Qué fuerte me parece!

Alt-shift

alt shift: grec

Βρισκομαι καπου στο γαλλικο νοτο… σε ένα σπιτακι που φιλοξενει καμια 15αρια εθνικοτητες της μεσογειου…και εμενα μου θυμιζει το σπιτι του Monet…(σιγουρα θα εχουν την ιδια χρονολογια…)και είναι τοσο Γαλλια.. και provence…

Αυτό το εδώ όμως δεν εχει να κανει με το χωρο… αλλα μονο με τους ανθρωπους και μου ειχε λειψει τοσο αυτό…γιατι πανε 7 (καπου εκει) χρονια που εκανα την πρωτη μου τετοια εξορμηση σε ένα mutliculturel περιβαλλον και φοβομουν μηπως τωρα ( 7 χρονια μεγαλυτερη) μηπως δε μου κανει την ιδια εντυπωση… αλλα όχι… ευτυχως όχι… αυτά τα περιβαλλοντα με εχουν χαρισει ένα πολύ σημαντικο κομματι αυτου που ειμαι και γινομαι…

Και είναι υπεροχο πανω σε μια χαρτοπετσετα, λιγο πριν φαμε ένα Παλαιστινιος και ενας Αιγυπτιος να σου κανουν το χαρτι της Παλαιστινης και πριν ερθει η σαλατα να σου εχουν εξηγησει ολο το μεσανατολικο…

και είναι ακομη πιο υπεροχο να ακους μια γαλλιδα από την άλλη ακρη να φωναζει, να τραγουδαει, να γελαει δυνατα και να κανει φασαρια –ακριβως όπως εσενα- και φυσικα είναι θεμα χρονου να βρεθειτε κοντα και να νομιζετε ότι γνωριζεστε απλα για παντα…και αμεσως το βλεπουν και οι αλλοι… σας βαζουν διπλα διπλα και μετρανε το σκορ σας στο θορυβο και στη φασαρια…και η μια λεει στην άλλη ότι απλα συμπληρονομαστε και μπορουμε να μοιρασουμε σε ολους χαπια για τον πονοκεφαλο…

και αυτό που λατρευω παντα και σε αυτά τα περιβαλλοντα είναι το ποσο γεματη με αφηνουν αυτές οι στιγμες και αυτές οι κουβεντες που κατι διαφορετικο εχεις να μοιραστεις με τον καθενα… κατι να μαθεις που αγνοουσες ότι συμβαινει στον κοσμο και γυρω σου…

και ο καθενας είναι ο εαυτος του και προσφερει τη μοναδικοτητα του στο pyzzle… και νιωθω ότι οσο με αφηνουν να ειμαι «εγω» , μπορω να γινω το καλυτερο μου…

(βρισκομασταν σε ένα τραπεζι των 20 ατομων και ο Παλαιστινιος με κοιταει και με υφος βαθυστοχαστου αποφθεγματος μου λεει « μιλας πολύ…ε? εισαι συνεχεια «μπλα μπλα και μπλα μπλα μπλα…»

Και είναι τοσο αστειο γιατι με ξερει λιγες μονο ωρες και μου θυμισε (ολους) τους φιλους μου που μου το λενε παντα και συνεχεια με πειραζουν…και μονο να γελασω μπορουσα… και συνεχισαμε τα γελια που ενας γαλλος αποστομωτικά μου λεει ότι το χειροτερο είναι ότι μιλω σε ολες τις γλωσσες και δε με γλιτωνουν με τιποτα… και όταν κουραζομαι στα γαλλικα συνεχιζω στα αγγλικα… και είναι τοσο αληθεια και το βρισκω εκπληκτικο να αποκτας τετοια ανεση με ανθρωπους που ξερεις με τη βια 2 μερες…)

Και ξερω ότι πιο πολύ μεσα μου μια πλευρα μου χαιρεται τοσο πολύ που βρισκεται σε ένα περιβαλλον francophone και ανηκει αντιστοιχα σε ένα τετοιο συνολο που δε περιμενουν να ξερεις τη γλωσσα τους και είναι avantage να τη γνωριζεις… και το κεφαλι λειτουργει alt-shift γαλλικα- alt- shift αγγλικα… και ειδικα που νιωθω ότι αυτό alt-shift στα γαλλικα γινεται αυτοματα και ευκολα….

