Παρισινα βραδυα

Παρισινα βραδυα, ιουλιος σχεδον, με παραθυρα ανοιχτα. Η κουρτινα ανεμιζει και δροσιζει την κουφοβραση της μερας. Καπου 40 βαθμους σημερα ο ηλιος εκαιγε. Απ το παραθυρο μπαινει ο ηχος μιας τζαζ μελωδιας, χαμηλωνω τη δικη μου μουσικη για να ηχησει η μαυρη φωνη του τραγουδιστη. Ναι αυτη η μουσικη αποχρωση ταιριαζει σε αυτη τη ζεστη βραδια.  Το 21 περναει απο κατω, ακουγεται που σταματα στη σταση.

Παρισινα παραθυρα ανοιχτα. Και στο μικρο αιθριο της αυλης αντηχει καθε λεπτομερια της προσωπικης ζωης των γειτονων. Ισως ναναι κ η μοναδικη περιπτωση που μοιραζομαστε κατι. Σημερα ειναι οι τζαζ μελωδιες. Ισως απο κατω ερχεται ο ηχος της τηλεορασης. Προχτες μια κυρια εκανε sex, εντονα αλλα οχι για πολυ!

Δροσερο το αερακι. Εχω καει λιγο απο τον ηλιο. Εχω παρει το πρωτο ροδοκοκκινισμα μου. περιεργο το καλοκαιρι να ειναι οντως καλοκαιρι και να μην ειμαι στο νησι. Περιεργη κ η διαθεση μου αποψε. Καλοκαιρινη. Νωχελικη. Της παει η τζαζ, μαζι με τη λεμοναδα μου την παγωμενη και τις σκεψεις μου που ταξιδευουν. Ισως να μην ταξιδευουν πολυ, καπου εχουν παει κ εχουν αραξει. Πανε κ ερχονται αλλα εχουν συγκεκριμενο προορισμο. Λιγο μακρια. Λιγο παραλογα. Λιγο ματαια. Πολυ εντονα.

Η τζαζ σταματησε. Θα ξαναπατησω κ γω play

Ζαλισμένη από το χορό

όμορφες κουβέντες με τσίπουρο.
ήταν αυτές οι πρώτες ηλιακτίδες πισω από τον Υμηττό....
πλήρης και ακόρεστη την ίδια στιγμη....

ζαλισμένη από το χορό, δίψα από το μεθύσι και πόδια πονεμένα....
αυπνία.

είναι καλά για ένα σαββατοκύριακο
(όπως τα λέει η Αννούλα είναι...)

Ο μύθος του Σπηλαίου

"Ο φιλόσοφος (Πλάτων) βρήκε τον τρόπο να ελευθερωθεί και να στραφεί προς την αλήθεια. Πρέπει τώρα να ελευθερώσει τους άλλους ανθρώπους". 

Violette, 14 ans

Venezia, sous le soleil italien

Art Venice Biennale 2015: All the World’s Futures

 

French Pavillon 

Greek Pavillon, AGRIMIKA 

29

Le lac des cygnes_Opéra de Paris

"Taste is the faculty for judging an object or a kind of representation through a satisfaction or dissatisfaction. The object of such a satisfaction is called beautiful"

Kant 

παιδικά ακούσματα, παραμύθια και παραμυθένια παράσταση, ρυθμος, πατήματα και πουέντ που χτυπουν διαδοχικά και μελωδικά το πάτωμα της σκηνής, χέρια που πετούν και πόδια που σπαρταρίζουν.
ομορφιά

αφιερωμενο 

Flashback: American memories

το ξερω πια εχουν περασει δυο χρονια σχεδον και ειχα σκοπο να γραψω για αυτη τη Νεα Υορκη που εζησα και περπατησα και φωτογραφησα ή για αυτη τη μικρη γωνιας της αμερικης που γνωρισα. αλλά μετά ήρθε το τέλος του κόσμου και ενα μαύρο καλυψε τα παντα και δεν ειχε νοημα πια τιποτε απο αυτα. τοθαψα κι αυτο μαζι με αλλα. μετα επρεπε να σταθω στα ποδια μου και μετα περασα σε αλλα πραγματα πιο ενδιαφεροντα. αλλα σημερα το βραδυ δεν ξερω πως κ γιατι ήρθα να ανακατεψω παλιες, πλεον, φωτογραφιες. και με αυτη την αποσταση του χρονου συνειδητοποιησα οτι εχουν μια ομορφια. την ομορφια της αμνησιας, ή της λησμονιας. ολα δεν ομορφαινουν οταν απομακρυνόμαστε απο αυτα?

Austin 

Urban Landscape 

very urban 

to the happy few 

home-balcony 

Brooklyn 

an hour away...