Rendez-vous στο Μεξικό

Για μένα λίγες ώρες μακριά, για εκείνον πολλές κι ένας ωκεανός να διασχιστεί, εγώ περίμενα στο αεροδρόμιο ενώ αυτός πέταγε για να έρθει να με βρει. Κι η βδομάδα κυλά γοργά με διάφορα παρατράγουδα ανάμεσα σε τροπικές καταιγίδες, σεισμούς και στομαχικές διαταραχές....

Οι Αμερικάνοι με τρομοκράτησαν πριν πατήσω το πόδι μου στο Μεξικο Σιτι, οτι είναι επικίνδυνα και τι παω να κάνω και δεν έχει καν παραλίες εκεί που πάω...τα αγνόησα δεδομένου οτι αυτά τα λόγια προέρχονταν από ανθρώπους (Ρεπουμπλικάνους του Νότου) που ποτέ δεν είχαν πατήσει το πόδι τους στην πόλη απλά είχαν « ακούσει » τα πάνδεινα από κάπου και οι ιδιοι έχουν περάσει το χρόνο τους στο Μεξικο εσώκλειστοι σε ρεσορτς.

Το πάντρεμα της Δύσης με τους γηγενής πληθυσμούς στιγματίζει όλη την παρουσία πολιτισμικά και ιστορικά του μεξικάνικου λαού, και είναι ζωντανό παντού :  Είναι εκδηλο στις φυσιογνωμίες των ανθρώπων, στην αρχιτεκτονική, στη μουσική ή τους παραδοσικούς χορούς. Άνθρωποι μερικές φορές σκουρόδερμοι με σχιστά μάτια και μελαχρινά χαρακτηριστικά κι άλλες με « εξευρωπαϊσμένα » χαρακτηριστικά, λευκό δέρμα και ανοικτόχρωμοι, ένα μείγμα δηλαδή των προϊσπανικών πληθυσμών και των δυτικοευρωπαίων ισπανών. Η πόλη άλλες φορές βρίσκεις σημάδια στο χρόνο αφημένα από τους Ατζέκ και αλλού υπάρχουν τεράστια κτίρια με σφραγγίδα από συνεργία της Φλωρεντίας του 17^ου αιώνα. Η λαική μουσική έχει άλλοτε τραγούδια απο τροβαδούρους Mariachi με κιθάρες και βιολιά κι αλλού υμνούν τη βροχή ή τα πουλιά με ήχους από τύμπανα και κουδούνια στα πόδια.

 Η πόλη...πολύβουη, πολυπληθής, τα σπίτια της απλώνονται μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι, πάντα και παντού έχει κόσμο, σε κάθε γωνιά βρίσκεται και μια ομάδα αστυνομικών με καραμπίνες και το δάκτυλο στη σκανδάλη. Σίγουρα για ένα δυτικό είναι μια πολύ διαφορετική πόλη, δεν έχει την τάξη και την ασφάλεια, έστω επιφανειακά, ή την καθαρότητα μιας ευρωπαικής πόλης και σίγουρα δεν είναι αμερικάνικη –γιατί είναι πολύ ανθρώπινη- και σχεδόν καθόλου αμερικανοποιημένη.... τα λεωφορεία τρέχουν με ανοικτή την πόρτα, κάνουν στάση εν κινήσει, φανάρια για πεζούς δεν υπάρχουν συχνά, στις διαβάσεις δε σταματάνε για να δώσουν προτεραιότητα στους πεζούς, κίνηση, φασαρία, σειρήνες, σπρώξιμο (παίζει και κανα νταιλίκη αμα λάχει), -είχε κάτι πολύ ελληνικό όλο αυτό το χάος μέσα του, κάτι πολύ οικείο !- την ίδια στιγμή που σε ένα άλλο quartier ή αν στρίψεις τη γωνία θα μπεις σε ένα μουσείο με κήπους παραδεισιακούς, θά χει πάρκα με σκυλιά και παιδιά να τρέχουν....εντυπωσιακά κτίρια με μεταμοντέρνα αρχιτεκτονική....κάποια γειτονιά μου θύμισε την Κηφισιά, σε κάποιες άλλες δεν είχα κάτι όμοιο να συγκρίνω...στο μετρό συνηθέστερα θα μασταν κιολας κατι σαν αξιοθέατο « λευκοί »...σα τη μύγα μες το γάλα μας κοίταζαν οι περισσότεροι....

Πολλές εικόνες, εμπειρίες, χρώματα.....

Ballet Folklorico de México Amalia Hernandez στο Palacio de Bellas Artes σίγουρα ένα θέαμα που με έκανε να νιώθω ότι εκείνο το βράδυ γύρισα σπίτι πιο πλούσια.....