Μπορω να συνεχισω για πολλες ωρες που ακομη εχω τις εντυπωσεις των 2 πρωτων ημερων … πολύ φρεσκες με μια βδομαδα μπροστα να ωριμασουν…

aucun sens...

«Αν, λοιπόν, λέει η Αλίκη, ο κόσμος δε βγάζει κανένα απολύτως νόημα ποιος μας εμποδίζει να επινοήσουμε έναν?»

ps. photos taken from here

καλοκαιρινή βροχή

Καλοκαιρινη βροχη, μυριζει χωμα, κολλας από τη ζεστη και την υγρασια, το αερακι είναι αδυναμο, χοντρες ψιχαλες διαπερνουν τις φυλλωσιες, ή ακουγονται οι σταγονες πανω στους φεγγιτες. Καπου στο βαθος του γκρι ουρανου ο ηλιος βυθιζεται.

Με ένα περιεργο τροπο είναι ομορφα. Αυτό το γκρι ταιριαζει, ταιριαζει στην ωρα, ταιριαζει στη διαθεση, ταιριαζει σε αυτή την πολη. Που βρεχει παντα.

Σου φαινεται αδυνατο να φανταστεις ότι περα από το γκρι σκηνικο μπορει καπου- ισως και καμια ωρα το πολύ μακρια, κοντα στη θαλασσα, να εχει δυνατο ηλιο και καλοκαιρι, ακομη.

Υπαρχουν λιγα αυτοκινητα στους δρομους, μια καποια κινητικοτητα. Αυριο η πολη θα μοιαζει εγκαταλελειμενη. Από τους παντες… και κυριως από τον ηλιο… σα να φευγει και αυτος προς τη θαλασσα. Στην πολη θα μεινουν οσοι εχουν δουλειες την κυριακη ή δεν εχουν αυτοκινητο για να ψαξουν τον ηλιο και ο.τι θυμιζει σε καλοκαιρι…

Και εγω ειμαι ακομη εδώ… και αυτό το καλοκαιρι, και ας μη δουλευω την κυριακη και ας ειχα αυτοκινητο να πλησιαζα τα παραθαλασσια. Λιγο χαμενη σε μια ρομαντικη μελαγχολια αλλα νομιζω, ξερω που βρισκομαι…περισσοτερο ισως από αλλα καλοκαιρια…

"Τι είδα σήμερα στο μουσείο"

Όταν καθόμουν στην ίδια θέση , μπροστά από το αέτωμα του Παρθενώνα, στο Βρετανικό Μουσείο ένιωσα περιφανή που η αίθουσα εκείνη που σκιαγραφούσε τον Παρθενώνα γινόταν σταυροδρόμι για όλους τους λαούς, γιατί, για την παγκόσμια κληρονομία είναι το σύμβολο ενός κόσμου, ενός πολιτισμού, ιδεών και αξιών. Η ίδια η Ακρόπολη στέκει πάντα εκεί, αεικίνητη, βράχος, πάνω από την Αθήνα και περιμένει τους επισκέπτες της που θέλουν να αισθανθούν κάτι από την τότε αίγλη της.

