26

Διάβαζα το περσινό μου γενέθλιο post: χρωματιστό, φρέσκο, χαρούμενο… όπως και η διαθεσή μου δηλαδή…γεμάτο οίστρο…

Φέτος καθώς πλησίαζε η μέρα, παρά τη διάθεση να καλέσω φίλους και να γιορτάσω τα γενέθλια μου μαζί τους, δεν το αποφάσισα να μπω στην όλη διαδικασία… ίσως να έλειπε το motivation ή η όρεξη… δε ξέρω…

Μετά έφτασα στο υστερόγραφο του ποστ εκείνου… που έλεγε ότι μέσα σε όλη αυτή την υπερδιέργεση και τη χαρά και τους ανθρώπους κάτι έλειπε… σε κάτι υστερούσε… κάτι άυλο, αόριστο, που δε θα μπορούσα να το περιγράψω…

Νομίζω σήμερα το πρωί κατάλαβα τι έλειπε… το κατάλαβα όταν ο θυρωρός μου έγνεψε ότι είχα ένα μικρό δεματάκι που κάποιος έφερε…

Ήταν ένα μικρό κουτί γεμάτο σοκολάτες με ένα ραβασάκι που ξεχύλιζε αγάπη και μια κίνηση που ξεπέρναγε κάθε προσδοκία μου…

Και ίσως συνειδητοποίησα το λόγο που δε μου περίσσευε όρεξη φέτος για κάποιο μεγάλο πάρτυ… γιατί μπορώ να ορίσω τι έλειπε πέρισυ από εκείνο το ποστ… ήταν αυτή η αγκαλιά που μέσα της αποκοιμήθηκα και μέσα της με βρήκε και το πρωινό ξύπνημα…

Και αυτό αρκούσε… δε χρειάζεται τίποτε άλλο…




26 λοιπόν!

            

Πείραμα

Hakuna Matata

Ειμαι παιδι της Disney. Τόσο πολύ που πάντα πίστευα ότι δύσκολα θα εβρισκα πολλούς με αυτή τη μανία. Δεν έχω δει ποτέ ταινιά κινουμένων σχεδίων ολόκληρη πέρα από της Disney- ή τουλάχιστον κάποια που να μάρεσε.

Λόγω και των μικρότερων αρδερφών, αλλά και της βιντεοκασέτας, που μεσορανούσε στο σπίτι, το lion king μπορεί να έπαιζε και 3 φορές τη μέρα, ή όταν το είχαμε κουραστεί, να έπαιζε με εναλλαγή Lion King- Pocahontas- Παναγία των Παρισίων και πάλι στο repeat.

Εγώ δηλαδή δεν ήταν απαραίτητο ότι τα έβλεπα κάθε φορά,γιατι θα διάβαζα μέσα, αλλά τα άκουγα πάντοτε…. Με αποτέλεσμα να θυμάμαι όλα απ’εξω και ανακατωτά μέχρι σήμερα.

Και μιας και πάντα έπαιζαν στα ελληνικά, ακόμη δε μπορώ να ακούσω το Ρουβά να μιλάει γιατί έχω μόνιμα στο μυαλό μου τον Κουασιμόδο.

(σημ. ο Ρουβάς δάνειζε τη φωνή του στον Κουασιμόδο της Παναγίας των Παρισίων- ειρωνεία?) επίσης, δε μπορώ να αντισταθώ αν ακούσω κάποιον να λέει «Βρε το μαύρο» και να μην απαντήσω «Εγώ τον βλέπω χρυσαφί!» ( θρυλικός διάλογος ανάμεσα σε Τιμόν και Πούμπα, στο 1΄48,  http://www.youtube.com/watch?v=_jTO0PPvM-Y )

Και μ’αυτό το φόντο , σημερα δεν είναι ΄λιγες οι φορές που αυτές οι εικόνες σκάνε μπροστά μου.

Εδώ λοιπόν στο Παρισάκι από την πρώτη μέρα που ήρθα ένιωθα σαν τη Belle, από την Πεντάμορφη και το Τέρας.

Όλοι όπου και να με συναντούσαν (ειδικά μέσα στο campus) μου έλεγαν καλημέρα, - γενικά οι Γάλλοι είναι λιγο ψυχαναγκαστικοί με την καλημέρα τους. Έτσι, αν έπεφτα μούρη με μούρη με κάποιον πάντα θα μου έλεγε καλημέρα.