Η πρώτη μου φορά 6

 Το Πανεπιστήμιο

Και αυτη η φορά είχε πολλές πρωτιές μαζί. Πτήση για το Τέξας, προσγείωση στο Austin, μια πόλη που πριν λίγα χρόνια δεν ήξερα καν την ύπαρξή της. Τώρα κατευθείαν προσανατολίζομαι στους δρόμους της, κατευθύνομαι στο κέντρο της. Το πανεπιστημιακό campus στο χάρτη μοίαζει τεράστιο, στην πραγματικότητα είναι πολύ περπατήσιμο. Είναι καταπράσινο, έχει λίγο κόσμο τριγύρω καθότι η περίδος των finals, πιο πολλοί είναι μάλλον οι σκίουροι που τριγυρνούν άκρως εξοικιωμένοι με τον κόσμο.... πολλά καφέ με χλιδάτες εγκαταστάσεις για διάβασμα και ξεκούραση...2 ή 3 starbucks με χώρους για διάβασμα, fast-food μεξικάνικο ή γιαπωνέζικο το αντίστοιχο της δικής μας ταπεινής (αλλά σίγουρα πιο νόστιμης και υγιεινής) λέσχης. Έχω λίγες μέρες στη διάθεσή μου να τακτοποιήσω κάθε γραφειοκρατική εκκρεμότητα, εγγραφές, πάσο, βιβλιοθήκη, να δω τον εδώ καθηγητή μου, και φυσικά άλλο ένα international office που αυτή τη φορά μου μιλάει για visa σύνορα και χαρτια για είσοδο και έξοδο από τη χώρα! Να λοιπόν και η student card μου, για την ακρίβεια λέει πάνω visitor researcher με τη σφραγγίδα του UT που για αυτούς είναι γνωστό Πανεπιστήμιο (ή λες να ξέρουν περισσότερο την ομάδα football του γιατί ίσως και να μετράει πιο πολύ huh ?)

                        

Οι άνθρωποι

Πολύ καλοσυνάτοι, φιλικοί, φιλόξενοι. Στο Πανεπιστήμιο ήταν εντυπωσιακός ο επαγγελματισμός τους και η αποτελεσματικότητά τους, με μια κουβέντα, με ένα μαιλ, την επόμενη  ώρα ή μέρα το οποιοδήποτε θέμα είχε λυθεί, όπως και στην Ελλάδα ένα πράμα!!!ο καθηγητής μου επίσης απλός, καλοσυνάτος, διαθέσιμος, αν και αρκετά γνωστός, καμία έπαρση, έκανε σαφές ότι ήταν εκεί για να συζητήσει, για να βοηθήσει.....

Η πόλη

Η πόλη είναι ένα concept, μια έννοια που αντικρούεται με οτιδήποτε ένας δυτικοευρωπαίος έχει στο νου του και με ξενίζει απίστευτα, με κουράζει και με απωθεί (ήδη)! Οι δρόμοι μετρούνται με αριθμούς, κάθετες και παράλληλες και η διευθυνσή σου δεν είναι άλλο απο μια συντεταγμένη. Αν και υπαρχει η έννοια του downtown ένα κέντρο δηλαδή της πόλης, αυτό δεν έχει τη λειτουργικότητα ενός κέντρου που θα συγκεντρώνει υπηρεσίες ή μαγαζιά. Όλα μετρούνται σε driving distance, είκοσι λεπτά με το αμάξι είναι κοντά ενώ από τη μία άκρη του Houston (για παράδειγμα) ως την άλλη είναι η απόσταση Πάτρα-Κόρινθος( !!). Οι μεγάλοι δρόμοι, high-ways, μεγέθους του περιφερειακού του Παρισιού, γνωστός κ ορόσημο για την πόλη καθώς είναι το όριο της με τα περίχωρα, δεν είναι παρά ένας απο τους πολλούς αυτοκινητόδρομους που η αμερικάνικη πόλη έχει μέσα στο κέντρο της. Έχεις την εντύπωση ότι έχεις απομακρυνθεί 1 ή 2 ώρες απο το κέντρο και ότι είσαι στα περίχωρα ωστόσο δεν βρίσκεσαι παρά στη νότια ή τη δυτική πλευρά της πόλης!

Έχει πάντα βουή, πολλά πολλά desibell, πολλά αυτοκίνητα και καφε to go !

Size matters !!!