Έτσι, μετά από εκείνη την επίσκεψη, πείστηκα ότι δεν έχει και μεγάλη διαφορά τα μάρμαρα «του Ελγιν» είτε να βρίσκονται εκεί, είτε εδώ. Εκεί πρεσβεύουν και διαφημίζουν έναν σπουδαίο πολιτισμό (τον «δικό» μας) δίνοντας την ευκαιρία να θαυμάσει ο καθένας το αρχαίο κάλλος χωρίς να πρέπει να φτάσει μέχρι τους πρόποδες της Ακρόπολης- έτσι και αλλιώς η ίδια είναι στη θέση της για τον ίδιο επισκέπτη. Δε λέω ότι τα μάρμαρα είναι «αγγλικά» όπως δεν είναι και «ελληνικά» (με τη στενή έννοια)-δεν είναι δικά μου, ανήκουν ως κομμάτι της παγκόσμιας κληρονομίας, σε όλους. -Και γιατί δηλαδή να ανήκουν περισσότερο σε μένα? Ποια ριζά μου είναι τόσο κοντά στο σοι του Περικλή?- και έτσι το συμπέρασμα όλων εκείνων των σκέψεων μου ήταν ότι όλα γίνονται για τα λεφτά… το θέμα είναι πού θα είναι τα μάρμαρα για να τα εκμεταλλεύονται οι αντίστοιχοι «ιδιοκτήτες». Δεν έχει να κάνει με το εθνικό μας φρόνημα που βάζουν μπροστά με αυτό το επιχείρημα τον κοσμάκη γιατί «τα μάρμαρα είναι ελληνικά και πρέπει να γυρίσουν πίσω»- τα μάρμαρα πρέπει να γυρίσουν πίσω για να τα εκμεταλλευόμαστε εμείς και όχι οι Άγγλοι πουλώντας βιβλία για τα μάρμαρα. Ας είναι… δεν πειράζει.. εκεί το Βρετανικό έχει δωρεάν είσοδο για όλο τον κόσμο να μπει, να τα χαζέψει, να τα προσπεράσει ή να του μείνει κάτι.

Τώρα, όμως, το εδώ μου είναι μπροστά στο υπόλοιπο αέτωμα και νιώθω να με καθηλώνει. Η υποβλητική ατμόσφαιρα του χώρου και της τοποθεσίας υπό τη σκιά και την απειλή του ίδιου του Παρθενώνα ορίζει το οπτικό σου πεδίο. Προφανώς τα κομμάτια που δεν έχουν σωθεί είναι αυτά που έχουν αντικατασταθεί. Το κύριο κομμάτι της παράστασης όμως λείπει. Είναι αυτό που είχα αφήσει τότε πίσω μου στο Βρετανικό Μουσείο.

Δεν είναι ότι οι σκέψεις που μου γεννηθήκαν τότε αλλάζουν αλλά το δέος που αποπνέει ο χώρος με κάνει να σκέφτομαι πως οι ιδέες μου ίσως κρύβουν μια ιεροσυλία. Ο Παρθενώνας είναι ακριβώς από πάνω επιβλητικός. Τα κομμάτια του δεν έχουν αντικατασταθεί αλλά λείπουν, είναι κενά για να δείχνουν σε όλους πως περιμένουν να συμπληρωθούν για να δώσουν ολοκληρωμένη την εικόνα. Ίσως εδώ,τελικα, να είναι και η θέση τους, μάλλον γιατί δεν έπρεπε να είχαν φύγει, έτσι πρέπει και να γυρίσουν?

Είπαμε, απο την άλλη, ο Παρθενώνας εδώ μένει έτσι και αλλιώς…

Τα συμπεράσματα δικά σας.

π.σ. πρεπει να ομολογήσω οτι αφεθηκα στη μαγεία του χώρου και δε διάβασα ποια ειναι τα κομμάτια που όντως λείπουν κι έτσι μπορεί εξ αρχής οι υποθέσεις μου και οι σκέψεις μου να ειναι λάθος. προτίμησα να μοιραστώ τους προβληματισμούς μου χωρίς να με ελέγξω περεταίρω.

Autorisation

ps. this could have been me...:D

ps2. καμία φωτό δεν είναι δικιά μου....και καμία δεν είναι όπως την βρήκα...

ο χαμένος τα παίρνει όλα?

