κάτω από ένα λευκό πέπλο

θερινό ηλιοστάσι

Ὅλα τ᾿ ἀλέθουν οἱ μυλόπετρες καὶ γίνουνται ἄστρα. Παραμονὴ τῆς μακρύτερης μέρας. Μὴ σπαταλᾷς τὴν πνοὴ ποὺ σοῦ χάρισε τούτη ἡ ἀνάσα. Ταξίδεψες, εἶδες πολλὰ φεγγάρια πολλοὺς ἥλιους ἄγγιξες νεκροὺς καὶ ζωντανοὺς ἔνιωσες τὸν πόνο τοῦ παλικαριοῦ καὶ τὸ βογκητὸ τῆς γυναίκας τὴν πίκρα τοῦ ἄγουρου παιδιοῦ - ὅ,τι ἔνιωσες σωριάζεται ἀνυπόστατο ἂν δὲν ἐμπιστευτεῖς τοῦτο τὸ κενό. Ἴσως νὰ βρεῖς ἐκεῖ ὅ,τι νόμισες χαμένο· τὴ βάστηση τῆς νιότης, τὸ δίκαιο καταποντισμὸ τῆς ἡλικίας. Ζωή σου εἶναι ὅ,τι ἔδωσες τοῦτο τὸ κενὸ εἶναι ὅ,τι ἔδωσες τὸ ἄσπρο χαρτί. Μιλοῦσες γιὰ πράγματα ποὺ δὲν τά ῾βλεπαν κι αὐτοὶ γελοῦσαν. Ὁ θαλασσινὸς ἄνεμος κι ἡ δροσιὰ τῆς αὐγῆς ὑπάρχουν χωρὶς νὰ τὸ ζητήσει κανένας. Ὅ,τι πέρασε πέρασε σωστά. Κι ἐκεῖνα ἀκόμη ποὺ δὲν πέρασαν πρέπει νὰ καοῦν (σεφερης, αποσπασματα απο το θερινο ηλιοστάσι)

Souverirs from d'Arros and Gaeta

Cy Twombly, 1990,
oeuvres sur papier

Whatever Lola Wants

Whatever Lola wants, Lola gets
And little man, little Lola wants you
Make up your mind to have
(Make up you mind to have)
No regrets (no regrets)
Recline yourself
Resign yourself, you're through

I always get, what I aim for
And your heart and soul
Is what I came for

Whatever Lola wants (Lola wants)
Lola gets (Lola gets)
Take off your coat
Don't you know you can't win
You're no exception to the rule
I'm irresistible you fool .. give in
(Give in, you'll never win)

Whatever Lola wants
Lola gets

[Instrumental Interlude]

I always get, what I aim for
And your heart and soul
Is what I came for

Whatever Lola wants (Lola wants)
Lola gets (Lola gets)
Take off your coat
Don't you know, you can't win

You're no exception to the rule
I'm irresistible you fool ... give in
(Give in, you'll never win)

Give in (give in, you'll never win)
Give in (give in, you'll never win)

"Και εσύ τι κάθεσαι?"

Περυσι, θα’ταν τετοια εποχη, μου είχαν μεινει στο νου παρακατω στιχοι για αρκετο καιρο…και κάθε φορα που πεφτω πανω τους με πλημμυριζουν με σκεψεις (που ισως καποια άλλη στιγμη οργανωσω και καταγραψω…)

Και είναι ακομη πιο περιεργο…γιατι τωρα, ζω αυτό το «άλλο μου φθινοπωρο» που άλλοτε φανταζομουν… εγινε αυτό που αναρωτιομουν περυσι…

Φορεσα κι εγω το ρουχο αποδημιας…

Τωρα αν με ρωτας σε τι θα ζηταγα να γινει το επομενο μου φθινοπωρο….

«ποιος ξερει τ’άλλο μου φθινοπωρο….»

Ἄρχισε ψύχρα.
Τὸ γύρισε ὁ καιρὸς σὲ ἀναχώρηση.

Τώρα ἡ γνωστὴ ψύχρα
κι ὅλα νὰ φεύγουν.

Ζέστες, πουλιά, ἡ διάθεση γιὰ φῶς.

Κι ἐσὺ τί κάθεσαι;
Καιρὸς νὰ μπεῖς κι ἐσὺ στὰ ἀλλαγμένα.

Νὰ γίνεις ὅτι ἀναρωτιόμουν πέρυσι:
«ποιὸς ξέρει τ᾿ ἄλλο μου φθινόπωρο;».

Καιρὸς νὰ γίνεις «τ᾿ ἄλλο μου φθινόπωρο».
Ἄρχισε ψύχρα.

Ρῖξε στὴν πλάτη σου ἕνα ροῦχο ἀποδημίας.

