"Summertime and the living is easy"

Πράξη 1.

Officially, πρώτη νύχτα καλοκαιριού, πρέπει να γεμίζουν ήχοους τα αφτιά, πρέπει να πονάνε τα πόδια από το χορό, πρέπει να ξημερώσει με μουσικάρες που δε θα φεύγεις γιατί ακόμη και στην πόρτα το επόμενο τραγούδι θα σε κρατά εκει…

και ο ήλιος έχει σηκωθεί και εμείς χορεύουμε και πάντα μετανιώνουμε που δεν έχουμε μαγιό (γιατί ξημερώνει δίπλα στη θάλασσα και να γιατί αγαπάμε αυτό το μαγαζί)

Με την αγαπημένη μου αγοροπαρέα να΄μαι το μοναδικό θηλυκό τους και να με προσέχουν και ξέρεις κάτι… μου έχουν λείψει πρέπει να το ομολογήσω… γιατί διαβάζω τα μάτια τους και τα χαμόγελα τους και ακόμη και όταν δε το θέλουν….

Πράξη 2.

Γεμάτες μέρες με υπέροχες στιγμές, ακόμη πιο ωραίους ανθρώπους- τους δικούς μου ανθρώπους. Που κατάφερα να τους δω με ένα μαγικό τρόπο όλους- μαζευτήκαμε σε διαφορετικές στιγμές και μέρη και χωρέσαμε μέσα σε αυτές πολλές αγκαλιές γεμάτες αγάπες και γέλια-

- σε αυτοσχέδια θερινά σινεμά στην πιο φιλόξενη ταράτσα που έχεις βρεθεί,

- σε πρωινά με μαρμελάδα μαμαδίστικη και ελληνικό στο μπαλκόνι ,

- σε ξενύχτια με την κοριτσοπαρέα δίπλα στη θάλασσα υπο το φως κεριών,

- σε ύπνους στρωματσάδα και ψιθύρισμα –κουβεντούλα ωρών μες το σκοτάδι και το φόβο μη τους ξυπνήσουμε όλους.

Και στους καφέδες μας δεν εχει αλλάξει τίποτα… με τον ωραίο τρόπο… τι κι αν μένουμε σε άλλες πόλεις ή σε άλλες χώρες… «αράζουμε» όπως και στο δευτερο έτος… σα να τα λέγαμε μόλις χθες και να μην έχει περάσει ούτε μέρα που έφυγα…

Πράξη 3.

Καλοκαίρι στο νησί- έτσι πλησιάζουμε πάλι τον ορισμό που δίνω στο καλοκαίρι μου με το πακέτο ήλιος- θάλασσα- μαύρισμα και τα σχετικά… Είναι μπάνιο σε καταγάλανες παραλίες, κάτω από την κόψη του γκρεμού, μπροστά από το απέραντο τυρκουάζ.

Και προσωπικά, όντας γέννημα θρέμμα του νησιού, εμείς οι ντόπιοι δε συνδυάζουμε τόσο έντονα την ιδέα των διακοπών με αυτή του ταξιδιού και του φευγιού πχ. για αναζήτηση παραλιών. Εμείς το καλοκαίρι μένουμε απλά σπίτι μας, οι περισσότεροι δουλεύουν, μας εκνευρίζουν οι πολλοί τουρίστες, δε μας αρέσει ο πολύς χαμός, τον Αύγουστο δε βουτάμε στη θάλασσα γιατί βαριόμαστε να πάμε μέχρι εκεί.

Καλοκαίρι με την Ε. – την ξαδέρφη Ε.-

H Ε. λοιπόν το βρήκε και μου το ανακοίνωσε: «Τελικά αυτό φταίει κάθε καλοκαίρι!!! είμαστε πολύ κοινωνικές βρε παιδί μου...!»

Γι’ αυτό κάθε καλοκαίρι μας στο νησί είναι το ένα καλύτερο από το άλλο… και γι’ αυτό και για μένα αν η Ε. δεν είναι στο νησί ή αν δεν περάσουμε έστω και λίγες μέρες μαζί, το καλοκαίρι δεν είναι καλοκαίρι… αυτό που ορίζουμε έτσι. Αλλιώς δεν είναι αυτό που έχουμε συνηθίσει. Κι ας έχουμε περάσει καλοκαίρια στο Αιγαίο, σε camping, με backpacking ή δε ξέρω τι άλλο- δεν είναι όπως αυτό που ξέρουμε… Ετσι, το δικό μου (μας) το καλοκαίρι, εδώ και κάμποσα χρόνια, αρχίζει και τελειώνει με τον ερχομό της Ε.

