κάτι σαν update...

Ο τελευταίος καιρός δεν με βρίσκει τόσο πολυγραφότατη….. δεν ξέρω γιατί δεν έχω οίστρο… πιστεύω ότι πολλά πράγματα θα μ’εκαναν να γράψω… αλλά η τόση δουλειά, το τόσο τρέξιμο, κάνουν όλες τις μέρες σχεδόν ίδιες… χωρίς κάτι να ξεχωρίζει και να γίνεται ικανό να είναι άξιο λόγου… από τη μία είναι αυτό και από την άλλη ο καιρός δε βοηθάει καθόλου να κάνει τις μέρες πιο ξεχωριστές από τις προηγούμενες (του Μάρτη θάλεγα)… γιατί ο ήλιος βγαίνει για δευτερόλεπτα… βρέχει συνεχώς… δε λες ότι έχει και ζέστη… τι κι αν στο ημερολόγιο είναι ιούλιος, δε καταλαβαίνω διαφορά από τη μία μέρα στην άλλη, που κατά τ’αλλα περνά τόσο μα τόσο γρήγορα…

Κι όμως είμαι πολύ άδικη να τα βάζω όλα στο ίδιο τσουβάλι… υπάρχουν πράγματα που θέλω πολύ να «συλλάβω» με τη γραφή μου…. Να τα απομονώσω… και να τα ξεχωρίσω και να τους δώσω την αξία που τους πρέπει… ακόμη και αυτό το τρέξιμο το συνεχές δε σταματά να σημαδεύεται από μερικούς καλούς φίλους ή ωραία θεάματα…

Ωστόσο,  αυτό που χαρακτηρίζει περισσότερο από όλα αυτή τη φάση μου παραμένει το τρέξιμο… ότι κάνω 3 δουλειές που καμία δε μου δίνει απολαβές ικανοποιητικές, ότι δε προλαβαίνω τίποτε άλλο..οτι είμαι σε μια τρέλα που συμπληρώνεται από άγχος, χαρτιά, μαιλ που πρέπει να σταλούν, υποχρεώσεις, μια λίστα διαρκώς γεμάτη και ποτέ fulfilled! Και φυσικά ένα μελλόν (το κοντινο- από σεπτεμβρη δηλαδη…) που παραμένει αβέβαιο και μόνο πίεση θα προσθέσει…

Όχι, δε γκρινιάζω…απλά καταγράγω τι έχω μπροστά μου αυτή τη στιγμή… ακόμη νιώθω ότι ζεσταίνει την πλάτη μου ο ήλιος από ένα ολιγοήμερο διάλειμμα προς το νότο και στο (κοντινό) βάθος βλέπω ένα άλλο ντεντλαιν που πλησιάζει μαζί με την επιστροφή στην Ελλάδα… (και είναι περίεργο οτι φετος πρώτη φορά αισθάνομαι ότι θα’ναι διακοπές και όχι επιστροφή…θαναι ένας μήνας και μετά επιστροφή εδώ…σα να αλλάζουν οι έννοιες και μαζί και οι λέξεις που τις εκφράζουν…

Σημερά λίγο πριν από μια μπόρα όλα θύμιζαν τα πρωτοβρόχια…και μάρεσε…γιατί μαρέσει το φθινοπωρο… αλλά ένιωθα ένα κενό… είναι νωρίς ακομη γιάυτο…θέλω καλοκαίρι πρώτα…

χτες το βράδυ...

Monumenta 2012- Daniel Buren

26

Διάβαζα το περσινό μου γενέθλιο post: χρωματιστό, φρέσκο, χαρούμενο… όπως και η διαθεσή μου δηλαδή…γεμάτο οίστρο…

Φέτος καθώς πλησίαζε η μέρα, παρά τη διάθεση να καλέσω φίλους και να γιορτάσω τα γενέθλια μου μαζί τους, δεν το αποφάσισα να μπω στην όλη διαδικασία… ίσως να έλειπε το motivation ή η όρεξη… δε ξέρω…

Μετά έφτασα στο υστερόγραφο του ποστ εκείνου… που έλεγε ότι μέσα σε όλη αυτή την υπερδιέργεση και τη χαρά και τους ανθρώπους κάτι έλειπε… σε κάτι υστερούσε… κάτι άυλο, αόριστο, που δε θα μπορούσα να το περιγράψω…

Νομίζω σήμερα το πρωί κατάλαβα τι έλειπε… το κατάλαβα όταν ο θυρωρός μου έγνεψε ότι είχα ένα μικρό δεματάκι που κάποιος έφερε…

Ήταν ένα μικρό κουτί γεμάτο σοκολάτες με ένα ραβασάκι που ξεχύλιζε αγάπη και μια κίνηση που ξεπέρναγε κάθε προσδοκία μου…

Και ίσως συνειδητοποίησα το λόγο που δε μου περίσσευε όρεξη φέτος για κάποιο μεγάλο πάρτυ… γιατί μπορώ να ορίσω τι έλειπε πέρισυ από εκείνο το ποστ… ήταν αυτή η αγκαλιά που μέσα της αποκοιμήθηκα και μέσα της με βρήκε και το πρωινό ξύπνημα…

Και αυτό αρκούσε… δε χρειάζεται τίποτε άλλο…




26 λοιπόν!