Και εμένα με ξετρέλενε αυτό! Όντως ήμουν σα την χαρούμενη Belle- ήμουν τόσο νεοσύλλεκτη σε μια ξένη πόλη , και δεν ήξερα κανέναν και όλοι με χαιρέταγαν!

 

 Όχι, τώρα δεν μου συμβαίνει…είναι πιο πιθανό ότι θα βρω γνωστό στο δρόμο και να μιλήσουμε… μπορεί τότε να το έβγαζα εγώ, δε ξέρω… αλλά μάρεσε πολύ.

Και όταν πήγα πρώτη φορά στη βιβλιοθήκη που λατρεύω… μα δεν είναι σα τη βιβλιοθήκη της Belle?

π. σ. 
παράκρουση, το ξέρω, Voila, να τι κάνει η κούραση…

Σε τι συρτάρια της μνήμης μπορεί να ανατρέξει ο νους για να κάνει διάλειμα…( και σε τι ασυναρτησίες...) 

οταν βρω το Bete θα σας το πω....

I have no life

Θα ήθελα να μιλαγα μια ακαταλαβίστικη γλώσσα που να μην μπορούσε να διαβάσει κανένας. Ισως αυτήν των χρωμάτων- σα το Rothko ή τον Twombly που πετάγαν χρώματα στο χαρτί και μίλαγαν με τους δικούς τους κώδικες που θα μένουν πάντα δικοί τους.

(Καθείς με τα μέσα του γιατί έχω καταλάβει εδώ και καιρό ότι το δικό μου μέσο είναι οι λέξεις… ίσως σε μια τόσο ακαταλαβίστικη σειρά που βάζω τη μία δίπλα στην άλλη, όντως να κάνουν το δικό τους langage).

Αυτό που αρχικά όμως ήθελα να πώ είναι ότι θέλω να βρω αυτή τη γλώσσα που θα είναι τόσο ακαταλαβίστικη για τους άλλους αλλα σε μενα θα βγαζει νόημα.

(......)

Βαρκελωνέζικο διάλειμμα

Συνειδητοποιώ ότι έχω να γράψω πολύ καιρό.

Δεν είχα κάτι ιδιαίτερο να πω. Κι αν υπήρχε κάποια έμπνευση της στιγμής μπορεί να ήταν κάποιες σκόρπιες γραμμές σε λευκά χαρτιά για άσχετα θέματα.

Επίσης σκέφτομαι πόσο διαφορετικά θα έγραφα 3-4 μέρες πριν.

Νιώθω δεν θα είχα τον αέρα το φρέσκο που έχει αυτή τη στιγμή η διάθεσή μου.

Μόλις μπήκα σπίτι μετά από λίγες μέρες διαλείμματος στη Βαρκελώνη.

Την Τετάρτη πήγα κανονικά για μάθημα, για αρκετές ώρες. Σηκώθηκα αξημέρωτα, μετρό, τρέξιμο- το μεσημέρι γύρισα σπίτι και ήμουν ήδη κομμάτια. Η μέρα μου μια όπως όλες τις προηγούμενες τετάρτες, μόνο που το βράδυ δείπνησα με τη φίλη μου στη Βαρκελώνη. Τόσο απλά.

Μου έδωσα λίγες μέρες άδεια να ξεφύγω- φυσικά γιατί ακριβώς έπρεπε να βρω κάτι να γράψω… ναι ναι…

Μπορεί να ακούγεται αλαφρό ως διαπίστωση αλλά δεν είναι. Ο λόγος που δεν είχα έμπνευση είναι γιατί μου έλειπε ο οίστρος, οίστρος από δυνατά συναισθήματα, από δυνατές/ διαφορετικές εικόνες και ανθρώπους. Και αυτό μου είχε λείψει. Δεν είναι τόσο ότι είχα καιρό να φύγω, όσο το να φύγω σε άλλα χρώματα και παραστάσεις που θα με φρεσκάρουν και θα ανανεώσουν τον αέρα. Και αυτό μόνο το Αγνωστο μπορεί να μου τα δώσει. Κι εμένα οι τελευταίοι μήνες μου έχουν τρομερά πιεστικούς ρυθμούς και τρέξιμο- και το χειρότερο δεν έχουν παύση. Όλες οι μέρες είναι οι ίδιες, με το ίδιο πρόγραμμα και την ίδια ρουτίνα- ούτε καν να περιμένεις μια Κυριακή, ένα πρωινό να κοιμηθείς….

