η Κάθοδος της επιστροφής

Paris

Μεταβαση: Παρισι για λιγο παραπανω από 24 ωρες…

Πραγματα- φορτωμα- πολλες βαλιτσες πολύ κουβαλημα (θα ερθει η ωρα που θα κουραστω και πραγματικα θα τα πεταξω όλα…) Πολλες χαιρετουρες, γλυκιες ευχες, φιλια σταυρωτα και αναμονη για την επομενη ανταμωση. Και παλι κουβαλημα και μαζεμα και βαλιτσα παλι 20 κιλων και πώς να χωρεσεις ολες σου τις ελπιδες για ένα ευχαριστο καλοκαιρι, ολη την αδημονια, την επιστροφη και την άλλη αγωνια για το γυρισμο…για τα aller και τα retour, μεσα σε 20 κιλα. Αναμεσα σε φορεματα και πολυχρωμες μπλουζες.

Και παλι δε προλαβαινεις- βαλιτσα και άλλη χωρα. Στο δρομο της επιστροφής και η επιστροφη θα έρθει με νεες εικονες -οξυμωρο για τις επιστροφες μου που με καταθλιβουν και μαρεσει αυτό το οξυμωρο.

Milan

Και πριν το καταλαβω ειμαι σε άλλη χωρα.

Όμορφοι περίπατοι σε δρόμους άγνωστους, βραδιά ρωμαϊκή σε σοκάκια μιλανέζικα. Νιώθεις την αλλαγή, οι άνθρωποι χαμογελάνε που τους σταματάς στο δρόμο, αν τους ρωτήσεις σου δίνουν οδηγίες σε σπαστά αγγλικά- κι αν δεν υπάρχουν κι αυτά, βάζω στην πράξη όλες τις γλώσσες που μιλώ, με λίγα λατινικά και την τοποδιάλεκτο του νησιού μου και καταλαβαίνω, μιλώ τα ανύπαρκτα ιταλικά που δεν ξέρω και συνεννοούμαστε- η πρόθεση να υπάρχει.

Venice

Είναι σίγουρα μια από τις πόλεις που κάποιος πρέπει να δει κάποια στιγμή στη ζωή του. το ίδιο λέω και για το Παρίσι, ίσως πω το ίδιο και για τη NY , όταν τη δω. Σα να ζεις σε παραμύθι ή σε carte postale. Περάσαμε 3 μέρες και μέσα σε αυτές χωρέσαμε 5. Πολύ περπάτημα, πολλές φωτογραφίες, πολύ παγωτό, πολύ pizza. Αυτά μπορώ να πω. Όλα τα άλλα τα έχω πολύ θολά στο νου. Έντονες εικόνες και τόσο γρήγορες εναλλαγές, ζέστη, ήλιος, υγρασία- θάλασσα, η Biennale (και οι 2 εκθέσεις, στρέμματα ολοκληρα που την είδα όλη τρέχοντας) όλα αυτά συμπιεσμένα που είμαι ζαλισμένη.

De retour

Μια βδομάδα, 4 χώρες, διαφορες πόλεις, 37 ώρες καράβι… και επιστροφή.

Πλους 37 ωρών για να πατήσω σε ελληνικό έδαφος, το ταξίδι δεν είπαμε ότι είναι ο σκοπός?

Χρειάζομαι αυτή τη μετάβαση για να συνειδητοποιήσω που είμαι γιατί όλα γύρω μου τρέχουν γρήγορα.

40 βαθμοί κελσίου… hmm, feels good to be back? Με το που έφτασα έτρεξα στη θάλασσα: μαγιό, πετσέτα, ξαπλώστρα κάτω από την ομπρέλα με καφέ παγωμένο- και είμαι τόσο κουρασμένη. Αλλα ξαφνικά δεν είναι ούτε από το ταξίδι, ούτε από την αυπνία. Νιώθω να με βαραίνουν ολοι οι μήνες, όλη αυτή η χρονιά, και νιώθω μόνο κουρασμένη, καταβεβλημένη….

Π.σ. λίγες ώρες μετά είμαι και πολύ πολύ ηλιοκαμμένη…

London calling

Ταξίδι, λεωφορείο, σύνορα και πολλές ώρες.

Οι γκρίζες σκεπές, κοιτώντας προς τον ουρανό, λαμπίριζαν περίεργα.

«YOU think everything is art. Is this art???”

