NYC-part 2

4th of July 

 

η θέα από το MET

Central Park
 

μαγεία- πυγολαμπίδες

brunch 

από το High Line

downtown 

Whitney 

Little Italy 

 

@MET

Brooklyn Bridge

Governors Island 

Guggenheim 

studying  

The Texan Experience

Διαφορετικές αξίες, όλα για το χρήμα : αυτό σου δίνει το καλύτερο σπίτι, το καλύτερο αυτοκίνητο, και το μεγαλύτερο που αλλωστε έτσι θα αποδεικνύεις και δείχνεις οτι έχεις το χρήμα. Ολα για να κάνεις περισσότερα χρήματα..... η γη της επαγγελίας για μπισνες, για το αφεντικό. O εργάτης είναι ένας σύγχνονος δούλος που ελπίζει να κάνει λεφτά για να γίνει το αφεντικό, αν δε καταφέρει ποτέ, ζει με την απειλή να χάσει τη δουλειά του όποια στιγμή. Το αφεντικό έχει 3 calls, 3 λάθη στα όσα χρόνια και να δουλεύει, στην τρίτη μπορεί να του πει « μάζεψέ τα και φύγε », ουτε συλλογικές συμβάσεις, ούτε αποζημιώσεις ούτε σύνταξη καλά καλα, ούτε φυσικά ασφάλεια όσα χρόνια και να δουλεύεις, δε μετράει αν έχεις οικογένεια, ούτε η ηλικία σου... το ασφαλιστικό που προσπαθεί να περάσει ο Ομπαμα γίνεται το « Obama care » που πάλι το αφεντικό θα προσπαθήσει να βγει κερδισμένο, και θα βγει, θα βγάζει δις από μισθούς πείνας (όπως οι σερβιτόροι που λέει δεν πληρώνονται απο το αφεντικό τους, ή έστω παίρνουν μόνο ένα ελάχιστο, αλλά υπάρχει ο νόμος του tip : ο πελάτης υποχρεώνεται να πληρώνει το λιγότερο το 15% του λογαριασμού του εξτρα για να πληρώσει το service).

Και αυτοί που έχουν κερδίσει το Αμερικαν ντρεαμ και βγάζουν πολλά λεφτά, αφού πάρουν 2 ή 3 τεράστια αυτοκίνητα, κάνουν ένα μεγάλο σπίτι, το πουλάνε για να πάρουν μεγαλύτερο με πισίνα και με κάτι άλλο, που φυσικά δε χρειάζονται... τον ελεύθερο τους χρόνο( όταν δηλ δε δουλεύουν) καταναλώνουν. Μπαίνουν σε ξύλινα μπλοκ  από προκάτ κατασκευές( που το μόνο που μπορεί να τους μοιάζει που έχουμε στην Ελλάδα μπορεί να είναι το ΙΚΕΑ 4 ή 5 φορές μεγαλύτερο), τα mall  που περνάνε εκει  μέσα τις μέρες τους ψωνίζοντας. Μαζι με τα ψωνια θα πρόσθετα οτι στην αντζεντα τους ειναι τα σπορ...πολλα σπορ και φανατικά, και επίσης το πιοτό- πίνουν και  πίνουν πολύ – έτυχα αρκετές φορές κατά τη διάρκεια οικογενειακών συγκεντρώσεων μπροστά σε διηγήσεις ιστοριών που εγγονή, μαμά και γιαγιά ήταν μεθυσμένες και περιφανεύονταν για τα ντραβαλά τους....

Η μάχη δηλαδή των αρχαίων ανάμεσα στο φαίνεσθαι και το είναι έχει περάσει σε ένα άλλο επίπεδο, δεν είναι μόνο το φαίνεσθαι, είναι μια τέτοια επιφάνεια που αγνοεί εντελώς την ύπαρξη του είναι....