(ΟΙ ΑΠΟΔΗΜΗΤΙΚΕΣ ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ- δημουλά)

(Αχ αυτος ο οιστρος…παραμονευει εκει…να με βρει την ωρα που διαβαζω να παρει το νημα της σκεψης μου και να το παει μακρια…)

Και η αλογομυγα εφυγε από εδω, περασε τα συνορα, και μου ηρθε εμενα…

How long must you go?

un click, un istand, un regard

για πολυ καιρο εψαχνα, χαζευοντας παιδικα βλεμματα, αυτο που ελεγε η Sylvie, οταν περιεργραφε στον Akraam το αισθημα να εισαι émerveillé, το παραδειγμα της δεν ηταν αλλο απο ενα παιδι να χαζευει το χριστουγεννιατικο δεντρο...οταν ανοιγει διαπλατα τα ματια και σε αυτα αντανακλουν τα χρωματιστα φωτακια....

τι πιο original απο ενα παιδικο τετοιο βλεμμα που καθε τι που βλεπει το βλεπει για πρωτη φορα...

(και ποσο δυσκολο για μας τους μεγαλυτερους εστω και να το μιμηθουμε αυτο...)

αυτο το βλεμμα "επιασα" στον μπομπιρα που επαιζε με τα μπαλονια...

και εγω προσωπικα χαιρομαι να βρισκομαι σε τετοια πραγματα που μπροστα τους μπορω να σαστιζω....émerveillée...

σκεψεις πριν φυγει η μερα...

Ειμαι πνιγμενη μεσα σε χαρτια και βιβλια και φωτοτυπιες και μουσικες και σκεψεις και κουβεντες και διαφορες γλωσσες…

Είναι ηδη σχεδον 12, και εμενα το διαβασμα μου δεν εχει αρχισει… και ολη μερα ετρεχα και ολη μερα διαβαζα…

αλλα αληθεια, οσοι διαβαζουν εχουν την τυχη να διαβαζουν τοσο ωραια πραγματα οσο αυτά που «πρεπει» να διαβασω εγω? Ή εμενα μου φαινονται μονο ωραια, ή ολοι οσοι επιλεγουν να διαβαζουν τα βρισκουν a priori ωραια?

Δε λεω, ειχα πολλα μαθηματα στο παρελθον που μ’αρεσαν (πολλα πραγματα μπορει να κανεις και να σ’αρεσουν) αλλά τωρα αυτό που κανω το βρισκω «ωραιο»- όχι μονο αισθητικα γιατι φυσικα εχει σχεση με την αισθητικη(φιλοσοφια) αλλα και με την ικανοποιηση των αισθησεων. εχει διαφορά… Είναι καπως αλλιως.. δεν μαρεσει μονο…με πληρει- με ικανοποιει… όπως κατι που το αποκαλεις ωραιο… (δεν εχω άλλες λεξεις να το περιγραψω…)

μαλλον συμβαινει γιατι ακομη δεν εχω συνηθησει να διαβαζω αυτή τη βιβλιογραφια που εχω μπροστα μου ως homework –επειδη παντα αυτά που κανω τωρα τα εβρισκα «ωραια», τα διαβαζα από hobby οπως καποιος ξεφυλλιζει τον καταλογο μιας εκθεσης. Και τωρα δηλαδη καταλογους εκθεσεων «ξεφυλλιζω» αλλα αυτή είναι «η δουλεια» που πρεπει να κανω.

και όπως λεει ο Ελιοτ,

«το να καταλαβαινει κανεις ένα ποιημα ισοδυναμει, τελικα, με το να απολαμβανει το ποιημα αυτό για τους σωστους λογους. Να απολαμβανεις ένα ποιημα παρανοωντας το νοημα του,σημαινει να απολαμβανεις αυτό που είναι απλως μια προβολη της δικης σου σκεψης. Δεν απολαμβανουμε εντελως ένα ποιημα αν δεν το κατανοησουμε, ενώ, από την άλλη μερια αληθευει εξισου ότι δεν κατανοουμε απολυτα ένα ποιημα αν δεν το απολαυσουμε».

Ισως με πληρει να εισπράττω να λαμβανω την αληθεια, το νοημα των «ποιηματων» που διαβαζω…

Τιποτα από τα παραπανω δεν αλλαζει ότι ειμαι πνιγμενη και αν χρειαζομαι κατι είναι ο χρονος…γιατι αυτό το ξεκλειδωμα θελει πολύ διαβασμα…

Και πιο το νοημα αν ολο αυτό δεν το κανεις καλα…

Επισης όλα αυτά ισως για τους περισσοτερους να μην εχουν κανενα νοημα…από την άλλη το ειπα… σκεψεις κανω που πρεπει να τις πω δυνατα- να φυγουν από μεσα μου ώστε να γυρισω στο ζωγραφο μου και στα «ποιηματα» του…