kinda-getting-excited

http://www.flickr.com/photos/lissyl/5061363414/in/photostream/

Untitled

Με χωρίζουν κάποια (αρκετά) χιλιόμετρα από τον ελληνικό εναέριο χώρο… ωστόσο, δεν νιώθω αποστασιοποιημένη από τα ελληνικά πράγματα που με τον ένα ή άλλο τρόπο, από μακριά τα μαθαίνω, ενημερώνομαι..με αφορούν με μια πλατιά κ στενή έννοια, αν δεν θα’θελα να με αφορούν καθόλου για να είμαι ειλικρινής.

Ίσως η φυσική απόσταση να μου χαρίζει μια αποστασιοποίηση που με κάνει να βλέπω πιο κριτικά τα πράγματα. Όλοι οι μεγάλοι συγγραφείς και ποιητές έγγραφαν για την Ελλάδα όντας μακριά από αυτήν…Σεφέρης, Καζαντζάκης οι δυο που μου’ρχονται τώρα στο νου…

Φυσικά καμιά κρίση δε με κινητοποίησε να φύγω, να ταξιδέψω, να δώ τον κόσμο (δηλ. η θέληση να το κάνω…)- πίσω από αυτό ήταν η απληστία μου να ζήσω «πολλές ζωές σε μία»… δε βολευόμουν πουθενά…ούτε και τώρα…πάντα ήθελα να ψάχνω αυτό που θέλω να βρω…και θεωρούσα χαρά τη διαρκή αναζήτηση…

Ισως γιαυτό ακριβώς μπορεί να μουν πάντα κάπως η περίεργη της παρέας… κάποιες φίλες μου μού λεγαν στα αστεία και στα σοβαρά «Δεν είσαι για εδώ»- ήμουν πολλή "κουλτουριάρα" και διάφορα τέτοια. Και όντας τώρα μακριά νομίζω ότι συνειδητοποιώ τι με απωθούσε τόσο πολύ, είναι η «δικτατορία των ηλιθίων» που πάντα αποκαλούσα… κυρίως προβαλλόμενη από την τηλεόραση που έμπαινε σε κάθε ελληνικό σαλόνι… η υποτίμηση της νοημοσύνης μου… οι βλακείες και οι βλάκες που προέβαλε, οι ξανθιές γκόμενες… το κουτσομπολιό, το lifestyle… είναι πάνω από 10 χρόνια τώρα που θρέφει μια ολόκληρη γενιά το δελτίο του STAR και η Μύκονος…με θυμάμαι να γράφω πανηγυρικούς στο λύκειο και διαβάζοντας Παπανούτσο, για το πόσο παραμονεύει ο κίνδυνος της χειραγώγησης όλων αυτών των κοιμισμένων πνευμάτων αυτές τις μεσημεριανές ώρες που μεσορανούσε η Στεφανίδου…

Πόσο πιο ήρεμη ήμουν όταν λίγα χρόνια αργότερα δεν είχα τηλεόραση και πόσο πιο ανίκανη να συμμετάσχω σε κουβέντες φιλενάδων που ήξεραν όλα τα κουτσομπολιά αυτών των πνευματικά ανίκανων της showbiz .

Και σήμερα ποια η αλλαγή? Ο κόσμος βλέπει τα αληθινά του προβλήματα… ξαφνικά προσγειώθηκε στην πραγματικότητα και τον αφορά η πολιτική. Άκουσον άκουσον! Έγινε και μόδα! Όλη μας έχουμε μια διαφορετική εξήγηση για την κρίση…κάνουμε πολιτικές αναλύσεις, διαβάζουμε, ενημερωνόμαστε… ξέρουμε οικονομικές και πολιτικές αράδες για το χρέος! Την ίδια στιγμή που η Χρυσή Αυγή ανεβαίνει, οργανώνεται…μαζεύει ψήφους, αίμα, φάρματα, κάνει αδραγαθίες…σφάζει τους μη Άριους και καθαρούς Έλληνες ανενόχλητη, και κάνει μαθήματα ιστορίας σε ένα κόσμο που ΔΕΝ ξέρει καθόλου ιστορία, που δεν ξέρει (δεν χρειάστηκε και δεν το έμαθε πουθενά) να σκέφτεται…και φυσικά θα πάει να τους ψηφίσει…

Το ίδιο λοιπόν με απωθεί και τώρα αυτός ο τόπος… που και τότε και τώρα η αιτία είναι η ίδια….η παιδεία, η Α-παιδεία μας δηλαδή…Νιώθω θλίψη και βαθιά στεναχώρια για την απαιδευσιά μας… που από τη Στεφανίδου κ τη Λαμπίρη περάσαμε στη Χρυσή Αυγή…και θα έρθουν  πολύ χειρότερα… για ένα και μόνο λόγο…γιατί η λύση σε όλα αυτά είναι πάλι η ίδια η Παιδεία και η Τέχνη και όσο κανείς δε φωτίζει αυτό το δρόμο, θα είναι μεγάλο το σκοτάδι προς το οποίο κατευθυνόμαστε….