Επίσης, περνάνε τη μέρα τους μέσα σε ένα αυτοκίνητο. Ο καθένας μόνος του σε ένα αυτοκίνητο και για τα τόοοοοσα αυτοκίνητα υπάρχουν και τοοοοοοοοοσοι αυτοκινητόδρομοι, λωρίδες κάπου στις 6 ή 7 ανά ρεύμα σε ένα χαώδες, δενδαλώδες οδικό σύστημα που έχει φτιαχτει για την άνεση και για τον άνθρωπο αλλά καταφέρνει να τον κατασπαράξει. Δεν βγαίνεις ποτέ έξω απο το αυτοκίνητο για να πάρεις φαί, για να πάρεις καφέ πχ τα starbucks ειναι drive through. Οι τράπεζες είναι drive through- τα ταμεία και τα AT M-, τα φαρμακεία επίσης. Οι δρόμοι δεν έχουν πεζοδρόμια, ο κόσμος δεν περπατάει στο δρόμο, δε κάνει βόλτα έξω ( μόνο στα mall ή τρέχει στο πάρκο). Άλλωστε κάνει ζέστη έξω, κι είναι αλήθεια αλλά όχι περισσότερο απο ότι στην Ελλάδα, η διαφορά είναι οτι μέσα κάνει πολύ πολύ κρύο, γιατί είπαμε δεν υπάρχει λόγος να ζεσταινόμαστε όταν μπορούμε να κρυώνουμε με το air condition !!!)

Υπάρχει μια τέτοια άνεση στην καθημερινότητά τους, όλα είναι τόσο εύκολα που δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα....και τι εννοώ,  πριν απο το facebook θα έπρεπε να θυμηθείς το φίλο σου που γιορτάζει, τώρα πια δε χρειάζεται να βάλεις το κεφάλι σου να σκεφτεί , να θυμηθεί, γιατί θα το δεις και θα του στείλεις τα χρονια πολλά.... κάπως έτσι και οι Αμερικάνοι, δε χρειάζονται να ενεργοποιούν πολλά εγκεφαλικά κύτταρα γιατί όλα γίνονται αυτόματα. Αν αυτή την άνεση τη συνδυάσεις με την κυριαρχεία της τηλεόρασης μέσα στο σπίτι /στη ζωή τους παντού, όταν βρισκεται μια τηλεόραση σε κάθε δωμάτιο του σπιτιού καταλαβαίνεις οτι αυτό το μυαλό έχει μπει στο off, δεν επεξεργάζεται, δε δουλεύει, δεν είναι ενεργό …. Γιατί απλά δε χρειάζεται…. Δεν ειναι σε καμία περιπτωση χαζοί απλα δε σκέφτονται. Εχω πολλα παραδείγματα στο νου που με εκαναν να το συνειδητοποιήσω αυτο.....Και αν το παρεις απο μια αλλη πλευρα, αυτο που λεμε οτι τα ΜΜΕ χειραγωγουν κτλ εδω έχουμε περάσει σε άλλο επίπεδο γιατί πάλι η χειραγώγηση είναι κάτι ξεπερασμένο, γιατι δε σκεφτοναι καν.

Ανούσιες κουβέντες ανούσιες, ανούσιοι άνθρωποι και όταν οι κουβέντες σοβαρεύουν δημιουργούνται αναπόφευκτα εντάσεις. Γιατί αυτοί οι ανούσιοι άνθρωποιείτε θα έχουν υιοθετήσει μια γνώμη γιατί έτσι έχουν ακούσει, κι αν τους πεις δυο πράγματα, δυο επιχειρήματα, θα συμφωνήσουν οτι έχεις δίκιο χωρίς αντιρρήσεις, είτε θα υποστηρίζουν τις βλακώδεις απόψεις τους με πάθος και ξεροκεφαλιά (γιατί είπαμε είμαστε στο Τέξας στη γη των Ρεπουμπλικανών). Και στη ζωή τους δεν έχουν δει ποτέ τίποτα το διαφορετικό, δεν έχουν ταξιδέψει ποτέ, είναι άλλωστε πολλάκις με τα καπέλα τους και τις μπότες τις cowboy, δε γνωρίζουν καμία άλλη κουλτούρα, καμία άλλη γλώσσα, καμία παιδεία (και στις περιπτώσεις που έχουν εκπαίδευση), η παγκόσμια ιστορία είναι ένα συνοθύλλευμα μύθων και ιστορικών γεγονότων που έλαβαν χώρα στα « αρχαία χρόνια », κάποτε, πριν την αμερική.