1. Σημερα ακουσα για τριτη φορα το ιδιο πραγμα… που ισως αν εκανα με μεγαλυτερους πιο συχνα ακομη κουβεντες, θα το ακουγα πολύ περισσοτερο.

«εγω εζησα, καταφερα να κανω τη δουλεια μου, να κτισω το σπιτι μου, ο γιος μου όμως?θα μπορεσει να ζησει? Να συννεχισει? Δε με νοιαζει, εγω θα τη βγαλω περα, τα νεα παιδια όμως θα μπορεσουν να ζησουν?»

Και στην πιο ευσυνειδητη εκδοση αυτης της φρασης « εμεις φταιμε που αποτυχαμε να δωσουμε στα παιδια μας ένα κοσμο να μπορεσουν να ζησουν»

Μα δε θα περιμενα ποτε τιποτε ετοιμο- θελω εκ νεου να δημιουργησω, από το μηδεν. Ισως γιατι ο μπαμπας δε μου ειχε εργοστασιο αλλα νομιζω ότι μου εδωσε πολύ πιο σημαντικα πραγματα, εφοδια για να μπορεσω να σταθω όπως θελω στα δικα μου ποδια.*

Αν όμως τιποτα από το περιβαλλον σου δε νιωθεις να σε εμπνεει?

{πριν λιγες μερες τριγυρναγα στο κεντρο της Αθήνας και στην αγκαλια μου κραταγα τη τσαντα μου σφικτα σφικτα… τρομαζα μη δινω στοχο και οντως μου τη βουτηξουν τη τσαντα μου και τοτε πραγματικα δε θα βρισκαν τιποτε παρα πανω από ένα φακελο με χαρτια…

Τα χαρτια αυτά όμως ηταν εμενα ολο το μελλον μου, ολο το παρελθον μου, όλα τα κλαματα και τα άγχη, και το διαβασμα και τις εξετασεις και τα αποτελεσματα και τα λεφτα του μπαμπα για να τα κανω όλα αυτά. Μεσα σε αυτό το φακελο ειχα ΟΛΑ μου τα οικοπεδα…

Αυτά τα χαρτια και τα διπλωματα και τα πτυχια που βρεθηκα να κρατω εκεινο το πρωινο στην ωμοσχαλη μου είναι ολη μου η περιουσια, ολες οι μαχες μου και ολες οι νικες μου. Αν μου τα στερησεις ειμαι σα το Σαμσον που του κοβεις τα μαλλια….}

2. εδώ και μερικα χρονια νομιζω ότι εχω απόβαλλει από τη σκεψη μου οτιδηποτε περιεχει χρωμα, συνορα, εθνικοτητα, ή κάθε κατηγοριοποιηση που βαζει απαραιτητα τους ανθρωπους μεσα σε συνολα. Αλλα ναι, κατηγοριοποίησαι όταν πρεπει να απαντησεις για τον τοπο καταγωγης σου….

Δε θελω να μου ξαναπουν “ohh Greek!kalimera!kalispera!mousaka!Homer!Aristotle…!”

Και η τραγικη ειρωνεία, διαλεξα να κανω επαγγελμα τη σαγηνη που ειχα για τη γλωσσα μου και παιδευομαι τοσα χρονια με τα κλασικα γραμματα. Αλλα ακριβως για αυτό το λογο με εκνευριζει η αρχαιοπληξια. Νιωθω,όμως, ανικανη να απαντησω γιατι δεν εχω να επικαλεστω κατι τοσο σπουδαιο οσο ο Ομηρος για το σημερα της χωρας μου.

Δε ξερω πως φτιαχνεται το τζατζικι, δεν τρωω μουσακα… δεν εχω καν δει το Zorba the Greek, δε θυμαμαι να χορευω σιρτακι…

Δεν ειμαι απογονος ουτε της ωραιας Ελενης, ουτε της Ασπασιας, δεν πιστευω ότι ειμαι συγγενης του Πλατωνα, όχι περισσοτερο από ότι μια Ιταλίδα από απεναντι ή μια Τουρκαλα από διπλα- γιατι να’μαι? Επειδη γεννηθηκα λιγο πιο κοντα στην Αθηνα ?