 Βαρκελώνη λοιπόν. Ήταν εδώ και χρόνια στο πρόγραμμα, μιας και η προηγούμενη φορά που την είχα δει ήταν στο περασμα για άλλο προορισμό, κι έτσι είχα κάνει τον απαραίτητο τουρισμό χωρίς να χαρώ την πόλη.

Τι όμορφο συναίσθημα- αυτό το ξέγνοιαστο της ηρεμίας, της ευχαρίστησης, της περιπλάνησης. Βόλτες σε όμορφα σοκάκια, ήλιος – θάλασσα, ψύχρα θαλασσινή, άνθρωποι με χαμόγελο- Μεσόγειος, πόλη περπατήσιμη, εύκολη για ανακάλυψη. 20 βαθμούς διαφορά- από το -8 στους 10, ο ήλιος ζέσταινε περισσότερο από αυτόν του Παρισιού κι ας μην είχε ζέστη.

Πόσο ήθελα αυτό το διαφορετικό. Σοκάκια που να μην θυμάμαι να έχω ξαναπερπατήσει, γεύσεις που δεν έχω δοκιμάσει, διαφορετικές μυρωδιές άγνωστες, να μιλάνε μια γλώσσα δίπλα μου ανοίκεια που με προσπάθεια καταλαβαίνω, να βολτάρω παραθαλάσσια ατενίζοντας το μπλε με μπλε του ορίζοντα. Μαγαζιά και άλλες βόλτες με αυτοκίνητο- όλη η πόλη, από άκρη σάκρη by day and night και ωραία παρέα.

Κι η φίλη μου που μου είχε λείψει- οι ατελείωτες κουβέντες μας, και πιο πολύ μού είχαν λείψει οι βόλτες μας: να ανακαλύπτουμε πόλεις μαζί. ( γιατί έχουμε περπατήσει αρκετούς χάρτες μαζί..) Να τις περπατάμε να βγάζουμε φωτογραφίες, να ψάχνουμε τις καλύτερες γωνιές, τα πιο όμορφα καφέ με τις πιο πετυχημένες λιχουδιές – τα πιο νόστιμα φαγιά- τις γκουρμεδιές μας όπως τις λέει…. (μα τι? Έτσι τυχαία παίρνουμε τόσα κιλά κάθε φορά που συναντιόμαστε?)

Φυσικά ακολουθούσα με κλειστά μάτια… γιατί όταν ταξιδεύεις έτσι συνειδητοποιείς γιατί δεν μπορείς να ταξιδέψεις με όλους τους ανθρώπους… να θες και να σου αρέσουν τα ίδια πράγματα, να έχετε το ίδιο γούστο και να χετε τις ίδιες αντοχές….

Το κρεβάτι μου (νομίζω) δεν το άφησα ξέστρωτο, αλλά άφησα πολλά πράγματα για την επόμενη φορά!

Hasta la proxima….

λίγο χρώμα.....

n.serota:
So, what is the purpose of art?

Gerhard Richter:


for surving this world. one of many, many.... like bread, like love.

μόνο αυτό. αρκει.

happy new year...

Jérôme Bel "Cedric Andrieux"

Έσπρωχνε λέει τις κινήσεις και τα σώματα στα όρια τους….ένα βήμα παραπάνω και ….μέχρι να πάνε…
«όταν έφτανες στα όρια σου και κάθε φορά τα ξεπέρναγες και υλοποιούσες αυτό που προσπαθούσες, δεν προλάβαινες να το ευχαριστηθείς, γιατί ήξερες ότι πήγαινε κι άλλο και ότι εκ νέου θα προσπαθούσες να ξανατραβήξεις πιο πέρα ακόμη τα νέα όρια»

Merce Cunningham
(σε πολύ ελεύθερη δική μου απόδοση)