Ο λόγος ο δικός μου ο διαφορετικός είναι εξωγήινος. Εγω μιλάω για δικαιώματα, υγεία, δημόσια εκπαίδευση....γιατί φυσικά ακόμη και αν δεν είναι πλούσιοι, θέλουν ακριβά ιδιωτικά πανεπιστήμια που θα χρεωθούν με δάνεια ως φοιτητές ξεκινώντας τη ζωή τους χρεωμένοι. και δε σπουδάζουν για να μάθουν δυο πράγματα να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι και χρήσιμοι στην κοινωνία, αλλά γιατί έτσι θα κερδίζουν περισσότερα και θα είναι έτσι ανώτεροι (και οι υπόλοιποι που δε σπούδασαν κατώτεροι βλάκες)....κι έρχομαι εγώ οι ανθρωπίστρια με πτυχιά και διδακτορικά και 10 χρόνια στα θρανία να τους μιλήσω για αξίες.....

Και αυτό που με σημάδεψε περισσότερο από όλα είναι αυτή η αλλαζονία της εξουσίας, της υπερδύναμης μέσα στην οποία είναι μεγαλωμένοι....Και η πεπείθηση της ανωτερώτηταςενός λαού είναι ένα χαρακτηριστικό που μαρτυρείται παντού σε όλους τους λαούς άλλωστε καλλιεργείται από την κοινωνία, το σχολείο την ανάγνωση της ιστορίας κτλ. Εχω γνωρίσει Αιγυπτίους που με πολλή υπερηφάνεια θα σου πουν οτι ειναι η καλύτεροι της ιστορίας της παγκόσμιας γιατι ο πολιτισμός άρχισε σε αυτούς, και έχουν δίκιο. Ένας Έλληνας φυσικά θα σου πει οτι εμείς είμαστε καλύτεροι γιατι χωρίς τη δημοκρατία, τη φιλοσοφία τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη ο κόσμος θα ήταν διαφορετικός, και αυτός δίκιο θα χει. Ένας Γάλλος θα σου μιλήσει για τη Γαλλική Επανάσταση, ένας Πορτογάλλος θα σου πει οτι όλος ο Νέος Κόσμος έχει την αρχή του απο τη χώρα του. Και αυτός δίκιο θά χει. Ένας Αμερικάνος θα σου πει οτι είναι απλά οι καλύτεροι. Γιατί έτσι. Γιατί έχουν λεφτά και είναι υπερδύναμοι. Γιατί έτσι.

Και μεγάλωσαν μέσα στην αλλαζονεία αυτή. Όπως εμείς μεγαλώσαμε να μας μιλάνε για τον Όμηρο, ένας Αμερικάνος μεγάλωσε με τηλεόραση. Μια μέση Αμερικάνα γιαγιά θυμάται να κλαίει για το θάνατο του Ελβις, είχε αγαπημένα talk show που έβλεπε μικρή, μεγάλωσε η ίδια και το παιδί της με junk food, θα μπορούσε να έτρωγε μόνο παγωτό και να έπινε τεκιλα. Ενώ η δική μου η γιαγιά σε ένα χωριό της μεταεμφυλιακής Ελλάδας μπορεί να μην είχε καν ρεύμα, είχε 6 παιδιά και άντρα μετανάστη στη Γερμανία.