Δε με εκφραζει το εθνικο αμεμπτο ελληνικο φρονημα.

{προχτες πηγα να καω κατω από τον ηλιο. Απλωσα την πολυχρωμη πετσετουλα μου πανω σε μια ξαπλωστρα, ανοιξα την ομπρελα πανω από κεφαλι μου-ειπαμε, να μαυρισουμε όχι να αρρωστησουμε- και εβγαλα το βιβλιο μου. Μετα από αρκετη ωρα εμφανιζεται ένα πολύ αδυνατουλικο κοριτσακι, όχι πανω απο7, ξανθουλικο και καταμαυρισμενο-ηδη- από τον ηλιο, και χωρις να ξερει γρι ελληνικα αλλα με υπεροχη λονδρεζικη προφορα μου ζητα τα λεφτα για την ξαπλωστρα… τα ‘χασα! Δε μπορω να διανοηθω ποιος βαζει ένα τοσο μικρο κοριτσακι, ένα παιδι που θα πρεπε ναχει κουβαδακια στην αμμο και όχι μπατανα με λεφτα, να τρεχει και να τσεκαρει τις ξαπλωστρες(ας μη σχολιασω ότι μπορει καποιος να του δινει και 10 ευρω για να το κανει ολη μερα αυτο !!!!και τα εχασα ακομη περισσοτερο, που δεν ηξερα αν επρεπε να γελασω ή να βαλω τα κλαματα για το μικρο εγγλεζακι και για κατι ακομα, γιατι καποιος το ειχε ντυσει τσολια….ναι, τσολια…με καπελακι όπως αυτό που φορα ο αγνωστος στρατιωτης και ασορτι γιλεκο μπορντο και αντι φουστανελα ειχε μια μαυρη πλισε φουστα- ευτυχως δεν ειχε τσαρουχια μεσα στην αμμο! που το κακομοιρο, μπορει να μην ξερει την αλφαβητο… όχι τι είναι αυτό που φοραει… αλλα βλεπεις η παραλια εχει λιγες επισκεψεις και συνηθως μονο απο Αγγλους- δεν είναι λογικο ο Αγγλος να περιμενει να μας δει εδώ στο Ελλαδα με φουστανελες?αυτο του δινουμε λοιπον!}

Αυτους ακριβως τους Ελληναραδες εχω σιχαθει…. τουs εθνικοφρονες…

Και παντα μεγαλη μεριδα του λαου διακατειχε αυτός ο καλλος με τις χλαμιδες και τις φουστανελες…

Δε μαρεσει μια χωρα που δε σεβεται, που δεν εκτιμα, που δεν αναγνωριζει.

Και αν ακουγομαι σαν από άλλο κοσμο καλυτερα να τον αναζητησω αυτόν τον κοσμο γιατι αυτος εδώ περα δεν τα εχει αυτά.

Δε θελω να ειμαι μερος αυτου του εδώ. Ισως παντα, φυσει, θα θελα να κανω πραγματα που αυτό θα εμπεριειχε να φυγω από τον τοπο μου, αλλα τωρα δεν βρισκω κανενα λογο να μεινω σε αυτόν ή και ακομη να θελω να μεινω σε αυτόν.

Δε μ’αρεσει μια χωρα που οι ανθρωποι της είναι αγενης… που θα χαμογελασεις στον οδηγο του λεωφορειου και θα πεις καλημερα και αυτός θα σε κοιταξει περιεργα και δε θα σου απαντησει. Δε μ’αρεσει το «ο.τι φαμε, ο,τι πιουμε και ο,τι πιασει ο κωλος μας».