Αναρωτιέται το 5χρονο αγοράκι μέσα στο δωμάτιο της arte povera του Tate Modern – καθώς έχει βαρεθεί και περπατά βαριεστημένα πάνω- κάτω. Η μαμά του και η αδερφή του περιπλανώνται αποσβολωμένες κι αυτό κάθεται πάνω σε ένα κουτί που δε ξέρει κανείς να του πει αν πρεπει να σηκωθεί, αν κάθεται πανω σε «έργο τέχνης» ή όχι . τα αθώα μάτια του απορούν και αγανακτούν θέτοντας την πιο θεμελιώδη ερώτηση της σύγχρονης τέχνης: Is this art?

Κάθε φορά το Tate με εκπλήσσει ευχάριστα. Αυτή τη φορά με έφερε μπροστά από τη σειράUntitled(Bacchus) του Twombly που δεν το περίμενα καθόλου.

Πολλοί βγαίνουν και μπαίνουν στην αίθουσα, επαναλαμβάνουν μια λέξη “ecstasy”. Αυτό γράφει στο συνοδευτικό κείμενο δίπλα στους πίνακες. Αυτό θέλει να δηλωσει ο ζωγράφος, τη διονυσιακή έκσταση και μέθη, την τρέλα και τη μανία. Και αυτό είναι. “there are all the same” παρατηρεί ένα κοριτσάκι. Κι όμως, έτσι νόμιζα κι εγώ όταν είδα το Camino Real, την τελευταία σειρά του Τ., είπα ότι επαναλαμβάνει το ίδιο μοτίβο, ότι ο ίδιος επαναλαμβάνεται… που αλήθεια είναι, αλλά άλλο έφταιγε σε αυτή τη σειρά που το καταλαβαίνω τώρα. Από εκεί έλειπε αυτή ακριβώς η έκσταση. Η τρέλα, η ζαλάδα, το κόκκινο, ο πόνος, το αίμα, η φωτιά, ο πανικός. Εδώ φλογερές γιρλάντες αρχίζουν από τη μια άκρη του δωματίου και τελειώνουν στην άλλη. Το χρώμα τρέχει και θαρρείς ότι στο πάτωμα σχηματίζει λίμνες χρώματος (ή αίματος). Ρευστότητα, ταχύτητα, δύναμη, αστάθεια και εξισορρόπηση σα το μπεζ φόντο να νικά και να εξουδετερώνει το κόκκινο- όσο έντονο και κυρίαρχο κι ας φαντάζει.

Προμελετημένο τυχαίο. Ο θεατής εγκλωβίζεται μέσα στους κόκκινους κύκλους που δεν έχουν αρχή και τέλος, του επιβάλλουν να πάρει μέρος στη μανία.

Βουτιά στο υποσυνείδητο. Του Τwombly ή του δικού σου?

Μου έκανε εντύπωση. Δευτέρα πρωί, κατά τις 8 παρά, στην central line του μετρό. Μόνο κουστουμαρισμένοι κύριοι να διαβάζουν εφημερίδα. Δε λέω, και στο Παρίσι τέτοια ώρα κάποια αντίστοιχη εικόνα θα είχες αλλά μου έκανε εντύπωση το τόσο κουστούμι… ίσως δεν χρησιμοποιώ τη γραμμή 1 τόσο πρωί και να μη μπορώ να κρίνω… αλλα μόνο κουστούμι, εφημερίδα (κανένα βιβλίο) ή ipad? …πολύ ipad… Παρίσι έχουμε μείνει απλά στο iphone, το εθνικό κινητό ΟΛΩΝ των Γάλλων.

3 βραδιές στο Notting Hill

Για την ακρίβεια 4…μεγαλη ιστορία…

Ταξίδι αστραπή- πσκ στο Λονδίνο. Με λεωφορείο. Εμπειρία… κι είχα αποζητήσει τα λεωφορεία της ελληνικής επαρχίας που ήταν πάντα δεύτερη φύση μου, που θέλουν 7 ώρες να φτάσουν στον υπόλοιπο κόσμο (Αθήνα).

Τώρα τουλάχιστον πέρναγες και σύνορα… και μια θάλασσα από κάτω. Χαλαλι οι τόσες ώρες…(για να μην πω για την τιμή που είναι σίγουρα φτηνότερα από τα κτελ που κάνουν δρομολόγιο από το βορά στην Αθήνα).