Και φέτος πάλι, οι νύχτες χωρίς να το καταλάβουμε γίνονται μέρες… -είναι πάντα μέρα κατά τις 9 που θα πάμε για ύπνο… (ναι ναι… έτσι όπως και όταν ήμασταν πρώτο έτος!)… και οι βραδιές αυτές γεμίζουν με γέλια, με χορό και ατάκες και σκηνικά, που γελάμε και θα γελάμε και τα επόμενα καλοκαίρια, και γνωριμίες αυθόρμητες- χάρις πάντα στην κοινωνικότητά μας!- , και πάρτυ άκυρα… με γνωστούς που γίνονται παρέα σε μια βραδιά… φίλοι και άλλοι «φίλοι»…

Μαμά για 5 ώρες.

Η φετινή πιο δυνατή γνωριμία που έκανα όμως ήταν άλλη. Η Ι. Η καινούρια μου φίλη των 2.5 μηνών και των 5-6 κιλών και είναι το πιο υπέροχο πλασματάκι που έχω γνωρίσει και έχω κρατήσει αγκαλιά.

Είναι ένα μωρό που γίνεται η προέκταση των κινήσεων σου και των χεριών σου- κομμάτι της αγκαλιάς σου που του αρκεί να νιώσει ασφάλεια για να κοιμηθεί και να γραπωθεί από το στέρνο σου.

Και πολλούς φίλους μου τους εξέπληξα όταν με άκουσαν να μιλάω για ένα μωρό-μωρό που ένιωθα μαμά –έστω και για λίγες ώρες- και με ρώταγαν «Τι κάνεις ένα μωρό τόσο μικρό?» …

Απλά το περιβάλλεις με αγάπη και αυτό είναι το μόνο που καταλαβαίνει… και τρέφεται από αυτό. Κρατώ την ανάσα μου για να ακούσω τη δικιά του… να ανοίξει τα γαλανά του ματάκια και να με κοιτάξει γνώριμα… κάνω τα πάντα να αποτρέψω τα σουφρωμένα χειλάκια από το να γίνουν κλάμα.

Μαγεία.

Όχι δε θέλω να γίνω μάνα… όσο περισσότερο βρίσκομαι κοντά σε όλο αυτό, τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ ότι είμαι πολύ ανέτοιμη- γιατί όλη αυτή η μαγεία είναι τοσο συγκλονιστική που πρέπει να εισαι σε θεση να δοθείς 100 % και καθόλου λιγότερο.

Κάπως έτσι είχε το καλοκαίρι μου, Από τα πολύ γρήγορα, τα πολύ καλά… Τα πιο έντονα όλα μεσα σε λιγότερο από 10 μέρες, με αυτή την πληθώρα στιγμών… Στιγμές που αλλάζουν τη συνέχεια των διακοπών σου, άλλες στιγμές που σημειώνουν ατάκες, άλλες στιγμές που αλλάζουν σχέσεις, που τις διαμορφώνουν ή τις ενισχύουν.

Μένουν άλλες 2 βδομάδες. Κι όμως αισθάνομαι ότι τώρα πρέπει να μπουν τα κεφάλια μέσα. Εργασία και χαρά. Τέλος το ξενύχτι. Επιστροφή στην ασκητική ζωή του νησιού.

Το νησί ήδη 20 του μηνός ψιλοάδειασε. Αυτό ήταν. Το λένε τα μαγαζιά που σε αυτά ξαναξεχωρίζεις τις γνωστές φυσιογνωμίες.

Και σκόπιμα γράφω αυτό το ποστ πριν ακόμη τελειώσει όντως το καλοκαίρι και οι διακοπές γιατί ακόμη βρίσκομαι μέσα στην αναμπουμπούλα του. βρίσκομαι μέσα σε αυτό. Αλλά βρίσκομαι μέσα σε αυτό με την υπερδιέγερση του ακόμη που θα αρχίσει να σιγοσβήνει όπως όταν ζεις καθετί έντονα, κρατάει λίγο, και τελειώνει, και ξέρεις ότι το αφήνεις πίσω σου κι έχει γίνει ήδη ανάμνηση.

Υ.Γ. 1. Playlist που σημαίνει καλοκαίρι…

Summer moved on- Aha (classics)

Summertime – Janis

And the Living is Easy (GUTS)

Bassfort- Dixtrit

The Detroit experiment – Think twice

Joe Claussell .-

Loca People Sak Noel What the fuck by JOHNNY (η καγκουριά)

Λάμπα θιέλης – Κραουνάκης ( στο repeat )

Το μέτρημα- Μποφίλιου (….)