Είναι 2 δυο ώρες που γύρισα σπίτι. Ακόμη το μυαλό μου είναι γεμάτο κινήσεις και κουβέντες χορευτών και χορογράφων που έμαθα σήμερα. - όχι μουσική.
Ο Cedric Andrieux για 1.5 ώρα διηγούταν τη ζωή του ως χορευτής μέσα από αρκετή δόση χιούμορ και αυτοσαρκασμού, ανοίγοντας μέσα από το μονόλογό του, άλλοτε με τις κινήσεις του (σόλο από παραστάσεις και από πρόβες) άλλοτε με τα λόγια του, ένα διάλογο με το κοινό. Για να το πω καλύτερα, ο μονόλογος είναι εξαρχής διάλογος, απλά ο αποδέκτης-κοινό έχει το ρόλο ενός σιωπηλού κομπάρσου. Και ο διάλογος αυτός γίνεται πιο ηχηρός όταν τα φώτα ανάβουν προς τη μεριά των θεατών και ο χορευτής/πρωταγωνιστής κοιτά κατάματα έναν προς έναν κάθε θεατή και σιωπηλά «συνδιαλέγεται» μαζί του….
Η ζωή του ξετυλίγεται μέσα από τις πρόβες, τις ασκήσεις, τις επαναλήψεις ή τα σόλο που ο χορευτής πραγματοποιεί κατά τη διάρκεια τις 8χρονης παραμονής του στο dance company του Merce Cunningham – διεισδύοντάς στη θεωρία του και στον τρόπο που δούλευε στα «παρασκήνια», και έπειτα σε άλλους σταθμούς της καριέρας του όπως όταν χόρευε για την Trisha Brown και τον Jerome Bel ; μέχρι τη στιγμή που φτάνει μπροστά στα μάτια μας και μας μιλάει…

Η γιορτή

Υπέροχη ζαλάδα κρασιού, λευκού, κόκκινου, και μετά ενός λικέρ ιταλικού 27% αλκοόλ, καλής ποιότητας από αγαπημένο φίλο ιταλό.

Ωραία ζαλάδα… πίνω σπάνια αλλά όταν αυτό συμβαίνει την εκτιμώ πραγματικά….

Happiness. Λατρεύω αυτό το ζαλισμένο, χαρούμενο κεφάλι

Ωραία αίσθηση. Σήμερα ήθελα να αφήσω τις αισθήσεις μου να το ευχαριστηθούν και να το ρουφήξουν όλο.

Είναι η γιορτή μου. Μια γιορτή ανύπαρκτη- γιατί είναι ένα όνομα που έχω διπλό και δεν αφήνω κανένα να με προσφωνεί έτσι – αλλά οι φίλοι μου κατάλαβαν καλά ότι ψάχναμε απλά αφορμή για να γιορτάσουμε – να μαζευτούμε σπίτι και να φάμε και να πιούμε

Αυτό κάναμε. Μετρώ 5 μπουκάλες κρασί- πολλά τυριά – εξίσου πολλά αλλαντικά. Raclettes- δείπνο πολύ γαλλικό. Έτσι!

Είχα 2 επιλογές. Μια συναυλία που κανείς δε θα ήθελε να μου κάνει παρέα και ένα δείπνο με φίλους αγαπητούς που έκανα αμάν να τους μαζέψω όλους μαζί. (Και από συνήθεια αυτή τη μέρα μάρέσει να την περνώ με φίλους – όπως τόσο γλυκά θυμάμαι πόσο όμορφα είχαμε περάσει στην κουζίνα της φίλης μου της Μ. πάλι 5 άτομα πολύ αγαπητά το 2009. )

Φυσικά και διάλεξα το δεύτερο. Ακολούθησα τη φύση μου αυτή που λέει ο Αριστοτέλης ότι ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον και υπέκυψα στην (υπέρ) κοινωνική μου φύση.

5 φίλους – 5 αγαπημένα αρσενικά - αυτούς μόνο ήθελα- ντάξει, θα’θελα πολλούς ακόμη, αλλά από αυτούς που είναι εδώ ήταν σχεδόν όλοι εδώ.

Σχεδόν το μόνο θηλυκό ανάμεσα τους - απλά τους φχαριστιέμαι. Πολύ.

Σε ένα συνονθύλευμα γλωσσών, ελληνικά γαλλικά αγγλικά ιταλικά- έχουν κάτι όλοι κοινό και όχι τυχαία είναι φίλοι μου. Και πια μετράμε αρκετά χρόνια… και είναι υπέροχο.