Μάζεψα πράγματα, πακετάρισα, έκλεισα όλο το χειμώνα μου σε πολλές βαλίτσες, περισσότερες κούτες και άπειρα μικρά κουτιά,

Δεν μπορώ τις απότομες αλλαγές. Αυτές τις αλλαγές δηλαδή που δε μ' αρέσουν και δεν τις μπορώ και έχουν κόστος

Και γιαυτο έγιναν όλα τελευταία στιγμή – ήξερα ότι θα γίνει έτσι- γιατί δεν θα μπορούσα να το κάνω αλλιως…μετα στη βιασύνη δεν έχει συναισθηματισμούς γιατί δε σκέπτεσαι

πέταξα 2 ρούχα σε ένα μικρό σακ βουαγιαζζ και έτρεξα ως την τρελή να προλάβω το λεωφορείο.

Περίεργη διάθεση. Το μάζεμα, ο χειμώνας, η μετακόμιση, σκέψεις, οι πατσαβούρες, αποχαιρετισμοί, μικροί και μεγάλοι φόβοι και πάντα αυτή η δύναμη που απαιτείται να πεις αντίο. Και πάντα μου λιγοψυχώ… και όταν λιγοψυχώ προτιμώ να μη σκέπτομαι… προτιμώ να φεύγω… να φεύγω πρώτη για να διασκεδάζω τις εντυπώσεις.

Και με όλα αυτά νωπά στο νου και στα μάτια, αλλάζω εικόνες. η ξαδέρφη με περιμένει, και ξαφνικά ένα άλλο home.

Φυσά άλλο αεράκι, ακόμη σκιάζουν κάποιες σκέψεις αλλά δε με νοιάζει. Βγήκα από το μετρό, άλλη πόλη στην επιφάνεια. Νέες γνωστές εικόνες αλλά διαφορετικές. συνειδητοποίησα ότι έμεινα πάνω από 6 μήνες στην ίδια πόλη, χωρίς διάλειμμα. Σχεδόν χωρίς να βγω από το δωμάτιο… μου ξενίζει που δε μιλανε γαλλικά και εγώ πρέπει να αλλάξω γλώσσα αλλά όλα μου βγαίνουν γαλλιστί από το στόμα.

Κι όλα τα άλλα αρχίζουν να ξεφτίζουν… τα μάτια γεμίζουν με χρώματα από το Tate μέχρι να πονέσει το κεφάλι και να ζαλιστώ.

Μα τι καλό τάιμινγκ αυτό το φευγιό πάλι! Και πάλι τη γλιτώνουμε την κατάθλιψη τη σωστή στιγμή

Ήταν σύντομο βεβαία… τι να πρωτοβάλεις να χωρέσεις… είδα πολλές εκθέσεις και φόρτισα- τροφή για τα μάτια και το νου. Έβαλα ξενύχτια με κουβέντες ή με κλαμπινγκ μέχρι το πρωί… έβαλα φαγητά και μακριές κουβέντες με φίλους, έβαλα μουσεία και εκθέσεις… ένα τεράστιο κυριακάτικο brunch…

Αυτά χώρεσαν…

Πήρε πάλι 7-8 ώρες να γυρίσω στο σταθμό της επιστροφής. Αυτή τη φορά για δική μου επιστροφή, επιστροφή ή μετεπιβίβαση? Κάτι τέτοιο…

Cy Twombly dies

Ben Quinn

• guardian.co.uk, Tuesday 5 July 2011 20.54 BST
• Article history

American painter Cy Twombly at the Louvre museum in Paris. Twombly has died aged 83. Photograph: Christophe Ena/AP

Cy Twombly, the US artist whose graffiti-style paintings on large canvases established him in the eyes of many as the heir to Jackson Pollock, has died in hospital in Rome at the age of 83.

After emerging from the New York art scene of the 1950s, he was to cultivate and be inspired by a life-long association with Europe's history and culture, and is regarded as a key figure among a generation of artists who strived to evolve beyond abstract expressionism.

Born Edwin Parker Twombly Jr in Lexington, Virginia, in 1928, he took on his father's nickname, Cy. A student of a number of US art colleges, he travelled extensively in Europe and was to be influenced in later years by his service as a cryptologist in the US military.

After spending much of the 1950s in New York, where friends included Jasper Johns and Robert Rauschenberg, Twombly left for Italy.