Όταν ξαναβρέθηκα στο Austin μετά απο καιρό και πήρα λεωφορείο που με άφησε στο πανεπιστήμιο και βρέθηκα να ξαναπερπατάω μέσα στην πόλη, και υπήρχε και κόσμος δίπλα μου να περπατάει κι αυτός, συνειδητοποίησα οτι συνδυαλέγομαι και συναναστρέφομαι με τους γύρω μου, οτι υπήρχε αλληλεπίδραση ανάμεσα σε εμένα στο περιβάλλον μου και τους ανθρώπους μέσα απο τη διαδικασία του περπατήματος. Και ένιωσα περίεργα. Είχα να περπατήσω καιρό. Μέσα στο αυτοκίνητο έβλεπα συνέχεια εικόνες να διαδέχονται η μία την άλλη, Είχα καιρό να βρεθω και εγώ η ίδια να μπερδεύομαι μέσα στο περιβάλλον.

Αυτό το περιβάλλον που είναι για να διευκολύνει τη ζωή του ανθρώπου, καταφέρνει να την καταστρέφει, να την τρώει σιγά σιγά χωρίς να φαίνεται, καταφέρνει να απομονώσει το άτομο, να το απανθρωπίσει, χωρίς επαφές, χωρίς επικοινωνία...ξεχνάς ότι είσαι άνθρωπος

έχοντας δημιουργήσει έναν απ-ανθρωπο, τι μπορείς να περιμένεις μετά ?

ΠΣ. Οχι δεν είναι ολοι οι Αμερικάνοι ετσι. Αυτη ηταν η δική μου εμπειρία και η εμπειρία μου με ανθρωπους αμερικανους στο τεξας. Το γεγονος ομως οτι ειχα να κανω με αμερικανους μεσαιας ταξης και μεσαιας εκπαιδευσης νομιζω οτι ειναι ενα δειγμα αντιπροσωπευτικο και πολλά στοιχεία αποτελούν ενα κοινο background για τις Ηνωμένες πολιτείες

Εχω πολλους φίλους μου που θα μου διαψευσουν ισως τα παραπανω αλλα οι φιλοι μου ειναι διδακτορικοι φοιτητες ή εργαζομενοι μετα απο πολυχρονες σπουδες σε πολλα πανεπιστημια αρα αυτό δεν ειναι ενα τόσο αντιπροσωπευτικο δειγμα που ερχεται κοντα στο μεσο αμερικανο

The Menil Collection_The Cy Twombly Gallery

The Cy Twombly Gallery 

 The Menil Collection

         

                                                          

The Rothko Chapel 

Rendez-vous στο Μεξικό

Για μένα λίγες ώρες μακριά, για εκείνον πολλές κι ένας ωκεανός να διασχιστεί, εγώ περίμενα στο αεροδρόμιο ενώ αυτός πέταγε για να έρθει να με βρει. Κι η βδομάδα κυλά γοργά με διάφορα παρατράγουδα ανάμεσα σε τροπικές καταιγίδες, σεισμούς και στομαχικές διαταραχές....

Οι Αμερικάνοι με τρομοκράτησαν πριν πατήσω το πόδι μου στο Μεξικο Σιτι, οτι είναι επικίνδυνα και τι παω να κάνω και δεν έχει καν παραλίες εκεί που πάω...τα αγνόησα δεδομένου οτι αυτά τα λόγια προέρχονταν από ανθρώπους (Ρεπουμπλικάνους του Νότου) που ποτέ δεν είχαν πατήσει το πόδι τους στην πόλη απλά είχαν « ακούσει » τα πάνδεινα από κάπου και οι ιδιοι έχουν περάσει το χρόνο τους στο Μεξικο εσώκλειστοι σε ρεσορτς.