Και γιαυτό τους απολαμβάνω. Όταν μπορώ και τους έχω όλους μαζί.

Ο κόσμος μου σιγά σιγά έφυγε, ακούω σινάτρα και έχει μείνει λίγο κρασί ακόμη…

Θαρρώ ακόμη είμαι λίγο ζαλισμένη και συνεχίζω να το απολαμβάνω και είναι μια διάθεση που τη χαίρομαι.

Ακούω strangers in the night, και είμαι βουλιαγμένη στον καναπέ μου. Σκέφτομαι τη μαμά μου νωρίτερα στο τηλέφωνο που της έλεγα ότι τελικά θα μου λείπουν οι αγαπημένες μου φίλες από τη βραδιά αυτή και θα έχω μαζέψει μόνο τα αγόρια μου…

Και η μαμά που είναι της παλιάς σχολής και δε πιστεύει σε φιλίες ανάμεσα σε κοριτσάκια και σε αγοράκια με ρώτησε με ποιον από όλους θα μπορούσα να είμαι μαζί, ή δεν βλέπω τόσο φιλικά…. Και εγώ αστειευόμενη και αυθόρμητα της απάντησα «με όλους!». Κι όμως είναι όλοι φίλοι μου και με κανένα δεν έχω περάσει τη διαχωριστική γραμμή.

Εγώ είμαι ένα κοριτσάκι πολύ αγοροκόριτσο κατά βάθος με την έννοια ότι πάντα τα πήγαινα καλά με τα αγοράκια –κι εννοώ σαν παρέα - αλλά ξέρω ότι ο καθένας από τους φίλους μου είναι με το δικό του τρόπο πολύ ερωτεύσιμος, έχει κάτι το διαφορετικό και το υπέροχο και όλοι μαζί κάτι πολύ ιδιαίτερο και πολύ κοινό. Δε μπορώ να το εξηγήσω αλλά όποιος μας ξέρει εύκολα καταλαβαίνει τι εννοώ. Και γι’αυτό τους χαίρομαι και τους απολαμβάνω.

Και μου είχαν λείψει- γιατί με κανα δυο από αυτούς πραγματικά πρέπει να βρούμε τέτοιες ευκαιρίες για να τα πούμε και μετανιώνω που είχαν να τους δω τόσο καιρό.

Και όλα αυτά συνάδουν με τη θεωρία μου ότι πάντα ανάμεσα στους ανθρώπους υπάρχει έλξη- και δεν εννοώ πάντα ερωτική. Αρσενικά ή θηλυκά μας ελκύουν με όποιο τρόπο κι αν βρίσκονται κοντά μας , σα μυαλά σα χαρακτήρες τεσπα ως οντότητες. Εε αν είναι και σερνικά και στρέιτ και σε κάνουν και σένα παρέα με τον ίδιο τρόπο πιστεύω ότι εύκολα αυτή η έλξη περνά τη γραμμή της φιλίας και μπορεί να γίνει ό,τι άλλο.

Και πιστεύω ότι με καθένα από τους φίλους μου έχω μια πολύ ιδιαίτερη σχέση και τους έχω μεγάλη αδυναμία επίσης. Και μάλλον το ξέρουν και αυτοί.

Μια φίλη από τα πολύ παλιά με επισκέφτηκε εδώ και κάτι μέρες και περάσαμε πολύ όμορφα χωρίς να κάνουμε κάτι ιδιαίτερο και μου έλεγε συνέχεια «πόσο καλά περνάμε εδώ» - που ουσιαστικά δεν κάναμε τίποτα και μπορεί να μέναμε κλεισμένοι στην εστία. Αλλά οι άνθρωποι είναι που το κάνουν όλο αυτό.

Και αυτό μου κάνει τη ζάλη που είχα τόση ώρα στο κεφάλι να είναι τόσο ευχάριστη. Πλήρης.

ΠΣ. 1

Σήμερα κατάφερα και είχα τους πιο αγαπημένους μου ανθρώπους που μένουν στα 20 διαμερίσματα αυτής της πόλης, μού λειπες Ε.

Σμουτς

πσ. 2 η συναυλία που έχασα...

ναι, έχασα τον Paul..