His work was shown at the Venice Biennale in 1964 before he began drifting away from expressionism and embarking on the abstract sculptures that were to become closely associated with him.

The artist, who had been living in Italy, was hospitalised in Rome last week, according to Eric Mezil, the director of the Lambert collection in Avignon.

An exposition of Twombly's photographs opened last month at the Lambert collection. An exhibition of his work and that of Nicolas Poussin, whom he admired, started last week at the Dulwich Picture Gallery in south London.

One of the most important exhibitions of his work in decades took place at Tate Modern in 2008. It included his Quattro Stagioni (Four Seasons), A Painting in Four Parts (1993-94).

"Ah, it goes, is lost," Twombly had scrawled in pencil on one of the four tall canvases, in a reflection of some of the themes to which he often returned: time, love and doomed desire.

http://www.guardian.co.uk/artanddesign/2011/jul/05/artist-cy-twombly-dead-at-83

Σήμερα αισθάνομαι καλοκαίρι

Όταν ξεκινησα να γράφω αυτό το ποστ ειχα μια περιεργη διαθεση… demi… Ολίγον κάτι… ολίγον στεναχωρημένη, ολίγον μίζερη, ολίγον τσιμπημένη…

Αυτό το «ολίγον» μου δημιουργεί εδώ και κάτι μέρες μια βλαμμένη διάθεση. Κατά βάθος και μήκος ξέρω τι μου φταίει- πολλά θέλω, λίγες πράξεις και πολλά άλλα δικά μου δε θέλω… δε θελω να φύγω, να πακετάρω, να χασω τη μικρή βλαμμένη μου ρουτίνα (μας).

Και προστίθεται σε αυτά ότι τίποτε δεν είναι όσο εύκολο θα’θελα. Τίποτα δεν έρχεται έτοιμο και εχω μπροστά μου ένα τεράστιο βουνό που κοντοστέκομαι και το κοιτώ από μακριά και δεν έχω το κουράγιο ούτε να το πλησιάσω.

Η διάθεση λοιπόν είναι εύθραυστη και το παραμικρό καταφέρνει να ταράξει τις ανύπαρκτες ισορροπίες. Και πάντα έρχομαι αντιμέτωπη με όλα τα ptt vides και τα ptt riens. Ευτυχώς, το ποτήρι όσο εύκολα είναι μισοάδειο, τόσο εύκολα μισογεμίζει…

Και αυτό προσπαθώ τις τελευταιες μέρες… να γεμίζω το ποτήρι. Ο σκοπός είναι να μη μένω σπίτι καθόλου… να μη σκέφτομαι ή να δουλέψω…

Νομίζω αποστολή εξετελέσθη!

Γιατι δε το μπορώ αυτό το ντεμί! Δε μου ταιριάζει αυτό το μίζερο…κι κάπως έτσι ξεκινούν οι πιο απροσδόκητες βραδιές, που δεν ήταν να είναι βραδιές… που ξεκινάνε μεσημέρι για να καταλήξεις σπίτι αφου έχει χαράξει ο ήλιος.

Τα συστατικά είναι πάντα η σωστή παρέα: μια τρελή (ελληνίδα) φίλη, μερικοί επίσης τρελοί Ιταλοί και μερικοί ακόμη χειρότεροι Βενεζουελιάνοι.

Και έχεις τα υλικά, 5 γλώσσες σε ένα multilingual πανδαιμόνιο… μπολικο κρασί που αρκεί και για όποιους πιστούς προσέλθουν- μερικοί που θα είναι το ίδιο τρελοί για να ακολουθήσουν που τους ξεσηκώνεις από το δρομο/ το μετρό και την «ησυχία» τους για ένα παραπάνω ποτό…

Μεσα σε 5-6 ώρες έχεις την καλύτερη διάθεση, είσαι μούσκεμα από το χορό και γυρνάς σπίτι ξημερώματα…

Και κάπως έτσι αρχίζει η βδομάδα, μια Δευτέρα που είναι ήδη μεσημέρι, σε ένα Παρίσι που στους 35 βαθμούς λιώνει και νιώθει το καλοκαίρι…

Κι εμένα αυτή η θερμοκρασία μου κάνει άλλο καλοκαίρι και διακοπές και χαμόγελα και βλέμματα…

Πριν αρχίσει όμως πρέπει να πεις αντίο στο χειμώνα… και να βλέπεις τον κύκλο να κλείνει μόνος του κι ας αρνούμαι… και ας μη θέλω… στην καλύτερη περιπτωση αποχαιρετάς σα να λες à demain, όπως άλλωστε θα έλεγες κάθε βράδυ αλλα μέσα σου ξέρεις ότι είναι το «τελος μιας εποχής».