Το πάντρεμα της Δύσης με τους γηγενής πληθυσμούς στιγματίζει όλη την παρουσία πολιτισμικά και ιστορικά του μεξικάνικου λαού, και είναι ζωντανό παντού :  Είναι εκδηλο στις φυσιογνωμίες των ανθρώπων, στην αρχιτεκτονική, στη μουσική ή τους παραδοσικούς χορούς. Άνθρωποι μερικές φορές σκουρόδερμοι με σχιστά μάτια και μελαχρινά χαρακτηριστικά κι άλλες με « εξευρωπαϊσμένα » χαρακτηριστικά, λευκό δέρμα και ανοικτόχρωμοι, ένα μείγμα δηλαδή των προϊσπανικών πληθυσμών και των δυτικοευρωπαίων ισπανών. Η πόλη άλλες φορές βρίσκεις σημάδια στο χρόνο αφημένα από τους Ατζέκ και αλλού υπάρχουν τεράστια κτίρια με σφραγγίδα από συνεργία της Φλωρεντίας του 17^ου αιώνα. Η λαική μουσική έχει άλλοτε τραγούδια απο τροβαδούρους Mariachi με κιθάρες και βιολιά κι αλλού υμνούν τη βροχή ή τα πουλιά με ήχους από τύμπανα και κουδούνια στα πόδια.

 Η πόλη...πολύβουη, πολυπληθής, τα σπίτια της απλώνονται μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι, πάντα και παντού έχει κόσμο, σε κάθε γωνιά βρίσκεται και μια ομάδα αστυνομικών με καραμπίνες και το δάκτυλο στη σκανδάλη. Σίγουρα για ένα δυτικό είναι μια πολύ διαφορετική πόλη, δεν έχει την τάξη και την ασφάλεια, έστω επιφανειακά, ή την καθαρότητα μιας ευρωπαικής πόλης και σίγουρα δεν είναι αμερικάνικη –γιατί είναι πολύ ανθρώπινη- και σχεδόν καθόλου αμερικανοποιημένη.... τα λεωφορεία τρέχουν με ανοικτή την πόρτα, κάνουν στάση εν κινήσει, φανάρια για πεζούς δεν υπάρχουν συχνά, στις διαβάσεις δε σταματάνε για να δώσουν προτεραιότητα στους πεζούς, κίνηση, φασαρία, σειρήνες, σπρώξιμο (παίζει και κανα νταιλίκη αμα λάχει), -είχε κάτι πολύ ελληνικό όλο αυτό το χάος μέσα του, κάτι πολύ οικείο !- την ίδια στιγμή που σε ένα άλλο quartier ή αν στρίψεις τη γωνία θα μπεις σε ένα μουσείο με κήπους παραδεισιακούς, θά χει πάρκα με σκυλιά και παιδιά να τρέχουν....εντυπωσιακά κτίρια με μεταμοντέρνα αρχιτεκτονική....κάποια γειτονιά μου θύμισε την Κηφισιά, σε κάποιες άλλες δεν είχα κάτι όμοιο να συγκρίνω...στο μετρό συνηθέστερα θα μασταν κιολας κατι σαν αξιοθέατο « λευκοί »...σα τη μύγα μες το γάλα μας κοίταζαν οι περισσότεροι....

Πολλές εικόνες, εμπειρίες, χρώματα.....

Ballet Folklorico de México Amalia Hernandez στο Palacio de Bellas Artes σίγουρα ένα θέαμα που με έκανε να νιώθω ότι εκείνο το βράδυ γύρισα σπίτι πιο πλούσια.....