            

Πείραμα

Hakuna Matata

Ειμαι παιδι της Disney. Τόσο πολύ που πάντα πίστευα ότι δύσκολα θα εβρισκα πολλούς με αυτή τη μανία. Δεν έχω δει ποτέ ταινιά κινουμένων σχεδίων ολόκληρη πέρα από της Disney- ή τουλάχιστον κάποια που να μάρεσε.

Λόγω και των μικρότερων αρδερφών, αλλά και της βιντεοκασέτας, που μεσορανούσε στο σπίτι, το lion king μπορεί να έπαιζε και 3 φορές τη μέρα, ή όταν το είχαμε κουραστεί, να έπαιζε με εναλλαγή Lion King- Pocahontas- Παναγία των Παρισίων και πάλι στο repeat.

Εγώ δηλαδή δεν ήταν απαραίτητο ότι τα έβλεπα κάθε φορά,γιατι θα διάβαζα μέσα, αλλά τα άκουγα πάντοτε…. Με αποτέλεσμα να θυμάμαι όλα απ’εξω και ανακατωτά μέχρι σήμερα.

Και μιας και πάντα έπαιζαν στα ελληνικά, ακόμη δε μπορώ να ακούσω το Ρουβά να μιλάει γιατί έχω μόνιμα στο μυαλό μου τον Κουασιμόδο.

(σημ. ο Ρουβάς δάνειζε τη φωνή του στον Κουασιμόδο της Παναγίας των Παρισίων- ειρωνεία?) επίσης, δε μπορώ να αντισταθώ αν ακούσω κάποιον να λέει «Βρε το μαύρο» και να μην απαντήσω «Εγώ τον βλέπω χρυσαφί!» ( θρυλικός διάλογος ανάμεσα σε Τιμόν και Πούμπα, στο 1΄48,  http://www.youtube.com/watch?v=_jTO0PPvM-Y )

Και μ’αυτό το φόντο , σημερα δεν είναι ΄λιγες οι φορές που αυτές οι εικόνες σκάνε μπροστά μου.

Εδώ λοιπόν στο Παρισάκι από την πρώτη μέρα που ήρθα ένιωθα σαν τη Belle, από την Πεντάμορφη και το Τέρας.

Όλοι όπου και να με συναντούσαν (ειδικά μέσα στο campus) μου έλεγαν καλημέρα, - γενικά οι Γάλλοι είναι λιγο ψυχαναγκαστικοί με την καλημέρα τους. Έτσι, αν έπεφτα μούρη με μούρη με κάποιον πάντα θα μου έλεγε καλημέρα.

Και εμένα με ξετρέλενε αυτό! Όντως ήμουν σα την χαρούμενη Belle- ήμουν τόσο νεοσύλλεκτη σε μια ξένη πόλη , και δεν ήξερα κανέναν και όλοι με χαιρέταγαν!

 

 Όχι, τώρα δεν μου συμβαίνει…είναι πιο πιθανό ότι θα βρω γνωστό στο δρόμο και να μιλήσουμε… μπορεί τότε να το έβγαζα εγώ, δε ξέρω… αλλά μάρεσε πολύ.

Και όταν πήγα πρώτη φορά στη βιβλιοθήκη που λατρεύω… μα δεν είναι σα τη βιβλιοθήκη της Belle?

π. σ. 
παράκρουση, το ξέρω, Voila, να τι κάνει η κούραση…

Σε τι συρτάρια της μνήμης μπορεί να ανατρέξει ο νους για να κάνει διάλειμα…( και σε τι ασυναρτησίες...) 

οταν βρω το Bete θα σας το πω....

I have no life

Θα ήθελα να μιλαγα μια ακαταλαβίστικη γλώσσα που να μην μπορούσε να διαβάσει κανένας. Ισως αυτήν των χρωμάτων- σα το Rothko ή τον Twombly που πετάγαν χρώματα στο χαρτί και μίλαγαν με τους δικούς τους κώδικες που θα μένουν πάντα δικοί τους.

(Καθείς με τα μέσα του γιατί έχω καταλάβει εδώ και καιρό ότι το δικό μου μέσο είναι οι λέξεις… ίσως σε μια τόσο ακαταλαβίστικη σειρά που βάζω τη μία δίπλα στην άλλη, όντως να κάνουν το δικό τους langage).

Αυτό που αρχικά όμως ήθελα να πώ είναι ότι θέλω να βρω αυτή τη γλώσσα που θα είναι τόσο ακαταλαβίστικη για τους άλλους αλλα σε μενα θα βγαζει νόημα.

(......)

Βαρκελωνέζικο διάλειμμα

Συνειδητοποιώ ότι έχω να γράψω πολύ καιρό.

Δεν είχα κάτι ιδιαίτερο να πω. Κι αν υπήρχε κάποια έμπνευση της στιγμής μπορεί να ήταν κάποιες σκόρπιες γραμμές σε λευκά χαρτιά για άσχετα θέματα.