δύο soundtrack:

αυτό γιατί μου κάνει καλοκαίρι

και αυτό γιατί ήταν αφιερωμένο στη βραδιά:

I got a feeling- Black Eyed Peas

George went swimming at Barnes Hole but I got too cold

“ I’ve got to think of something and get into a situation where I feel something and where I love something, and it was George. George swimming at Barnes Hole. We used to go swimming together. I think of something that makes me feel good. I paint out of love. Love or feeling is getting out of yourself and focusing instead on someone or something else”

Joan Mitchell

aller et retour

Μελαγχολικά απογεύματα… λίγο καλοκαιρινά, λίγο βροχερά σαν αυγουστιάτικα…

Μεγάλες μέρες και οι τελευταίες ακτίνες δε φεύγουν πριν τις 10 το βραδύ…

Μελαγχολικοί αποχαιρετισμοί εναρμονίζονται με τη ρομαντική και λυρική διάθεση.

Περίεργες μέρες.

Περίεργα aller-retour, grands et petits départs που ακολούθουν αφίξεις έκπληξη, παρασκευοσαββατοκυριακα έκπληξη και διάθεση έκπληξη αλλά τελειώνουν, και οι γυρισμοί, μετά τους περίεργους αποχαιρετισμούς, είναι ακόμη πιο αλλόκοτοι, έχουν αντίο αγαπησιάρικα, βλέμματα σίγουρα και αντάμωση κάπου κάπως κάποτε...

Και φέτος μετρώ πολλούς τέτοιους γυρισμούς και αποχαιρετισμούς φίλων και κοντινών μου ανθρώπων που πέρασαν για λίγο. για λίγο, για να σε ανακατέψουν και να σε αφήσουν πιο γεμάτη και πιο άδεια μαζί.

πέρα και δώθε σε σταθμούς τρένων , λεωφορείων και σε αεροδρόμια.

Το aller είναι εύκολο -παραλαβή… retour είναι πιο δύσκολο…

Οι γυρισμοί είναι μοναχικοί. Και ο καθένας μοναδικός, για δικούς του λόγους, μα περισσότερο γιατί κλείνουν και σφραγίζουν ώρες ευχάριστες που στέλνονται στη σφαίρα της ανάμνησης. Ο κάθε γυρισμός είναι σαν επίλογος σε ένα θέμα που κλείνεις και δε πλέον δεν μπορείς να ξαναγυρίσεις στο ίδιο.

Ίσως φταίει που ήμουν για πολύ εγώ ο παραλήπτης και σύνοδος για των άλλων τα departs.

Σα να ήμουν σταθερή εγώ εδώ. Και στα retour σταθερή και μόνη. Σταθερή στην επιστροφή σε μια πραγματικότητα που είχε άγχος και πίεση. Κι ακόμη τα ίδια έχει. Έχει πιο χαλαρούς ρυθμούς, κάποιες χαζο-χαρές ή χαζο-ελπίδες αλλά τίποτε παραπάνω.

Έχει όμως και μια αναμονή για το δικό μου depart… λίγα μικρά για να οδηγήσουν σε ένα μεγάλο…

Δεν κατάλαβες τίποτε ε? δε πειράζει… εγώ ξέρω.

πανηγυρικός

Αυτό το ποστ πρέπει να είναι πανηγυρικό…

(όχι επειδή είμαι για τα πανηγύρια…) αλλά γιατί πρέπει να γιορτάσω το τέλος αυτής της χρονιάς με τον ίδιο έντονο τρόπο όσο υπήρξε κι αυτή…

Σαν εκδίκηση – για να ισοβαθμήσει όλη η πίεση και το άγχος και τα ξενύχτια, τις νύχτες και τις μέρες, τις ώρες τις αμέτρητες που μέτρησα μέσα στο δωμάτιο…

Για να τα πάρω από την αρχή, τέλειωσε! Πάει- τέλος! Και επίσημα δηλαδή τέλος!