Ταξίδι στα Κύθηρα

πριν το καλοκαίρι

Καλοκαίρι, ήρθε σήμερα από εδώ…άργησε…αρκετά.

Καλοκαιρινή βραδιά…παράθυρο ανοιχτό να βλέπει το σχεδόν μισοφέγγαρο που κιτρινίζει και είναι μόνο του στον ουρανό…ούτε ένα σύννεφο απόψε…τα δέντρα φαίνεται μόνο η σκιά τους… και τα μαντέυω ολάνθιστα και καταπράσινα.

Γλυκιά βραδιά στο πάρκο, ήρεμη….ίσως πιο κάτω μερικοί να κάνουν και βραδυνό πικ νικ και να πίνουν κρασί.

Το δωματιό μου είναι μισοάδειο. Σταδιακά μετακομίζω…δε μπορώ και να το δω άδειο εντελώς. Περυσι τη μετακόμιση την είχα κάνει σε ένα πρωινό και δεν το κατάλαβα.

Φέτος η χρονιά πέρασε χωρίς να το καταλάβω. Κι άλλη μία χρονιά δηλαδή που πέρασε χωρίς να το καταλάβω. Πολλές αναμνήσεις συνδιασμένες με αυτούς εδώ τους 4 τοίχους. Άλλοι τοίχοι, άλλες αναμνήσεις. Αγαπημένοι άνθρωποι- ζεστό κλίμα γεμάτο αγάπη. Βλέπω τους φίλους μου να τρώμε μαζί. Να μαγειρεύουμε και να ξενυχτάμε στην κουζίνα δίπλα, διάβασμα στην άνετη πολυθρόνα μου, ξενύχτι, μαθήματα. Κι άλλες αναμνήσεις, πιο φρέσκες, πιο πρόσφατες που θαρρώ ότι ξεδιπλώνονται πολύ πιο βαθιά στο χρόνο από ότι στην πραγματικότητα, αναμνήσεις  που μπορούν να χωρέσουν σε μια μεγάλη αγκαλιά που  χωρά στα 90cm όπου εκτείνεται το κρεββάτι μου.

Τρία χρόνια συμπληρώνονται που είμαι εδώ σε αυτό το μεγάλο «σπίτι». Τρια χρόνια, τρία δωμάτια. Τριών ειδών διαφορετικές αναμνήσεις κατατάσσονται ανάλογα με τη χρονιά. Μια χρονιά (ακαδημαική) τελειώνει, μαζί και ο κύκλος που σέρνει μαζί της- μα, φέτος κλείνει μαζί και τον άλλον τον μεγαλύτερο κύκλο αυτού του κεφαλαίου της ζωής μου.  Η λίστα αναμονής για την εστία είναι μεγάλη και για μας τα χρόνια πέρασαν και ήρθε η ώρα της αναγκαστικής μετακόμισης.

Ναι, μ’αρέσει να δένομαι με τα μέρη που με συνδέουν με ανθρώπους. Ποσο μάλλον όταν ξέρω ότι η ζωή μου θα’χε ίσως πάρει άλλο σχήμα, αν δε βρισκόμουν εδώ εκείνη την πρώτη χρονιά, εκείνη τη στιγμή με το σωστό τιμινγκ και τους σωστούς ανθρώπους. Από εκεί και πέρα προστέθηκαν κι άλλοι όμορφοι άνθρωποι χάρις σε αυτούς τους 4 τοίχους.

Περίεργο συναίσθημα να αφήνεις το σπίτι σου. Γιατί εδώ, malgre tout, είναι το σπίτι ολονών μας. Γλυκανάλατος αποχωρισμός αλλά και καινούρια αρχή που με κάνει το ίδιο να ανυπομονώ να φύγω… δεν είναι  περίεργο?

Γιατί ξέρω που θα δημιουργήσω τις καινούργιες μου αναμνήσεις, μια μικρή γωνιά που με περιμένει και ήδη φιλοξενεί τα όνειρα μου, πολλές κατόψεις και σχέδια για το πώς θα με χωρέσει μέσα.