Υ. Γ. 2. αυτό το καλοκαίρι με τα μωρά, τα 25χρονα και τα νεογέννητα, μου χρειαζόταν για ένα χειμώνα που δε ξέρω ήδη ο Σεπτέμβρης του πώς θα με βρει…

Αυγουστιάτικη πανσέληνος

Είναι η μέρα που σφουγγαρίζω το συναισθηματικό μου πάτο και η ρομαντική μελαγχολία είναι δικαιολογημένη… θυμάμαι σκόρπιους στίχους από τη «Σονάτα του Σεληνόφωτος», (τι φεγγάρι απόψε! Ασε με να έρθω μαζί σου…), σιγοτραγουδώ κάποιους άλλους που ηχούν από τη φωνή του Κραουνάκη….

Lamentation - Martha Graham

Γιατί τα έργα τέχνης αυτό ξέρουν να κάνουν…

Να συγκινούν, να μιλούν όλες τις γλώσσες και να σκάνε μέσα μας πάνω από όλους τους συμβατούς ανθρώπινους κώδικες επικοινωνίας.

Γιατί ένα έργο τέχνης έχει τη δική του γλώσσα, μια ανώτερη γλώσσα. Που φτιάχτηκε από τον άνθρωπο αλλά στέκεται πάνω από αυτόν. Ο άνθρωπος είναι αδύναμος, η δύναμη του έργου νικά, το να αγγίζει και να συγκινεί όλους τους ανθρώπους το κάνει παν-ανθρώπινο υπέρ- ανθρώπινο.

Ένα έργο τέχνης δε το βλέπεις, το νιώθεις. Αν δε το νιώσεις, απλά, δεν είναι. Δεν είναι για σένα, για σένα προσωπικά αν σε ανατριχιάσει, δε σε θαμπώσει, δε σου γεμίσει τα μάτια και το νου, αν δε κάνει τα μάτια σου να βουρκώσουν. Δεν είναι απαραίτητο όλα αυτά να γίνουν με μιας.

Ένα έργο τέχνης δεν είναι όμορφο. Δεν είναι ανάγκη δηλαδή να είναι όμορφο. Γιαυτο δεν το κρίνεις με μια ερώτηση με ναι ή όχι για απάντηση. Δε πρόκειται να στολίσει τον τοίχο του τζακιού σου, όπως κάποια φορά μου είχε πει ένας ηλικιωμένος κύριος μέσα στο Tate Modern*.

There’s only one person to whom you speak in the audience. ONE.

Σε όποιου τύπου ακροατηρίου κ να βρίσκεσαι κι από όποια πλευρά…

*κάποια φορά που περιπλανιώμουν στην αίθουσα του Σουρεαλισμού κι έχοντας στραμένα τα μάτια και το νου προς ένα πίνακα του Μιρό με αποσπά η φωνή ενός κυρίου που στέκεται δίπλα μου κ αναφωνεί με εμφανή ενόχληση (κ βαριά αγγλική προφορά):

“You wouldn’t put that over your fireplace, would you?”

Εμένα μου πηρε λιγο χρονο να συνειδητοποιησω τι λέει κ του εριξα ένα βλεμμα συγκαβατικο, δε του δινα κ ‘άδικο…

Home, ανοικτό γαλάζιο

La Biennale di Venezia

(δεν ειναι αληθινά περιστέρια!)

2 μεγάλες εκθεσιακές εγκαταστάσεις (σε δυο σημεία της πόλης) που φιλοξενούν τη φετινή Biennale:

μια κεντρική gallery (τεραααστια) με διαφορα δωμάτια με έργα διαφορετικών καλλιτεχνών απο ποικίλες χώρες και στο γύρω χώρο περίπτερα απο όλο το κόσμο (κάθε χώρα να την εκπροσωπεί (συχνότερα) ένας καλλιτέχνης με ένα έργο)

φυσικά τα μάτια παθαίνουν overdose και εύκολα σταματάς να βλέπεις... τα ονόματα που σημειώνεις είναι άπειρα που στο τέλος σταματάς να προσέχεις...

οι φωτό είναι απο έργα που ξεχώρισα...