Υποστήριξα χτες… με ηρεμία… μπροστά στα 2 μελή του jury μου τους παρουσίασα με λίγα λογία τη δουλεία μου. Μετά πήραν αυτοί το λόγο. Είπαν κάποια θετικά και μετά άρχισαν να «χώνουν»- παρατηρήσεις προτάσεις, δεν κάνατε αυτό, δεν κάνατε εκείνο, έπρεπε να είχατε πει αυτό… όλο λέτε αυτό αλλά στο τέλος αντιφάσκετε…

(είχανε δίκιο… και κυρίως είχανε το λόγο και δεν ήταν η σειρά μου να υπερασπιστώ τη δουλεία μου.) κι ενώ συνήθως το «ξέπλυμα» συνεχίζεται και με ερωτήσεις η απορίες, μου ζήτησαν απλά να βγω λίγο έξω μέχρι να με ξαναφωνάξουν για την «ετυμηγορία» του βαθμού…

Περίμενα κι εγώ… και με ξαναφώναξαν για να μου πουν συγχαρητήρια, ότι δούλεψα πάρα πολύ καλά- και τελικά- μου έβαλαν και πολύ καλό βαθμό…

Κι εκεί θες να ουρλιάξεις γιατί τελείωσε… γιατί τέλειωσε και ως άφεση για όλο αυτό που πέρασα όλη τη χρόνια έρχεται η επιβράβευση - κάποιος που θα το αναγνωρίσει και θα σου πει μπράβο και ότι δεν ήταν τόσο μάταιοι όλοι οι κόποι σου και τα κλάματα σου και η γκρίνια σου.

Κι ίσως εκεί έρχεται και η ελπίδα, ότι δε μπορεί, δε γίνεται τόσοι κόποι να πηγαίνουν χαμένοι… δε πρέπει… κάπως κάπου κάποτε θα εκτιμηθούν…

Ίσως έτσι μόνο μπορείς λίγο να πιστέψεις ξανά σε σένα… σε αυτό που κάνεις.. στο γιατί το κάνεις… να ξεχάσεις τι πέρασες για να φτάσεις στην απέναντι όχθη. Σου φτάνει που πέρασες απέναντι, δε πνίγηκες και πλέον στην άλλη πλευρά κοιτάς τη διαδρομή και σα να ξέχασες την απόσταση, σου φτάνει που απλά έφτασες… σαν να μην είχε σημασία και πόνο ο δρόμος, σαν να τον ξέχασες κι αυτόν.

Ξέρω ότι αυτήν την αμνησία μου θα πληρώνω και πληρώνω ήδη εδώ και πολλά χρόνια με κάθε «εγκυμοσύνη»…

Και κάτι μου λέει ότι τώρα αρχίζουν τα δύσκολα.. για σήμερα όμως μου φτάνει το αποτέλεσμα. Απαιτώ να χαρώ την Ιθάκη μου.

Ναι δε λέω… αν δε μ’αρεσε ο πηγαιμός, δεν θα τον έκανα ποτέ… κι αυτό είναι ο μαζοχισμός σε όσους διαβάζουν (ή που ξέρω εγώ να διαβάζουν εδώ και πολλά πολλά χρόνια) ότι στο βάθος σ’αρέσει αυτό. Ίσως γιατί περισσότερο σ’αρέσει το να φτάνεις απέναντι.

Μαζί με όλα αυτά μια άλλη ικανοποίηση προστίθεται… ότι δεν πρόδωσα την εμπιστοσύνη που μου έδειξαν και δεν απογοήτευσα όσους με εμπιστεύτηκαν. Δε πήγε χαμένη η πίστη που μου έδειξε η καθηγήτρια μου… δεν πήγα στο βρόντο τα λεφτά της μαμάς…

Από μικρή μου έδειχναν πάντα να περιμένουν από μένα πράγματα κι ενώ ποτέ δε θα έκανα κάτι για να ευχαριστήσω κανένα, ένιωθα πολύ χαρούμενη όταν μπορούσα να δικαιώσω αυτούς που αξίωναν το κάτι παραπάνω.

Πάντα είναι βάρος… αλλά για μένα είναι από τα ωραία βαρίδια που σε κάνουν πιο δυνατό και σε προκαλούν συνέχεια να αποδεικνύεις πράγματα.

Και του χρόνου!

Π σ.

la fin de la soirée était parmi des amis, évidemment, et après quelques bouteilles de vin et de champagne vides, t’es contente, et pleine… et satisfaite…mais, tu sais, c’est gênant, il reste un tout petit vide là… le vide du ptt rien qui manque- juste ça.