Η πρώτη μου φορά 6

 Το Πανεπιστήμιο

Και αυτη η φορά είχε πολλές πρωτιές μαζί. Πτήση για το Τέξας, προσγείωση στο Austin, μια πόλη που πριν λίγα χρόνια δεν ήξερα καν την ύπαρξή της. Τώρα κατευθείαν προσανατολίζομαι στους δρόμους της, κατευθύνομαι στο κέντρο της. Το πανεπιστημιακό campus στο χάρτη μοίαζει τεράστιο, στην πραγματικότητα είναι πολύ περπατήσιμο. Είναι καταπράσινο, έχει λίγο κόσμο τριγύρω καθότι η περίδος των finals, πιο πολλοί είναι μάλλον οι σκίουροι που τριγυρνούν άκρως εξοικιωμένοι με τον κόσμο.... πολλά καφέ με χλιδάτες εγκαταστάσεις για διάβασμα και ξεκούραση...2 ή 3 starbucks με χώρους για διάβασμα, fast-food μεξικάνικο ή γιαπωνέζικο το αντίστοιχο της δικής μας ταπεινής (αλλά σίγουρα πιο νόστιμης και υγιεινής) λέσχης. Έχω λίγες μέρες στη διάθεσή μου να τακτοποιήσω κάθε γραφειοκρατική εκκρεμότητα, εγγραφές, πάσο, βιβλιοθήκη, να δω τον εδώ καθηγητή μου, και φυσικά άλλο ένα international office που αυτή τη φορά μου μιλάει για visa σύνορα και χαρτια για είσοδο και έξοδο από τη χώρα! Να λοιπόν και η student card μου, για την ακρίβεια λέει πάνω visitor researcher με τη σφραγγίδα του UT που για αυτούς είναι γνωστό Πανεπιστήμιο (ή λες να ξέρουν περισσότερο την ομάδα football του γιατί ίσως και να μετράει πιο πολύ huh ?)

                        

Οι άνθρωποι

Πολύ καλοσυνάτοι, φιλικοί, φιλόξενοι. Στο Πανεπιστήμιο ήταν εντυπωσιακός ο επαγγελματισμός τους και η αποτελεσματικότητά τους, με μια κουβέντα, με ένα μαιλ, την επόμενη  ώρα ή μέρα το οποιοδήποτε θέμα είχε λυθεί, όπως και στην Ελλάδα ένα πράμα!!!ο καθηγητής μου επίσης απλός, καλοσυνάτος, διαθέσιμος, αν και αρκετά γνωστός, καμία έπαρση, έκανε σαφές ότι ήταν εκεί για να συζητήσει, για να βοηθήσει.....

Η πόλη

Η πόλη είναι ένα concept, μια έννοια που αντικρούεται με οτιδήποτε ένας δυτικοευρωπαίος έχει στο νου του και με ξενίζει απίστευτα, με κουράζει και με απωθεί (ήδη)! Οι δρόμοι μετρούνται με αριθμούς, κάθετες και παράλληλες και η διευθυνσή σου δεν είναι άλλο απο μια συντεταγμένη. Αν και υπαρχει η έννοια του downtown ένα κέντρο δηλαδή της πόλης, αυτό δεν έχει τη λειτουργικότητα ενός κέντρου που θα συγκεντρώνει υπηρεσίες ή μαγαζιά. Όλα μετρούνται σε driving distance, είκοσι λεπτά με το αμάξι είναι κοντά ενώ από τη μία άκρη του Houston (για παράδειγμα) ως την άλλη είναι η απόσταση Πάτρα-Κόρινθος( !!). Οι μεγάλοι δρόμοι, high-ways, μεγέθους του περιφερειακού του Παρισιού, γνωστός κ ορόσημο για την πόλη καθώς είναι το όριο της με τα περίχωρα, δεν είναι παρά ένας απο τους πολλούς αυτοκινητόδρομους που η αμερικάνικη πόλη έχει μέσα στο κέντρο της. Έχεις την εντύπωση ότι έχεις απομακρυνθεί 1 ή 2 ώρες απο το κέντρο και ότι είσαι στα περίχωρα ωστόσο δεν βρίσκεσαι παρά στη νότια ή τη δυτική πλευρά της πόλης!

Έχει πάντα βουή, πολλά πολλά desibell, πολλά αυτοκίνητα και καφε to go !

Size matters !!!

