όλα....

Αντικατάσταση

rebound, the-so-called ?

Abstracted words

Hello my love, It’s getting cold on this island….I’m sad alone I’m so sad on my own Now I’m looking for you Or anyone like you And the tears come streaming down your face When you lose something you can't replace When you love someone but it goes to waste Could it be worse?
When you're too in love to let it go But if you never try you'll never know Je ne vais nulle part, m’entends-tu Ou personne ou tous deux ensemble, m’entends-tu Cette fleur de  tempête et, m’entends-tu, Et d’amour Nous la cueillons  une fois pour toutes Et elle ne peut s’épanouir autrement, m’entends-tu Sur  une autre Terre, sur  une autre étoile, m’entends-tu Le sol, l’air que nous avons touchés, N’est plus jamais  le même, m’entends-tu

Tears stream down your face  Je pleurerai toujours, m’entends tu Pour toi, seul, au paradis Je pleure le soleil et je pleure les années à venir Sans nous et je chante les autres passées au travers Si c’ est vrai
When you lose something you cannot replace

We said goodbye Now you are alone Now you are looking for me

Or anyone like me…..Tears stream down your face I promise you I will learn from my mistakes κάψε ό,τι πρέπει να καεί. Σου λέω μη βιάζεσαι δεν ξέρεις πού έχεις φτάσει ξυπνάς μια μέρα μ’ ένα υπέροχο φιλί Κι όσα για πάντα είχες χάσει Για πάντα έχουν σωθεί.  έχω τόσα να κάνω και δεν έχουν ουσία όπου είσαι πηγαίνω δίχως λόγο να πάω πάνε μέρες που λείπεις κι είμαι ακόμα μαζί σου Προσπαθώ να ξεχάσω όμως κάτι συμβαίνει ό,τι όμορφο πιάσω να το δεις περιμένει είχα πει πως θ’αλλάξω 
κι όσο αλλάζω σου μοιάζω Ainsi  je parle de toi et moi Parce que je t’aime et dans l’amour, je sais Comment prendre la tête comme une pleine lune De toutes les directions Και οι άνθρωποι φεύγουν Και εμείς δεν αντιδράμε Μάθαμε να ξεχνάμε
Και να μένουμε μόνοι... Nobody said it was easy It's such a shame for us to part Nobody said it was easy No one ever said it would be this hard
Oh, take me back to the start  This is the end Hold your breath and count to ten Feel the earth move and then Hear my heart burst again For this is the end

Mel Bochner. LIAR, 2008

The Eternal Sunshine of the Spotless Mind

Θελω να τον σβησω οπως στο Eternal Sunshine of the spotless mind που και οι δυο πονανε και ο ενας θελει να σβησει τον αλλον.

Θελω να τον σβησω για να ξεχάσω, να μην πονάω. 

Προδοσία. Ψέματα. Απογοήτευση. Παράλυση.

Πληγή. Πόνος. Άλγος.Αντικατάσταση.

Περνας απο τη ζωη κάποιου και δε θα μείνει ουτε καν το κενό σου.δε θα του λειψω καν. δε θα νιώσει την απώλεια του κενού μου, όπως εμένα πονά κάθε στιγμή η απουσία του. 

Τοση αγαπη και τετοια πληγη.

Τόσα όνειρα και τέτοια συντριβή.

αγάπη ενός ιδανικού που φαινόταν έτσι, αλλά δεν ήταν, είχε κομμάτια που δεν είχα δει. 

PS. και μια μικρη σημειωση που βρήκα στο τετραδιό μου, γραμμένη με το μολύβι μου βιαστικά- τι υπήρχε που δεν υπάρχει πια...αγάπησα αυτό που μου έδειχνες, αλλα δεν τα'δα ολα?
"je sais que tu m'aimes, les soirs quand tu dors, tu me serres dans tes bras, tu me parles, tu me tiens et tu m'embrasses en réalité mais c'est dans ton rêve...je caresse tes joues-elles sont mouillées. Toute la soirée, tu me tiens, tu me laisses même pas un instant, tu bouges pas, et moi, je me mets sous ton épaule, dans tes bras comme un petit animal, tu me sens-je te sens toute la nuit, là."

Πένθος

Στενοχωριέται: α χτυπήσουν την πόρτα ποιος θα ανοίξει; Αν ανοίξει βιβλίο ποιον θα κοιτάξει; Αν ανοίξει την ψυχή του ποιος θα κοιτάξει; Αλυσίδα.
Πού 'ναι η αγάπη που κόβει τον καιρό μονοκόμματα στα δυο και τον αποσβολώνει;
Λόγια μονάχα και χειρονομίες. Μονότροπος μονόλογος μπροστά σ' έναν καθρέφτη κάτω από μια ρυτίδα.
Σα μια στάλα μελάνι σε μαντίλι η πλήξη απλώνει.

Το ύφος μιας μέρας, Σεφέρης

Το καταλαβα. Οταν ειχα απο το σχολειο δει πρωτη φορα αυτο το στιχο απορουσα δεν μπορουσα να καταλαβω αυτον τον περιεργο τοσο λυρικο στιχο

Ποια να ναι αυτη η αγαπη που κοβει τον καιρο μονοκομματα και τον αποσβολωνει απορούσα....

Ναι το εμαθα το καταλαβα

Το νιωθω.

Το ποναω.

Ειναι αυτη η αγαπη που μαρκαρει το χρονο, τον τοπο, το κορμι σου, τη σκεψη σου

Τα κοβει ολα στα δυο. Ο χρονος χωριζεται στο πριν και στο μετα απο αυτο, αυτη την αγαπη, αυτη τη σχεση.

Το πριν, το κατα τη διάρκεια και μετα. Μετα τι? Μετά το τέλος....μετά απο αυτή την αγάπη.

Μα τι υπάρχει μετά? Δεν υπάρχει τίποτα. Ειναι κενό. Ειναι άδειο. Οι μέρες είναι κενές. Οι βραδυές μακριές και βασανιστικές.

Ενα μαύρο πέπλο πέθνους καλύπτει τα πάντα.

Πένθος για τη σχέση που χάνεται. Πένθος για την αγάπη που θα αφήσουμε να χαθεί. Πένθος για τη ζωή που δε θα μοιραστούμε μαζί και για τις εικόνες που χαμε φανταστεί και δεν θα γίνουν πραγματικότητα. Πένθος για τα πρωινά που δεν θα μας ξαναβρούν αγκαλιά. Πένθος για τα βράδια που με έψαχνες να με βάλεις πίσω στην αγκαλιά σου.