3.Εχω σταματησει προ πολλου να βλεπω τηλεοραση- για ένα μεγαλο διαστημα, μαλιστα, αν και μενοντας ολομοναχη-κυριολεκτικα- δεν ειχα καν τηλεοραση στο σπιτι, και δεν ενιωσα ουτε να τη χρειαζομαι… Κάθε φορα που την ανοιγω με κανει σε μερικα δευτερα να αισθανομαι ηλιθια… (στο σπιτι γινομαι εφιαλτικη για οποιον βρισκεται στο δωματιο γιατι δε μπορω παρα να το αλλαζω ανα 10 δευτερα). Δε δεχομαι το μαγικο κουτι να με κανει τοσο ηλιθια. Υπαρχουν πραγματα που αξιζουν και προτιμω να τα διαλεγω να τα δω online.

Από αυτά λοιπον που βλεπω παραπανω από τα μισα με κανουν να βαζω τα κλαματα… και όχι επειδη ειμαι ευαισθητη.

Εβλεπα αυτό της προαλλες…

Εβλεπα αυτό πριν λιγο….

Κάθε τριτη επιλεγω να δω λαζοπουλο. Αν και τελευταια ο λαικισμος του με εκνευριζει αφανταστα και το στυλ «εγω θα σας φανερωσω την αληθεια» δε μαρεσει καθολου. Αναγνωριζω όμως ένα χιουμορ που μου ταιριαζει, και ξερω ότι μπορει να δω κατι που δε το ειχα σκεφτει πιο πριν- αλλωστε, η σατιρα στις μερες μας είναι καλυτερη από δελτιο ειδησεων, ελπιζεις στην απεικονιση της πραγματικοτητας. Εε και εδώ τα κλαματα βαζω.. δε ξερω αν επιδιωκει να απελπισει τους τηλεθεατες του, παντως εμενα καταφερνει να μου μεταδωσει (μεσα από αυτό το τοσο παναγιους ηλιθιους συχνα λογους του) μια τοσο βαθεια απελπισια… και αντιστεκομαι, προσπαθω να μην πεφτω θυμα του λαικισμου του καθενος αλλα νομιζω ότι η κατασταση δεν αφηνει κανενα περιθωρειο για ρομαντικη αισιοδοξια… μηπως η πραγματικοτητα είναι οντως τοσο μαυρη ώστε να μην χωραει καμια ελπιδα, και όχι απλα η καταστροφολογια των δημοσιογραφων?

Και το χειροτερο είναι ότι δε βρισκω τιποτα για το οποιο θα μπορουσα να ειμαι αισιοδοξη.

Πως μπορουν να μη σε κανουν βαθια παρτακια όλα αυτά που ακους? Πως εγω να νιωσω εστω και σε ένα εκατοστο ότι αυτή η χωρα με εκφραζει? Ότι μπορει να εκφρασει την προσωπικοτητα μου, την παιδεια που θελω να αποκτησω?

Με τι να ταυτιστω? Τι μπορει να μου προσφερει να με αγκαλιασει να νιωσω κομματι της?

χωραμε σε ένα τσουβαλι ολοι μας? επειδη καποιοι εφαγαν, τρωνε και θα συνεχισουν να τρωνε και να χτιζουν βιλες? Ή επειδη πίνω φραπέ?

Να νιωσω ότι ανηκω στο loser κλιμα μας ή στα P.I.G.S. που μας ανακοινωνουν οι «αλλοι»???

Δεν με ενδιαφερει, δε με ενδιαφερει καθολου…

Ναι, μονο για μενα νοιαζομαι και για τους δικους μου ανθρωπους. Δε θελω να ακουω, δε θελω καν να ξερω…

4.Ας ελπισουμε ότι μπορει να ισχυει.

Ο χαμένος τα παίρνει όλα- αραγε?

Π.σ. 1. αν ειμαι για κατι περιφανη εδώ που μεγαλωσα είναι για την (ελληνικη) παιδεια μου και το σχολειο μου που με εκανε ανθρωπο. Είναι αυτό ακριβως που εκλείπει σημερα, η παιδεια και οι ανθρωποι. Και αν δεχθω ότι ειμαι γονος του Οδυσσεα (μιας και εμενε και κοντα μου), θεωρω στοιχειο ζηλευτο την (ελληνικη) πολυπραγματωσυνη, φτανει να χρησιμοποιειται σωστα.