Και αν το μέγεθος είναι κάτι, THIS IS BIG. Everything is BIG, η πόλη, τα αυτοκίνητα, οι μερίδες στο φαγητό, στην coca cola, στον καφε, στα παγάκια, οι ίδιοι οι άνθρωποι, όχι όλοι, αλλά αν κάποιος είναι χοντρός, δεν είναι απλά χοντρός, είναι υπέρβαρος ! και σκέφτομαι, δε παει όλη ευρώπη να ανακυκλώνει τα χαρτιά της και το πλαστικό της και developement durable και κουραφέξαλα, όσο αυτή εδώ η χώρα καταναλώνει απερρίσκεπτα this big, με τα μεγάλα αυτοκίνητά της και τα trucks της (γιατι cherokee είναι οτι πιο μικρό είδα στους δρόμους να κυκλοφορεί) να καίνε τόνους diesel, το περιβάλλον δεν έχει καμία ελπίδα....

Νομίζω για σήμερα θα αφήσω τη λίστα αυτή να τελειώσει εδώ αν και θα έχω στη συνέχεια να προσθέσω πολλά, όσο θα τους ζω τους εδώ απο λίγο πιο κοντά!

NYC - Α μέρος

Αφιξη                 

Στην πόλη που δεν κοιμαται ποτέ. Οταν το αεροπλάνο πλησίασε προς το Lower Manhattan και από ψηλά φάνηκε η αναδυόμενη πόλη, κτίρια σα τουβλάκια και κυβάκια lego ξεφύτρωναν λίγα  μέτρα μετά την ακτή, κατάλαβα οτι δεν έχω δει ποτέ κάτι άλλο τέτοιο παρόμοιο.

Διαμονή

Από το Ηarlem στα blin blin φωτάκια της Times Square, διανύοντας περπατώντας την 5th Av., διασχίζοντας το Central Park ή κατά μήκος γέφυρες και των δύο πλευρών, ψάχνοντας το καλύτερο burger, pastrammi, πίτσα ή μεξικάνικο στην πόλη.....από τους ψηλούς ουρανοξύστες και τα μπλοκ του μπετόν και του ατσαλιού στις γραφικές γειτονιές με τα μικρα σπιτάκια και τις σκαλίτσες, τα ανθισμένα δέντρα στα δρομάκια.....Greenwich Village, Nolita, Soho, Little Italy....απέναντι στο Brooklyn και στο Williamsburg, υπέθρεια flea food markets με θέα όλο το Manhantan εκεί που σκαει το κύμα απο την απέναντι πλευρα..... μουσεία και άλλα μουσεία, MET, MoMA, New, Guggenheim....Πάσχα πολύ ελληνικό με τη θεία απο το...New Jersey…ο James Blake να τραγουδά ζωντανά με τη βελούδινη φωνή του.....

Βόλτες και άλλες βόλτες, περιπλανήσεις στην πόλη, στις κάθετες και στις παράλληλες, τοποθεσίες-συντεταγμένες,το τόσο περίπλοκο και μπερδεμένο μετρό Uptown ή Downtown μοίαζουν όλα τόσο έντονα, τόσα πολλά που είναι δύσκολο να ανατρέξω σε όλα και να τα θυμιθώ ….γλυκές εικόνες, πολύχρωμες αναμνλησεις....

Αναχώσηση

Σχεδόν 2 βδομάδες περιπλάνησης στην πόλη, πολλά πρόσωπα, πολλές εικόνες και χρώματα, νέες αναμνήσεις και ένα υπέροχο α΄πληθυντικό πρόσωπο, ένα « εμείς » που σφραγίζει όλες τις νέες ανακαλύψεις μας....

Κι έτσι στα χρώματα ενός δειλινού σε ενα αεροπορικό Terminal, όπως αρμόζει στις περιπτώσεις, με ένα δακρύβραχτο αποχωρισμό ολοκληρώνεται η πρώτη φάση αυτού του ταξιδιού. Γρήγορα είμαι σε μια άλλη αίθουσα αναχώρησης για το τρένο που θα με πάει στο άλλο αεροδρόμιο και το αεροπλάνο που θα με οδηγήσει στον επόμενο σταθμό. That’s it… από εδω και πέρα αρχίζει η πιο μοναχική πορεία...

NYC

"I want to wake up in that city 
That doesn't sleep"