μου έκανε μεγάλη εντύπωση και τρόμαξα συννάμα με ένα αίσθημα που συνειδητοποίησα

ήταν στο Ιταλικό Pavillon που θαρρώ ήταν το μεγαλύτερο με μεγάλη εκπροσώπηση και πολλούς καλλιτέχνες.... Όλοι όμως μέσα απο τα έργα τους (φωτογραφία, installation collages, γλυπτική κτλ) έβγαζαν το ίδιο αίσθημα....

μια απελπισία, μια απογοήτευση....μια Ιταλία που ψυχορραγεί

τα έργα πρόβαλλαν μόνο προβλήματα (φυσικά ήταν οι προβληματισμοί των καλλιτεχνών που ζουν μέσα στο σήμερα) αλλά έντονα έλειπε η ελπίδα.

τα έργα των Ιταλών έθιγαν τη μετανάστευση, την οικονομία και μια Ιταλία που σταυρώνεται και πεθαίνει....

Greek Pavillon - La Biennale 2011

(η επιγραφή που ανακοίνωνε την είσοδο στο ελληνικό "περίπτερο" είχε εμπλουτιστεί απο συνοδευτικό γραφίτι που ενημέρωνε για τη σημερινή κατάσταση της ελλάδας "SOLD OUT",

με τα αγγλικά που ξέρω ίσως η λέξη να μην είναι η σωστότερη αλλά νομίζω πιάνουμε το νόημα....)

(εξαιρετικό- υποβλητικό στην απλότητα του με μια δύναμη καθηλωτική και συγχρόνως κάτι πολύ οικείο, πολύ δικό μου... "δικό" μου...που δε ξέρω κάποιος άλλης εθνικότητας πώς μπορεί να το αντιλαμβάνεται...)

ένα λιτό τίποτα....νερό, μόνο νερό...και φως, και λευκό και πάλι νερό που κοχλάζει...

κι ένας ήχος μονότονος αλλά σα μουσική συνοδεύει την κίνηση του νερού. κι αυτό είναι όλο...

μα, αυτό δεν είμαστε? μια χώρα νερού, λευκού και φωτός.

Ή μια χώρα που βουλιάζει?

Twombly and Poussin: The Arcadian Painters

@ dulwich picture gallery, London

Πρόκειται για μια έκθεση που όταν άκουσα τον τίτλο της δεν με εξέπληξε.

αν γνωρίζεις πχ το έργο του Twombly και το πόσο θαύμαζε και πόσο είχε επηρεαστεί ο ίδιος από το έργο του Poussin ή το πόσο έμοιαζε η πορεία τους, δεν σου κάνει εντύπωση ότι για πρωτη φορά συνδυάζονται οι δύο τους σε μία κοινή έκθεση.

με αφορμή τις κοινές θεματικές των 2 ζωγράφων, η έκθεση εξετάζει το πώς αποδίδει ο ένας και ο άλλος το κάθε θεμα. και οι δυο έχουν για πολλά απο τα έργα τους κοινές

πηγές έμπνευσης ( το μεσογειακό τοπίο, τη μυθολογία, την κλασική ποίηση), σε άλλες περιπτώσεις, ο Twombly έχει ως άμεση πηγή τον Poussin. έτσι δημιουργούνται πολλαπλοί άξονες που αντιλαμβανόμαστε παράλληλα.

Πώς δηλαδή αποδίδει το Βιργίλιο ο Twombly και πώς ο Poussin?

Πώς εμπνεει το αρκαδικό τοπίο τους δυο ζωγράφους?

Πώς παρουσιάζει τη μυθολογία ο καθένας τους?

Πώς ο Twombly εμπνέεται απο τον Poussin, πώς συνδυαλέγονται οι δυο ζωγράφοι, πως ο Twombly του σήμερα μας θυμίζει Poussin του 17ου αιώνα, και πώς και οι δύο μαζί μας στέλνουν στην αρχαιότητα?

όλα αυτά τα ερωτήματα τίθονται και απαντώνται μέσα απο την έκθεση και τα διαφορετικά δωμάτια που εξετάζουν:

Arcadia and the Pastoral

Anxiety and Theatricality

Venus and Eros

Apollo, Parnassus and Poetry

Pan and the Bacchanalia

The Four Seasons

Φυσικά πριν μπει κάποιος στη διαδικασία να δει αυτά τα έργα και να προσπαθήσει να απαντήσει στις παραπάνω ερωτήσεις πρέπει να γνωρίζει καλά ότι όλες αυτές τίθονται στην προσπάθεια να υπερκαλυφθεί η μεγάλη ρήξη που χωρίζει τους δυο ζωγράφους οσον αφορά τον τρόπο που αποδίδει ο καθένας το θέμα του. η διαφορά των 3 αιώνων που χωρίζει τον Poussin απο τον Twombly κάνει τον πρώτο έναν "κλασικό ζωγράφο" και τον δεύτερο εκπρόσωπο της δευτερης γενιάς των Abstract Expressionnists η οποία έρχεται σε ρήξη με οποιαδήποτε κλασική σύμβαση και παραδοσιακή απεικόνιση.