Επίσης σκέφτομαι πόσο διαφορετικά θα έγραφα 3-4 μέρες πριν.

Νιώθω δεν θα είχα τον αέρα το φρέσκο που έχει αυτή τη στιγμή η διάθεσή μου.

Μόλις μπήκα σπίτι μετά από λίγες μέρες διαλείμματος στη Βαρκελώνη.

Την Τετάρτη πήγα κανονικά για μάθημα, για αρκετές ώρες. Σηκώθηκα αξημέρωτα, μετρό, τρέξιμο- το μεσημέρι γύρισα σπίτι και ήμουν ήδη κομμάτια. Η μέρα μου μια όπως όλες τις προηγούμενες τετάρτες, μόνο που το βράδυ δείπνησα με τη φίλη μου στη Βαρκελώνη. Τόσο απλά.

Μου έδωσα λίγες μέρες άδεια να ξεφύγω- φυσικά γιατί ακριβώς έπρεπε να βρω κάτι να γράψω… ναι ναι…

Μπορεί να ακούγεται αλαφρό ως διαπίστωση αλλά δεν είναι. Ο λόγος που δεν είχα έμπνευση είναι γιατί μου έλειπε ο οίστρος, οίστρος από δυνατά συναισθήματα, από δυνατές/ διαφορετικές εικόνες και ανθρώπους. Και αυτό μου είχε λείψει. Δεν είναι τόσο ότι είχα καιρό να φύγω, όσο το να φύγω σε άλλα χρώματα και παραστάσεις που θα με φρεσκάρουν και θα ανανεώσουν τον αέρα. Και αυτό μόνο το Αγνωστο μπορεί να μου τα δώσει. Κι εμένα οι τελευταίοι μήνες μου έχουν τρομερά πιεστικούς ρυθμούς και τρέξιμο- και το χειρότερο δεν έχουν παύση. Όλες οι μέρες είναι οι ίδιες, με το ίδιο πρόγραμμα και την ίδια ρουτίνα- ούτε καν να περιμένεις μια Κυριακή, ένα πρωινό να κοιμηθείς….

 Βαρκελώνη λοιπόν. Ήταν εδώ και χρόνια στο πρόγραμμα, μιας και η προηγούμενη φορά που την είχα δει ήταν στο περασμα για άλλο προορισμό, κι έτσι είχα κάνει τον απαραίτητο τουρισμό χωρίς να χαρώ την πόλη.

Τι όμορφο συναίσθημα- αυτό το ξέγνοιαστο της ηρεμίας, της ευχαρίστησης, της περιπλάνησης. Βόλτες σε όμορφα σοκάκια, ήλιος – θάλασσα, ψύχρα θαλασσινή, άνθρωποι με χαμόγελο- Μεσόγειος, πόλη περπατήσιμη, εύκολη για ανακάλυψη. 20 βαθμούς διαφορά- από το -8 στους 10, ο ήλιος ζέσταινε περισσότερο από αυτόν του Παρισιού κι ας μην είχε ζέστη.

Πόσο ήθελα αυτό το διαφορετικό. Σοκάκια που να μην θυμάμαι να έχω ξαναπερπατήσει, γεύσεις που δεν έχω δοκιμάσει, διαφορετικές μυρωδιές άγνωστες, να μιλάνε μια γλώσσα δίπλα μου ανοίκεια που με προσπάθεια καταλαβαίνω, να βολτάρω παραθαλάσσια ατενίζοντας το μπλε με μπλε του ορίζοντα. Μαγαζιά και άλλες βόλτες με αυτοκίνητο- όλη η πόλη, από άκρη σάκρη by day and night και ωραία παρέα.

Κι η φίλη μου που μου είχε λείψει- οι ατελείωτες κουβέντες μας, και πιο πολύ μού είχαν λείψει οι βόλτες μας: να ανακαλύπτουμε πόλεις μαζί. ( γιατί έχουμε περπατήσει αρκετούς χάρτες μαζί..) Να τις περπατάμε να βγάζουμε φωτογραφίες, να ψάχνουμε τις καλύτερες γωνιές, τα πιο όμορφα καφέ με τις πιο πετυχημένες λιχουδιές – τα πιο νόστιμα φαγιά- τις γκουρμεδιές μας όπως τις λέει…. (μα τι? Έτσι τυχαία παίρνουμε τόσα κιλά κάθε φορά που συναντιόμαστε?)

Φυσικά ακολουθούσα με κλειστά μάτια… γιατί όταν ταξιδεύεις έτσι συνειδητοποιείς γιατί δεν μπορείς να ταξιδέψεις με όλους τους ανθρώπους… να θες και να σου αρέσουν τα ίδια πράγματα, να έχετε το ίδιο γούστο και να χετε τις ίδιες αντοχές….

Το κρεβάτι μου (νομίζω) δεν το άφησα ξέστρωτο, αλλά άφησα πολλά πράγματα για την επόμενη φορά!

Hasta la proxima….