Π.σ. 2 . δε θα βαλω ουτε τονους ουτε θα προσεξω για την ορθογραφια μου- ποιητικη αδεια…

Και μου δινω και την αδεια να λεω ότι θελω και τωρα που ταβγαλα από μεσα μου πρεπει να πεσω για υπνο. Ελπιζω να κουρασα λιγοτερο από οσο νομιζω

Αυτό το γκρι δεν είναι καθολου το χρωμα μου.

«Στο άγνωστο και ακόμα παραπέραααααααααααααααα» είπε ο Buzz Lightyear…

Ξέρω ότι έχω θράσος να τολμήσω να πω κάτι τέτοιο αλλά μια μικρή, στιγμιαία βουτιά στο υποσυνείδητο έβγαλε αυτή τη σκέψη.

Έχει πάψει πια να με φοβίζει το άγνωστο...

Έχω εξοικειωθεί μαζί του και έχω τις αντίστοιχες άμυνες σαν αντισώματα να μη με τρομάζει, πια. ίσα ίσα όταν δεν ξέρω τι να περιμένω δεν έχω απαιτήσεις, κρατώ μικρό καλάθι, δεν έχω εικόνες και ανυπομονώ να δημιουργήσω νέες, να πάρουν μορφή οι μελλοντικές μου αναμνήσεις… στο άγνωστο, δεν λέω ότι δεν έχω ανησυχίες αλλά δεν περιμένω τίποτα και απλά είμαι προετοιμασμένη για τα πάντα… έτσι, η έγνοια και η ανησυχία μαζί είναι να έχω όντως φροντίσει για όλα.

Απαγορεύω στον εαυτό μου να κάνει εικόνες, με προφυλάσσω και αυτό που λαμβάνω συνήθως με συνεπαίρνει ολάκερη… *Overexcitement δηλαδή.*

Με φοβίζει το γνωστό. Με φοβίζει αυτό που ήδη μπορώ να του δώσω μορφή και αυτόματα είμαι προετοιμασμένη… με φοβίζουν οι «απαιτήσεις» μου, με τρομάζει που μπορώ να δώσω στο άγνωστο αύριο εικόνα, που μπορώ να έχω την ψευδαίσθηση οτι κατι θα το προβλέψω...φοβάμαι μήπως με συντρίψει- αν αυτό που θα έρθει, η πραγματικότητα, δεν μοιάζει με αυτό που περιμένω. Ίσως σε αυτή την περίπτωση ξέρεις και τι χάνεις και για αυτό δεν έχω άμυνες…

Το γνωστό αν δεν μεταπλαστεί όπως το άγνωστο σταματά να κρύβει μαγεία…

Ίσως μια σκέψη που κάνω τώρα βουταει λίγο πιο βαθειά… αν αρνούμαι το γνωστό αρνούμαι ακριβώς αυτή τη διαδικασία της μετάπλασης… γιατί φυσικά τίποτα δεν επαναλαμβάνεται όπως ακριβώς μας είχε παρουσιαστεί στο παρελθόν…

Γνωστό και άγνωστο έχουν ίσως ένα κοινό παρανομαστή που –έμενα τουλάχιστον- δίνει ελπίδα… και αυτός είναι οι άνθρωποι που περιμένεις eventually να ορμήσουν και να αφήσεις να «χειραγωγήσουν» τις μελλοντικές σου αναμνήσεις…

(αλλά αυτό είναι μια αααααάλλη συζήτηση…)

Π σ. είναι ο πρώτος ιούνιος από την έκτη δημοτικού που δεν πρέπει να διαβάζω και μπορώ να τεμπελιάσω με δικαιολογία..

Καλό μας καλοκαίρι J

από εδώ