Και αν το μέγεθος είναι κάτι, THIS IS BIG. Everything is BIG, η πόλη, τα αυτοκίνητα, οι μερίδες στο φαγητό, στην coca cola, στον καφε, στα παγάκια, οι ίδιοι οι άνθρωποι, όχι όλοι, αλλά αν κάποιος είναι χοντρός, δεν είναι απλά χοντρός, είναι υπέρβαρος ! και σκέφτομαι, δε παει όλη ευρώπη να ανακυκλώνει τα χαρτιά της και το πλαστικό της και developement durable και κουραφέξαλα, όσο αυτή εδώ η χώρα καταναλώνει απερρίσκεπτα this big, με τα μεγάλα αυτοκίνητά της και τα trucks της (γιατι cherokee είναι οτι πιο μικρό είδα στους δρόμους να κυκλοφορεί) να καίνε τόνους diesel, το περιβάλλον δεν έχει καμία ελπίδα....

Νομίζω για σήμερα θα αφήσω τη λίστα αυτή να τελειώσει εδώ αν και θα έχω στη συνέχεια να προσθέσω πολλά, όσο θα τους ζω τους εδώ απο λίγο πιο κοντά!

NYC - Α μέρος

Αφιξη                 

Στην πόλη που δεν κοιμαται ποτέ. Οταν το αεροπλάνο πλησίασε προς το Lower Manhattan και από ψηλά φάνηκε η αναδυόμενη πόλη, κτίρια σα τουβλάκια και κυβάκια lego ξεφύτρωναν λίγα  μέτρα μετά την ακτή, κατάλαβα οτι δεν έχω δει ποτέ κάτι άλλο τέτοιο παρόμοιο.

Διαμονή

Από το Ηarlem στα blin blin φωτάκια της Times Square, διανύοντας περπατώντας την 5th Av., διασχίζοντας το Central Park ή κατά μήκος γέφυρες και των δύο πλευρών, ψάχνοντας το καλύτερο burger, pastrammi, πίτσα ή μεξικάνικο στην πόλη.....από τους ψηλούς ουρανοξύστες και τα μπλοκ του μπετόν και του ατσαλιού στις γραφικές γειτονιές με τα μικρα σπιτάκια και τις σκαλίτσες, τα ανθισμένα δέντρα στα δρομάκια.....Greenwich Village, Nolita, Soho, Little Italy....απέναντι στο Brooklyn και στο Williamsburg, υπέθρεια flea food markets με θέα όλο το Manhantan εκεί που σκαει το κύμα απο την απέναντι πλευρα..... μουσεία και άλλα μουσεία, MET, MoMA, New, Guggenheim....Πάσχα πολύ ελληνικό με τη θεία απο το...New Jersey…ο James Blake να τραγουδά ζωντανά με τη βελούδινη φωνή του.....

Βόλτες και άλλες βόλτες, περιπλανήσεις στην πόλη, στις κάθετες και στις παράλληλες, τοποθεσίες-συντεταγμένες,το τόσο περίπλοκο και μπερδεμένο μετρό Uptown ή Downtown μοίαζουν όλα τόσο έντονα, τόσα πολλά που είναι δύσκολο να ανατρέξω σε όλα και να τα θυμιθώ ….γλυκές εικόνες, πολύχρωμες αναμνλησεις....

Αναχώσηση

Σχεδόν 2 βδομάδες περιπλάνησης στην πόλη, πολλά πρόσωπα, πολλές εικόνες και χρώματα, νέες αναμνήσεις και ένα υπέροχο α΄πληθυντικό πρόσωπο, ένα « εμείς » που σφραγίζει όλες τις νέες ανακαλύψεις μας....

Κι έτσι στα χρώματα ενός δειλινού σε ενα αεροπορικό Terminal, όπως αρμόζει στις περιπτώσεις, με ένα δακρύβραχτο αποχωρισμό ολοκληρώνεται η πρώτη φάση αυτού του ταξιδιού. Γρήγορα είμαι σε μια άλλη αίθουσα αναχώρησης για το τρένο που θα με πάει στο άλλο αεροδρόμιο και το αεροπλάνο που θα με οδηγήσει στον επόμενο σταθμό. That’s it… από εδω και πέρα αρχίζει η πιο μοναχική πορεία...

NYC

"I want to wake up in that city 
That doesn't sleep"

27

και κάτι μέρες.......

For the years to come.....(I)

1.

http://www.flickr.com/photos/atticgirl/6868480660/in/faves-lissyl/

kinda-getting-excited

http://www.flickr.com/photos/lissyl/5061363414/in/photostream/

Untitled

Με χωρίζουν κάποια (αρκετά) χιλιόμετρα από τον ελληνικό εναέριο χώρο… ωστόσο, δεν νιώθω αποστασιοποιημένη από τα ελληνικά πράγματα που με τον ένα ή άλλο τρόπο, από μακριά τα μαθαίνω, ενημερώνομαι..με αφορούν με μια πλατιά κ στενή έννοια, αν δεν θα’θελα να με αφορούν καθόλου για να είμαι ειλικρινής.