Ναι, σε σωστή ώρα νυχτώνει. Και χαίρομαι που μπορώ να το πω για κάθε αλλαγή.

Για να δούμε, περιμένω να γυρίσω από τις διακοπές για το «άλλο μου φθινόπωρο». 

Alvin Ailey-les étés de la danse

Lisboa

 

overview...

η θάλασσα, ο Αντλαντικός και κολύμπι στα παγωμένα νερά του, ο ήλιος, άνθρωποι χαμογελαστοί και φιλόξενοι, χαμηλές τιμές, λεμονάδα,  καφές και ποτήρι με εξτρα παγάκια, σάμπα, κόσμος στο δρόμο, μοχίτο, φαϊ, πολύ φαϊ, καλό φαϊ, βολτες κι άλλες βόλτες,κίτρινα τραμ να ανεβαίνουν τους λόφους της πόλης, κι Εσυ να με κρατάς αγκαλιά κι'γω να σου παραδέχομαι  οτι είμαι ερωτευμένη...

καφές "on the rocks"

 

 

 

κάτι σαν update...

Ο τελευταίος καιρός δεν με βρίσκει τόσο πολυγραφότατη….. δεν ξέρω γιατί δεν έχω οίστρο… πιστεύω ότι πολλά πράγματα θα μ’εκαναν να γράψω… αλλά η τόση δουλειά, το τόσο τρέξιμο, κάνουν όλες τις μέρες σχεδόν ίδιες… χωρίς κάτι να ξεχωρίζει και να γίνεται ικανό να είναι άξιο λόγου… από τη μία είναι αυτό και από την άλλη ο καιρός δε βοηθάει καθόλου να κάνει τις μέρες πιο ξεχωριστές από τις προηγούμενες (του Μάρτη θάλεγα)… γιατί ο ήλιος βγαίνει για δευτερόλεπτα… βρέχει συνεχώς… δε λες ότι έχει και ζέστη… τι κι αν στο ημερολόγιο είναι ιούλιος, δε καταλαβαίνω διαφορά από τη μία μέρα στην άλλη, που κατά τ’αλλα περνά τόσο μα τόσο γρήγορα…

Κι όμως είμαι πολύ άδικη να τα βάζω όλα στο ίδιο τσουβάλι… υπάρχουν πράγματα που θέλω πολύ να «συλλάβω» με τη γραφή μου…. Να τα απομονώσω… και να τα ξεχωρίσω και να τους δώσω την αξία που τους πρέπει… ακόμη και αυτό το τρέξιμο το συνεχές δε σταματά να σημαδεύεται από μερικούς καλούς φίλους ή ωραία θεάματα…

Ωστόσο,  αυτό που χαρακτηρίζει περισσότερο από όλα αυτή τη φάση μου παραμένει το τρέξιμο… ότι κάνω 3 δουλειές που καμία δε μου δίνει απολαβές ικανοποιητικές, ότι δε προλαβαίνω τίποτε άλλο..οτι είμαι σε μια τρέλα που συμπληρώνεται από άγχος, χαρτιά, μαιλ που πρέπει να σταλούν, υποχρεώσεις, μια λίστα διαρκώς γεμάτη και ποτέ fulfilled! Και φυσικά ένα μελλόν (το κοντινο- από σεπτεμβρη δηλαδη…) που παραμένει αβέβαιο και μόνο πίεση θα προσθέσει…

Όχι, δε γκρινιάζω…απλά καταγράγω τι έχω μπροστά μου αυτή τη στιγμή… ακόμη νιώθω ότι ζεσταίνει την πλάτη μου ο ήλιος από ένα ολιγοήμερο διάλειμμα προς το νότο και στο (κοντινό) βάθος βλέπω ένα άλλο ντεντλαιν που πλησιάζει μαζί με την επιστροφή στην Ελλάδα… (και είναι περίεργο οτι φετος πρώτη φορά αισθάνομαι ότι θα’ναι διακοπές και όχι επιστροφή…θαναι ένας μήνας και μετά επιστροφή εδώ…σα να αλλάζουν οι έννοιες και μαζί και οι λέξεις που τις εκφράζουν…

Σημερά λίγο πριν από μια μπόρα όλα θύμιζαν τα πρωτοβρόχια…και μάρεσε…γιατί μαρέσει το φθινοπωρο… αλλά ένιωθα ένα κενό… είναι νωρίς ακομη γιάυτο…θέλω καλοκαίρι πρώτα…

χτες το βράδυ...