εκεί όμως είναι και η γοητεία... παρά τη ρήξη με όποια κλασική τάση, ο σύγχρονος Twombly μας πάει στην αρχαιότητα ή στον "κλασικό" Poussin....

και καθώς σε καμία περίπτωση δεν είμαι ειδική στον τελευταίο (αλλά τυχαίνει να έχω διαβάσει λιγο παραπάνω για τον Twombly) δηλώνω μαγεμένη για μια ακόμη φορά απο τον Twombly.

έχει τη δυνατότητα να έχει μπροστά του ένα αρκαδικό τοπίο, βουνά πρασινισμένα ή μια καταγάλανη θάλασσα, ένα στίχο του Βιργιλίου ή του Σεφέρη, το μύθο της Αφροδίτης ή του Απόλλωνα και να το μετατρέπει σε χρώμα, σε μια κίνηση, σε μια μουτζούρα, σε μια λέξη ή ένα στίχο.

δυστυχώς μέχρι στιγμής ο Poussin δεν έχει καταφέρει να με αγγίξει με αυτό τον τρόπο... να βρω τη δική του μαγεία....σίγουρα σέβομαι και καταλαβαίνω το genie του καλλιτέχνη ή την τελειότητα των μορφων του αλλά πώς να το κάνουμε... δε μου λέει κάτι να ψάχνω προβατάκια μέσα στον πίνακα...

ναι, ξέρω το μειώνω και το αδικώ... δεν έχω δίκιο γιατι ενας Poussin δεν είναι μόνο αυτό αλλά ένας Twombly για μένα προσωπικά έχει τέτοια δύναμη (όπως όλα τα πραγματικά έργα τέχνης) που δε χρειάζεται να ψάξεις την "ιδιοφυΐα" του καλλιτέχνη.

N. Poussin, Automne

C. Twombly, Automne

N. Poussin, The triumph of pan

C. Twombly, Bacchanalia fall

δε χρειάζεται να πω οτι για όποιους είναι στο Λονδίνο οτι πρέπει να τη δουν... είτε προτιμούν τον 17ο αιώνα είτε τον 20ο... ο συνδυασμός των δύο ειναι το λιγότερο ιντριγκαδόρικος...

η έκθεση δεν είναι πάρα πολύ μεγάλη αλλά σε κάθε περίπτωση πολύ καλοστημένη.

αξίζει την ταλαιπωρία μέχρι να φτάσεις εκεί( είναι λιγο πιο εξω απο Λονδινο, θελει τρενο και λιγο περπατημα ) ή γενικοτερα αξίζει το ταξίδι μέχρι εκεί για να τη δεις (ή και να ξαναδείς τις Quatre Saisons του Twombly που σε έκαναν να τον ερωτευτείς at first place...)

http://www.dulwichpicturegallery.org.uk/exhibitions/coming_soon/twombly_and_poussin.aspx

calle di Venezia

νομίζω είναι οι πιο τυπικές φωτογραφίες που μπορεί να δει κάποιος απο τη Βενετία...

δεν βρίσκω να έχουν κατιτίς το ιδιαίτερο για τον απλό λόγο ότι ήταν η πρώτη φορά που περπατούσα στην πόλη κι έτσι, δεδομένου του πολιτισμικού σοκ, στο μάτι χτυπάνε τα χαρακτηριστικά υγρά μονοπάτια αντί για δρόμους, οι γόνδολες και τα κανάλια... όλα στο μάτι ειναι καινουρια και διαφορετικά και εντυπωσιάζεται απο τα μεγάλα κι όχι απο τα μικρά (που δινουν το *κατιτίς και κανουν τις καλές φωτογραφίες...)

παντως ναι ειναι πολύ περίεργο οτι δεν υπάρχουν δρόμοι και αυτοκίνητα... τα απορριμματοφόρα ή οι φορτωτικές είναι πλεούμενα... τα ταξί επίσης... όπως και οτι ποτέ μα ποτέ δε θα βρεις το δρόμο να γυρισεις χωρις να χαθείς....