Ίσως η φυσική απόσταση να μου χαρίζει μια αποστασιοποίηση που με κάνει να βλέπω πιο κριτικά τα πράγματα. Όλοι οι μεγάλοι συγγραφείς και ποιητές έγγραφαν για την Ελλάδα όντας μακριά από αυτήν…Σεφέρης, Καζαντζάκης οι δυο που μου’ρχονται τώρα στο νου…

Φυσικά καμιά κρίση δε με κινητοποίησε να φύγω, να ταξιδέψω, να δώ τον κόσμο (δηλ. η θέληση να το κάνω…)- πίσω από αυτό ήταν η απληστία μου να ζήσω «πολλές ζωές σε μία»… δε βολευόμουν πουθενά…ούτε και τώρα…πάντα ήθελα να ψάχνω αυτό που θέλω να βρω…και θεωρούσα χαρά τη διαρκή αναζήτηση…

Ισως γιαυτό ακριβώς μπορεί να μουν πάντα κάπως η περίεργη της παρέας… κάποιες φίλες μου μού λεγαν στα αστεία και στα σοβαρά «Δεν είσαι για εδώ»- ήμουν πολλή "κουλτουριάρα" και διάφορα τέτοια. Και όντας τώρα μακριά νομίζω ότι συνειδητοποιώ τι με απωθούσε τόσο πολύ, είναι η «δικτατορία των ηλιθίων» που πάντα αποκαλούσα… κυρίως προβαλλόμενη από την τηλεόραση που έμπαινε σε κάθε ελληνικό σαλόνι… η υποτίμηση της νοημοσύνης μου… οι βλακείες και οι βλάκες που προέβαλε, οι ξανθιές γκόμενες… το κουτσομπολιό, το lifestyle… είναι πάνω από 10 χρόνια τώρα που θρέφει μια ολόκληρη γενιά το δελτίο του STAR και η Μύκονος…με θυμάμαι να γράφω πανηγυρικούς στο λύκειο και διαβάζοντας Παπανούτσο, για το πόσο παραμονεύει ο κίνδυνος της χειραγώγησης όλων αυτών των κοιμισμένων πνευμάτων αυτές τις μεσημεριανές ώρες που μεσορανούσε η Στεφανίδου…

Πόσο πιο ήρεμη ήμουν όταν λίγα χρόνια αργότερα δεν είχα τηλεόραση και πόσο πιο ανίκανη να συμμετάσχω σε κουβέντες φιλενάδων που ήξεραν όλα τα κουτσομπολιά αυτών των πνευματικά ανίκανων της showbiz .

Και σήμερα ποια η αλλαγή? Ο κόσμος βλέπει τα αληθινά του προβλήματα… ξαφνικά προσγειώθηκε στην πραγματικότητα και τον αφορά η πολιτική. Άκουσον άκουσον! Έγινε και μόδα! Όλη μας έχουμε μια διαφορετική εξήγηση για την κρίση…κάνουμε πολιτικές αναλύσεις, διαβάζουμε, ενημερωνόμαστε… ξέρουμε οικονομικές και πολιτικές αράδες για το χρέος! Την ίδια στιγμή που η Χρυσή Αυγή ανεβαίνει, οργανώνεται…μαζεύει ψήφους, αίμα, φάρματα, κάνει αδραγαθίες…σφάζει τους μη Άριους και καθαρούς Έλληνες ανενόχλητη, και κάνει μαθήματα ιστορίας σε ένα κόσμο που ΔΕΝ ξέρει καθόλου ιστορία, που δεν ξέρει (δεν χρειάστηκε και δεν το έμαθε πουθενά) να σκέφτεται…και φυσικά θα πάει να τους ψηφίσει…

Το ίδιο λοιπόν με απωθεί και τώρα αυτός ο τόπος… που και τότε και τώρα η αιτία είναι η ίδια….η παιδεία, η Α-παιδεία μας δηλαδή…Νιώθω θλίψη και βαθιά στεναχώρια για την απαιδευσιά μας… που από τη Στεφανίδου κ τη Λαμπίρη περάσαμε στη Χρυσή Αυγή…και θα έρθουν  πολύ χειρότερα… για ένα και μόνο λόγο…γιατί η λύση σε όλα αυτά είναι πάλι η ίδια η Παιδεία και η Τέχνη και όσο κανείς δε φωτίζει αυτό το δρόμο, θα είναι μεγάλο το σκοτάδι προς το οποίο κατευθυνόμαστε….